უბრალოდ

ნამასტე ანუ ნეპალურ-ქართული ლექსიკონი II

2011-12-20T11:34:00.000-08:00

ჩიტვანის ნაციონალური პარკი– რომელიც 1973 წელს დაარსდა მდებარეობს ჩიტვანის მხარეში. მას ძველად "ჯუნგლების გულსაც" უწოდებდნენ. პარკში 43 სახეობის ცხოველი ბინადრობს, მათ შორისაა ჯუგლების მეფედ წოდებული ბენგალური ვეფხვი (Bengal Tiger), ლეოპარდი, ჯუნგლების კატა, ტუჩა დათვი, მარტორქა, სპილო, გაური და სხვა. ასევე დაფიქსირებულია 543 სახეობამდე ფრინველი, მათ შორის ბევრი გადაშენების გზაზე მყოფი.
თუმცა როგორც ჩემი ჩიტვანში ორდღიანი ტურით მივხდი, აქ ყველაფერი გამართლებაზეა. გამართლება კი ყველაფერში გჭირდება, არა მხოლოდ იმაში რომ საჭირო დროს საჭირო ადგილას მოხვდე , რომ რომელიმე ცხოველს მოკრა თვალი, არამედ იმაშიც რომ კარგი ტური აიღო, შესაბამისად, კარგი გიდი გყავდეს, რომელიც 2 საათი ტყუილა არ გაბოდიალებს ე.წ. ჯუნგლებში ორი კინკილა მარტორქის სანახავად.

მოკლედ რათქმაუნდა საინტერესო იყო ჩიტვანი , როგორც ახალი ადგილი, საინტერესო იყო , სპილოზე ჯდომა, მაგრამ , პირველი და მეორე აბზაცის ლოგიკური დასკვნა მხოლოდ იმის თქმის უფლებას მაძლევს: რომ არ გამიმართლა. ჩემი მეგობრებისგან განსხვავებით, რომლებიც ირწმუნებიან რომ მაიმუნებთან, მარტორქებთან, სპილოებთან, ირმების ჯოგთან (დიახ , ჯოგთან) ერთად შესაძლოა იმ იშვიათი ჯიშის ვეფხვსაც კი მოკრეს თვალი, რომელიც თვით იქაური მოსახლეობის უმრავლესობას არ აქვს ნანახი.

The North Face : ვისაც სამთოსათხილამურო სპორტი და მთაში სიარული გიყვართ - გეცოდინებათ ეს ძვირადღირებული ბრენდი, რომელიც ნეპალში ბაზარში მდგომ მწვანილების გამყიდველსაც კი აცვია. კატმანდუსა და პოჰარას ყოველი მეორე მაღაზია ნორსფეისის იარლიყებიანი ქურთუკებით, ჩანთებით, ხელთათმანებით, ქუდებით და სხვა აქსესუარებით არის გამოტენილი. რათქმაუნდა, ჩვენც მიგვიზიდა ნორსფეისმა და როცა გავთამამდით და ფასიც ვიკითხეთ, ძალიან გაგვაოცა მათმა სიიაფემ. როგორც შემდგომ გავარკვიე ამ საქონელს მაღაზიიების მეპატრონეები თავიანთ მცირე ფაბრიკებში კერავენ, შემდეგ ზედ ნორსფეისის ემბლემას აკერებენ და იაფად ყიდიან. ნამდვილი ნორსფეისი კი 2003 წელს შესულა ნეპალის ბაზარზე და რამდენიმე მაღაზია გახსნა, მაგრამ ჯერჯერობით ყალბი საქონლის ორიგინალით ჩანაცვლებას არც არავინ ფიქრობს.

მომოები: როგორც აღმოჩნდა ტიბეტური წარმოშობის კერძია, თუმცა ფართოდაა გავრცელებული ნეპალში. როგორც გარეგნობით, ასევე შიგთავსით ძალიან წააგავს ჩვენებურ ხინკალს. აკეთებენ ქათმის, იაკის, თხის ან კამეჩის ხორცისგან, ტურისტებისთვის რათქმაუნდა ვეგეტარიანულსაც. ხორცს აზავებენ ხახვით, ნივრით, ქინძით და ჯანჯაფილით. ეს უკანასკნელი რა სანელებელია ვერ გეტყვით, მაგრამ ფაქტია სწორედ მის გამო არ მომეწონა მომოს გემო ( აბა სხვა მხრივ სუფთა ხინკალია). მიირთმევა პომიდვრის სოუსთან ერთად.
(თურმე ხინკლის მსგავსადაც ახვევენ, მაგრამ ჩვენ ქვედა ფოტოზე რომ ჩანს, ისეთები გავსინჯეთ)

დალ–ბათი (Dal bhat) გახლავთ ტრადიციული ნეპალური საჭმელი. ბათ- ნიშნავს მოხარშულ ბრინჯს, ხოლო დალ- გახლავთ სუფი, რომელის ძირითადი მასალაა: ხახვი, ნიორი, წიწაკა, პომიდორი და ქინძი. მას მიირთმევენ მოთუშული სეზონური ბოსტნეულის ნარევთან ერთად. ეს ყველაფერი ერთ ლანგარზეა მოთავსებული, რომელსაც რამდენიმე 'განყოფილება" აქვს და როგორც საკუთარი თვალებით ვნახეთ, ნეპალელები ხელით მიირთმევენ. მე პირადად ერთხელ გავსინჯე ეს კერძი და საკმაოდ კარგი გემო ჰქონდა, თუმცაღა "დალ"-ად წოდებულმა სუფმა "იღლიის სუფის" სახელი მიიღო ჩვენგან.

ნეპალური რომი ანუ კუკრი რომი: უძველესი ნეპალური რომი, რომელიც გამოიხდება 1959 წლიდან მხოლოდ ევერესტის წყაროების წყლით. მან სახელწოდება კუკრი ან კუკური მიიღო ძველი ნეპალური ხანჯლის მსგავსი იარაღისგან, რომელიც მაღალი წრის სამხედრო შეიარაღებაში გამოიყენებოდა.
ნეპალური რომი არომატს ყავისფერი სუნელების, გამხმარი ხილისა და 'butterscotch'სგან ( კარაქისა და ყვითელი შაქრის ერთად ხარშვისგან მიღებული მასა) იღებს. დაახლოებით 8 თვის მანძილზე მას აჩერებენ მუხის კასრში, რის შედეგადაც კუკრი რომი გამორჩეულ მუხისა და კარამელის გემოს იძენს.მე პირადად კუკრი რომის გემოსთან ერთად, მისი ფასიც მომეწონა. შეიძლება ითქვას , რომ ნეპალურ ლუდზე ბევრად იაფი ღირდა და ბევრად უფრო გემრიელი იყო.

ნეპალური ლუდები: ევერესტი, კატმანდუ და გორქა
ამ სამიდან რომელი ჯობს ეს გემოვნების საკითხია. ჩვენ მაგალითად Gorkha დავიწუნეთ მისი ზედმეტი სიმსუბუქის გამო, ამ დროს აღმოჩნდა რომ ტურისტების საყვარელი ლუდი ყოფილა. 2006 წლიდან დაუწყიათ მისი ხარშვა 'საექსპორტოდ და იმ ტურისტებისთვის, რომლებიც მაღალი ხარისხის ლოკალურ ლუდს ანიჭებს უპირატესობას'.
რაც შეეხება Everest–ს იგი Edmond Hillary და Tenzing Norgay Sherpa მიერ ევერესტის დაპყრობის 50წლის იუბილეზე (2003 წელს) შევიდა ბაზარზე და მალევე გახდა ნეპალელების გულთამპყრობელი და არა მხოლოდ მათი. მაღალი ხარისხის და განსაკუთრებული გემოს გამო იგი ესქპორტზე გადის სხვადასხვა ქვეყნებში, მათ შორის დიდ ბრიტანეთში.

ხოლო რაც შეეხება ლუდს Kathmandu, როგორც აღწერაში წავიკითხე იგი ავსტრალიური, გერმანული, ჩეხური ტექნოლოგიების გამოყენებით, დანიური საფუარით და ნეპალური წყაროს წლით არის დამზადებული. საკმაოდ შთამბეჭდავია, ვერაფერს ვიტყვი.

უფ, ძალიან კარგი იყო, განსაკუთრებით ის ფაქტი მომეწონა, რომ ჩვეულებრივი ბოთლების მაგივრად 650მლ–იანებში იყო ჩამოსხმული.
ნეპალური ჩაი: თითქმის მავიწყდებოდა ნეპალურ ჩაიზე დაწერა, რომ არა დედაჩემი, რომელმაც ცხელი ჩაი შემომიტანა ოთახში, თანაც სწორედ ნეპალიდან ჩამოტანილი.

როგორც ვიკიპედია გვეუბნება ნეპალური ჩაი ცნობილი დარჯელინგის ჩაის იაფი, მაგრამ კარგი ალტერნატივა ყოფილა. მათი მსგავსება კი ნეპალისა და დარჯელინგის ერთნაერი გეოგრაფიული მდებარებობის გამო არის გამოწვეული.
ის, რომ ნეპალური ჩაის მწარმოებლები გამალებით ცდილობენ მსოფლიო ბაზარზე თავის დამკვიდრებას, ეს ერთი შეხედვითაც კარგად ჩანს. ათასგვარ ჩანთებსა თუ სხვადასხვა სასაჩუქრე შეფუთვების მქონე ჩაი – ნამდვილად თვალს ჭრის ტურისტებს. რაც შეეხება თავად გემოს, მე რაც გავსინჯე (ჟასმინის და შავი) მომეწონა, თუმცა მათ ხარისხზე ვერ დავდებ თავს.

ჯერჯერობით სულ ეს არის. მინდოდა კიდევ გაგრძელება, მაგრამ ბევრია საწერი და ალბათ ჯობს ცალკე პოსტი მივუძღვნა ისეთ თემას, როგორიცაა მაგალითად "ცოცხალი ქალღმერთი".
P.S. იმედია მოვაბავ თავს :)

ნამასტე ანუ ნეპალურ–ქართული ლექსიკონი

2011-12-09T12:25:00.000-08:00

ნეპალში მოგზაურობის შემდეგ ძალიან გამიჭირდა არეული შთაბეჭდილებების დალაგება და შემდეგ მის გადმოსაცემად რაიმე ფორმის მოძებნა.
ამიტომ ჯერჯერობით რასაც გთავაზობთ ეს არის განმარტებითი ლექსიკონი, რომელშიც რათქმაუნდა ჩემეული განმარტებები, შეხედულები და შთაბეჭდილებებია.

ნამასტე– ნეპალური მისალმება. ეს ის სიტყვაა, რომელსაც ნეპალში ყოფნის დროს არაერთხელ იტყვი. ეტყვი ნეპალელს, ეტყვი უცხოელ ტურისტს, ეტყვი ქართველ თანამეინახეს. ეტყვი ისეთ კონტექსტშიც, როცა გამარჯობის თქმა სულაც არაა საჭირო, უბრალოდ ეს ერთადერთი სიტყვა იქნება, რომელიც გეცოდინება.

"Nama" ნიშნავს თავის დაკვრას, "as" ნიშნავს "მე" და "te" ნიშნავს 'შენ" ანუ  Namaste  სიტყვასიტყვით იქნება "მე თავს გიხრი შენ. "

Om Mani Padme Hum- ეს გახლავთ სიმღერა, რომელიც მთელს მოგზაურობას ფონად გასდევდა. კაფიდან–კაფეში, მაღაზიიდან–მაღაზიაში, ყველგან ამ სიმღერის ხმა გამოდიოდა. ჩვენ  მას "ომარი ბენტერა" შევარქვით – ისე კი ტიბეტური ლოცვა თუ შელოცვა ყოფილა. ტიბეტელ ბუდისტებს სწამთ რომ ამ სიტყვების ხმამაღლა ან ჩუმად წარმოთქმით ან თუნდაც წაკითხვით -დალოცვილი იქნები. თუ ამ პოსტის წაკითხვას აპირებთ, გირჩევთ ეს სწორედ ამ მუსიკის ფონზე გააკეთოთ. ჩემეულ ნეპალურ განწყობას მოგიტანთ.

კატმანდუ –ნეპალის დედაქალაქი, ერთმილიონამდე მაცხოვრებელით. იგი ნაახლოებით 2000 წლისაა და მოიცავს კიდევ ორ პატარა ქალაქს: პატანსა და ბახტაპურს და რამდენიმე სოფელს. სამივე ქალაქის მონუმენტები იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაშია შეტანილი. დღის მანძილზე კატმანდუს ქუჩებში სიარულს საკმაოდ დიდი ნებისყოფა სჭირდება. ფეხით მოსიარულეების, რაქშების, ტაქსებისა და მოტოციკლეტების რაოდენობა და მათი ქაოტური მოძრაობა კატმანდუს ვიწრო ქუჩებში –არაერთხელ გაწყევლინებთ თავბედს, მითუმეტეს , როცა ამ ყველაფერს გამაყრუებელი და გაუჩერებელი სიგნალების ხმას დავუმატებთ. თუ ტურისტი ხარ მაშინ მაღაზიის გამყიდველების მიპატიჟებაზე თავაზიანი უარის თქმა და ქუჩაში აკიდებული, რომელიმე ნეპალური ინსტრუმენტის გამყიდველის მოშორებაც არაერთხელ მოგიწევთ. მე პირადად ყველა ზემოთჩამოთვლილს გულადად ვუმკლავდებოდი, ერთადერთი რამაც ყველაზე მეტად შემაწუხა, საშინელი მტვერი და ნაგავია (შესაბამისი სუნით). ადგილობრივების უმრავლესობა მტვრის გამო ქუჩაში ნიღბებით დადის. კატმანდუმ ჩემში, ისევე როგორც ჩემს მეგობრებში გაურკვეველი გრძნობა დატოვა. გრძნობა, რომელიც არც სიყვარულია და არც სიძულვილი ან უბრალოდ ორივე ერთად.

კატმანდუში და მის სიახლოვეს ტურისტებისთვის აუცილებელად მოსანახულებელი ღირსშესანიშნაობებს შორისაა:

Durbar Square: რომელიც წარმოადგენს ნეპალის ძველი სამეფოს სასახლეების ნაშთებს. ნეპალში სამი დურბარ სკვერია კატმანდუს, ბახტაპურის და პატანის და სამივე მათგანი იუნესკოს მსოფლიო კულტურულ მემკვიდრეობის ძეგლებშია შეტანილი. მე სამივე სკვერი მოვინახულე და უამრავ საინტერესო არქიტექტურის მქონე რელიგიურ ნაგებობებს, სასახლეებსა და სხვადასხვა დანიშნულების კოშკებს შორის ყველაზე მეტად – ოქროს კარიბჭე, 55 სარკმელიანი სასახლე და კამასუტრას კოშკი დამამახსოვრდა.

Pashupatinath Temple– გახლავთ ყველაზე ძველი ინდუსური ტაძარი კატმანდუში, რომელიც გაშენებულია მდინარე ბაგმათის ნაპირზე. საოცარი არქიტექტურის გარდა, რამაც ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა –ეს მიცვალებულის დაწვის ცერემონია იყო. ეს უკანასკნელი საკმაოდ მძიმე და შემზარავი საყურებელია, ამიტომაც თუ სუსტი ნერვების პატრონი ხართ არ გირჩევთ ამ ვიდეოს ყურებას, განსაკუთრებით ბოლო კადრების.

ბუდას ტაძარი- Bauddhanath ერთ–ერთი დიდი ბუდისტური ტაძარია მსოფლიოში. იგი მე–5 საუკუნეშია აშენებული და განსაკუთრებულად წმინდა ადგილს წარმოადგენს ტიბეტელი ბუდისტებისთვის. ბუდას ტაძარმა რასაც ქვია "დამიფსო თვალები" ცოტა თავისი სილამაზით და ცოტაც მის თეთრ კედლებზე არეკლილი მცხუნვარე მზის სხვივების გამო. ბუდას ტაძრის ირგვლივ ლამაზი არქიტექტურული ნაგებობები, მაღაზიები და კაფეებია, რაც ტაძარს ტურისტებისთვის კიდევ უფრო მიმზიდველს ხდის. 

პოჰარა–კატმანდუს შემდეგ პოჰარაში ჩასვლა – ძალიან დიდი შვებაა. პოჰარა სიდიდით მეორე ქალაქია, მაგრამ გაცილებით წყნარი, სუფთა და უსუნო ვიდრე კატმანდუ.  მას ნეპალის ტურისტულ დედაქალაქსაც უწოდებენ, რადგან სწორედ აქედან იწყება ტრეკების უმეტესობა ანაპურნას დასალაშქრად. გარდა ანაპურნას მყინვარიანი ხედებისა, პოჰარას ბუნებას კიდევ სამი ტბა ალამაზებს. ჩვენ სწორედ ამ ქალაქში დავყავით ჩვენი მოგზაურობის უმეტესი დრო. იქ ყოფნის დროს კი ვფიქრობდი, თუ ევროპაში გინდოდა წასვლა , რაღა ნეპალში ჩამოხვედითქო– მაგრამ მთლად ასეც არ იყო საქმე. უბრალოდ პოჰარა , თავისი უამრავი ტურისტით, ათასგვარი მაღაზიებით, კაფეებითა, ბარებით და ღამის ცხოვრებით სავსე – და ამავე დროს საოცრად მყუდრო ატმოსფეროთი ნამდვილად მიმზიდველი იყო– კატმანდუს ქაოსის შემდეგ. თუმცა რამდენიმედღიანი წინ და უკან ბოდიალისა და ყველა ღირსშესანიშნაობების ნახვის შემდეგ –ცოტა არ იყოს და მოსაბეზრებელიც გახდა.

ანაპურნა- არის ჰიმალაების ნაწილი, რომელიც შეიცავს 8ათასიან მწვერვალს ანაპურნა I-ს და კიდევ 29 - ექვს–შვიდათასმეტრიან მწვერვალებს. თავად სახელი ანაპურნა- ითარგმნება , როგორც მოსავლის ქალღმერთი. პოჰარადან ყველაზე ლამაზი რაც მომეჩვენა მისი ერთერთი მწვერვალი Machhapuchhre– გახლდათ. იგი ითარგმნება როგორც "თევზის კუდი" და რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის და უბედური შემთხვევების შემდეგ მასზე ასვლა აკრძალულია.

რაქშა– ერთ–ერთი ყველაზე გავრცელებული და მოსახერხებელი სატრანსპორტო საშუალება ნეპალში. მე ერთხელ ვიჯექი ველოსიპედზე შებმულ ეტლში, მართალია , ცოტა შემეშინდა ისე მივქროდი დაღმართებზე, და ცოტაც მოგვატყუეს და შორს ჩამოგვსვეს დანიშნულების ადგილიდან, მაგრამ მაინც შთამბეჭდავი მგზავრობა იყო. რაქშასთან ერთად ნეპალში- ფართოდ გავრცელებული სატრანსპორტო საშუალებებია: ტაქსი(პატარა ზომის), მოტოციკლეტი და ველოსიპედი.

შიშა– ჩვენებურად ჩილიმი. ყველა ბარისა და რესტორნის მენიუს განუყრელი შემადგენელი ნაწილი.

ჰაშიში- ყველაზე გავრცელებული ნარკოტიკული საშუალება ნეპალში, რომელსაც სთავაზობენ ყველას და ყველგან. კატმანდუს ქუჩებში სიარულისას მუდმივად გვესმოდა ჩურჩულით ნათქვამი ჰშშ. ოფიციალურად აკრძალულია და კანონითაც ისჯება, უფროსწორად პოლიცია თუ დაგიჭერს ჯარიმაა, მაგრამ მე იქ ამის გამო დაჭერილი არავინ მინახავს. 

პაშმინა– ანუ ქიშმირი და მისგან დამზადებული სხვადასხვა საქონელი, ძირითადად კაშნეები. თურმე ნეპალური ქიშმირი გამოირჩევა თავისი მაღალი ხარისხით. ეს გამოწვეულია ჰიმალაებში მცხოვრები მთის თხების ბეწვით, რომლებსაც ცივი კლიმატის გამო აქვთ განსაკუთრებულად თბილი და ამავდროულად მსუბუქი ბეწვი.

შესაბამისად ნეპალელები დიდი სიამაყით ჰყიდიან უმაღლესი ხარისხის ქიშმირისგან დამზადებულ კაშნეებს ყოველ ნაბიჯში და დიდი არჩევანიც აქვთ.

რუპია– გახლავთ ნეპალური ფული. 1ლარი დაახლოებით უდრის 50 რუპიას. ფული, ნეპალელებისთვის საარსებო საშუალებასთან ერთად, ვაჭრობის საშუალებაცაა. ნეპალში ნებისმიერი ნივთის შეძენისას, ან თუნდაც ტაქსით ვაჭრობისას- მუდმივად გიწევს ვაჭრობა. თუ რათქმაუნდა არ გაქვს სურვილი ხუთმაგი გადაიხადო. ბევრჯერ ყოფილა შემთხვევა , როცა 1000რუპიად დაფასებულიო ნივთი ბოლოს 200-ად გვიყიდია, ან 700-ად დაფასებულ მგზავრობაში - 300 გადაგვიხდია. ერთ ნივთზე ვაჭრობა შეიძლება ერთ საათს გაგრძელდეს, ნეპალელები ადვილად მოგყვებიან ფასზე , თუ რათქმაუნდა უღირთ, თუ არადა შენს შეთავაზებულ ფასზე უბრალოდ გულიანად გაიცინებენ და თბილად გამოგემშვიდობებიან.
ჯერჯერობით აქ უნდა გავწყვიტო, კიდევ იმდენი რამე მახსენდება II ნაწილსაც მალე შემოგთავაზებთ, რომელიც ნეპალური სასმელ–საჭმელებსა და კიდევ სხვა მნიშვნელოვან ადგილებს მიეძღვნება. 

ხისფერი სამყარო

2011-10-27T07:51:00.000-07:00

ყვითელი ავტობუსებიდან– ყვითელ სამარშრუტო ტაქსებამდე ანუ ჩემი ევროპული ოცნება

2011-10-25T13:34:00.000-07:00

მახსოვს პირველად რომ წავედი საზღვარგარეთ და ჩამოვედი– ყვითელი ავტობუსები დამხვდა შემოყვანილი, ახლა რომ ჩამოვედი კი ყვითელი სამარშრუტო ტაქსები, თუმცა ამჯერად თითქმის გაორმაგებული ფასებით.

ამ და სხვა თემებზე ჩამოვარდა გუშინ საუბარი ორი თვის უნახავ მეგობრებთან შეხვედრისას. ჩვენი სოციალურ თუ პოლიტიკურ თემებზე საუბარი ხშირ შემთხვევაში დიდი დისკუსიით და კამათით სრულდება ხოლმე, მაგრამ გუშინ ეს ასე არ მოხდა. ყველა რაღაცნაერად სევდიანი იყო, ყველა ერთმანეთს ეთანხმებოდა ან უბრალოდ ჩუმად იჯდა და მეორეს სევდიან მონათხრობს უსმენდა.

მე მეამიტად ვიკითხე– რატომ არ გამოვიდამეთქი ხალხი მგზავრობის ფასის გაძვირების გასაპროტესტებლად– მათ კი მომიგეს , რომ მაგისთვის არავის ეცალა, რომ ხალხი იმით იყო დაკავებული ჯაშუშობადაბრალებული ფოტოგრაფები დაეხსნა ციხიდან. კიდევ იყო სხვადასხვა ვერსიები – ვინღა გამოვა როცა ასეთი მაგალითები აქვთ წინო? ან თუ ვინმე გამოვა– მივა უფლებებგაზრდილი პატრული და ეტყვის დაიშალეთო, თუ არ დაიშლებიან – პატრულის შეურაცჰყოფისთვის დააპატიმრებენ და შეიძლება სამუდამო პატიმრობასაც გამოჰკრან ხელიო. კიდევ არისო ერთი გზაო– იქვე ახლომახლო ერთ–ორ არყის ან თუნდაც ლუდის ბოთლს მიდებენ და მერე იტყვიან კანონის დარღვევისთვის დავაკავეთო.

ეს ვერსიები რამდენად რეალურია –ამის განსჯა თქვენთვის მომინდვია, მაგრამ ფაქტია, რომ ასე ფიქრის საკმაო საფუძველი არსებობს.

ეს თვენახევარი ნორვეგიაში საზაფხულო სკოლაში გავატარე , სწორედ იმ პერიოდში როცა ბრეივიკმა მსოფლიო შეძრა თავისი სისასტიკით, მაგრამ ახლა ამ ფაქტზე არ გავამახვილებ თქვენს ყურადღებას. ჯგუფში თხუთმეტნი ვიყავით: 6 ამერიკელი, 4 აფრიკელი, 1 ნეპალელი, 1 პაკისტანელი, 1 ყაზახი, 1 ბელარუსი და ერთიც მე –ქართველი. მე ზუსტად გამყოლ ზოლად ვიჯექი ამერიკელებსა და დანარჩენ სამყაროს შორის. მაშინ, როცა მაგალითები უნდა მოგვეყვანა საკუთარი ქვეყნიდან , ლექტორი მე, ყაზახს და ბელარუსს ერთად მოგვმართავდა– როგორც ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებს. სიმართლე გითხრათ ვერც ამ ქვეყნებთან ვაიგივებდი თავს და ვერც ამ ქვეყნების წარმომადგენელ გოგონებთან, რომლებიც მუდმივი არაპუნქტუალურობით და ლექციაზე თავიანთი" high tech phone"–ბში კირკიტით გამოირჩეოდნენ. რათქმაუნდა, არ მსიამოვნებდა მათთან ერთ ქვაბში მოხარშვა. მე ხომ თავს ნამდვილ ევროპელად ვგრძნობდი, აღმოსავლეთ ევროპელად, მაგრამ მაინც ევროპელად და სასტიკად განვიცდიდი რომ "ჩემი მონათესავე" ევროპელები არ იყვნენ წარმოდგენილნი ჩვენს ჯგუფში.

აქვე დავსძენ რომ ის, რომ მე თავს ევროპელად ვგრძნობდი ჯერ კიდევ არ ნიშნავს იმას , რომ საქართველო ევროპაა. ჩემი საზაფხულო სკოლების გამოცდილებიდან კარგად დავინახე, რომ ქართველები თავს გაცილებით კომფორტულად გრძნობენ მეზობელი სომხების და აზერბაიჯანელების გარემოცვაში და რუსულენოვან ქვეყნებთან – ვიდრე დანარჩენ მსოფლიოსთან (მიუხედავად ასაკისა და ენობრივი შესაძლებლობებისა). ალბათ აქ უკვე პერსონალურ იდენტიფიკაციამდე მიდის საქმე და რთულია ან ჩემი შეგრძნებები და დამოკიდებულებები ან სხვა ქართველების განვაზოგადოთ, მაგრამ იმის გამო რომ "სხვა ქართველები" ყოველთვის უმრავლესობა იყვნენ – ისინი ქმნიდნენ "ქართველობის სახეს" სხვების თვალში, რომელიც როგორც უკვე აღვნიშნე არცთუ ისე ახლოს იდგა ევროპასთან.

ჩვენს ჯგუფში ხშირად დგებოდა ის დრო, როცა მაგალითები საკუთარი ქვეყნის გამოცდილებიდან უნდა მოგეყვანა და პოლიტიკურ სისტემაზე, მმართველობის ტიპზე, სამოქალაქო საზოგადოებაზე და სოციალურ–ეკონომიკურ სიტუაციაზე უნდა გესაუბრა. გამოგიტყდებით ყველაზე მეტად ამ დროს მიჭირდა. როგორც "ევროპელს" და ქვეყნის "ელჩს" რათქმაუნდა არ მინდოდა ცუდ ასპექტებზე გამემახვილებინა ყურადღება, მაგრამ არც ტყუილებით მინდოდა ამეხვია მათი თვალები.

მას შემდეგ რაც სუდანის დიქტატურულ რეჟიმზე და რბილად რომ ვთვქათ არადემოკრატიულ ბელარუსულ მმართველობაზე ვისაუბრეთ ჯერი საქართველოზე მიდგა. მე შორიდან მოვუარე, თუმცა ამ შემთხვევაში შინ მშვიდობით ვერ მივედი. მოკლედ 2003 წლიდან დავიწყე, რევოლუცია, დემოკრატიული პროცესები, ქრთამების არ არსებობა, რამდენიმე მნიშვნელოვანი რეფორმა ვახსენე და მერე გავჩერდი. აღარ ვიცოდი რა მეთქვა, მეც გზებსა და ხიდებზე , ბათუმსა და ანაკლიაზე ხომ არ დავიწყებდი საუბარს– როცა ჯერ კიდევ უამრავი პრობლემა არსებობს ქვეყანაში: სამუშაო ადგილების სიმცირე, წვრილი და საშუალო ბიზნესსთვის არახელსაყრელი გარემოპირობები და მონოპოლია, არათავისუფალი მედია , დემოკრატიის დაღმასვლა და ა.შ.

ასე რომ გავჩუმდი და ჯერი სხვას დავუთმე. ყოველთვის მიძნელდებოდა საზღვარგარეთ ყოფნისას საკუთარი ქვეყნის პრობლემებზე მესაუბრა, მაგრამ 2006 წლისგან განსხვავებით, წელს ეს გაცილებით უფრო ძნელი აღმოჩნდა. 2006ში თითქოს ყველაფერი ჯერკიდევ წესისამებრ მიდიოდა და მეც გაცილებით იმედიანი ვიყავი. წელს კი მივხდი რომ ჩემს "ევროპულ ოცნებას " კიდევ ძალიან დიდ ხანს ასრულება არ უწერია, რომ მე რაც არ უნდა ევროპელად ვგრძნობდე თავს , ჯერჯერობით მხოლოდ ის ქვეყანა ვართ, სადაც დემოკრატიული პროცესები დაიწყო, მაგრამ დღესდღეობით ისევ ხანგრძლივი ავტორიტარული რეჟიმის საფრთხის წინაშე ვდგავართ.

დღეს მე აღარაფერი აღარ მაქვს საკამათო ჩემს სკეპტიკურად განწყობილ მეგობრებთან და აღარც ჩემს საზღვარგარეთელ მეგობრებთან მაქვს რამე სათქმელი, როცა ჯერი ქართულ კუტურასა და ბუნებაზე კი არა , საქართველოს პოლიტიკურ–სოციალურ–ეკონომიკურ სიტუაციაზე მიდგება. კი ბატონო დავპატიჟებ მათ საქართველოში, ვიამაყებ სვანეთით, თუშეთით, ბათუმით, სიღნაღით, თანამედროვე არქიტექტურული ნიმუშებით, პარკებით თუ შადრევნებით ,მაგრამ ვერაფრით ვერ მოვატყუებ მათ რომ ხალხი თავისუფალი და ბედნიერია...

სამწუხაროდ, დღეს ჩემი პოზიცია – გაჩუმებაა.

ყვითელი ავტობუსების შემოყვანიდან –ყვითელ სამარშრუტო ტაქსებამდე– 5 წელი გავიდა. ეს ჩემთვის ის 5 წელია, რომელმაც ოცნება დამისხვრია.

ფეხი ფეხის წილ!

2011-05-31T02:24:00.000-07:00

"მორჩა და დამთავრდა თავის დახრის, მიტევების, "დაჩმორების" ეპოქა- როგორც მექცევიან, ისე მოვექცევი ყველას"- ეს აზრი მიტრიალებს გამუდმებით გუშინდელიდან მოყოლებული. თუმცაღა განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა გუშინ , მხოლოდ კიდევ ერთი "საზოგადოებრივი უხეშობა"
"საზოგადოებრივი უხეშობა"- ჩემი ამწუთასგამოგონილი ცნებაა, რომელიც გულისხმობს ერთი ადამიანის მიერ განხორციელებული უხეშობის ფაქტს მეორე ადამიანის მიმართ, ისეთ საზოგადო ადგილებში როგორიც არის მაღაზიები და მარკეტები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ქუჩა და ა.შ.

ხშირად მიწევს ელბაქიძიდან საბურთალოს მიმართულებით მგზავრობა და ძირითადად ამ მიზნისთვის 15 ნომერ სამარშუტო ტაქსს ვიყენებ. გუშინაც ასე მოხდა 5-10 წუთიანი ლოდინის შემდეგ , როგორც იქნა დაიძრა და დაადგა ელბაქიძის (ამჟამად) დაღმართს. კარგა ხანი ზოზინით სიარულის შემდეგ, ცარიელი სამარშუტო ტაქსი ნელნელა შეივსო. მძღოლთან საკმაოდ ახლოს ვიჯექი და რამდენიმე მგზავრის ამოსვლისას ყურში ძალზედ უხეშად მომხვდა მძღოლის კომენტარები. ჯერ ორ ახალგაზრდა გოგოს მიმართა უხეშად : "დაუჩქარეთ, დროზე ამოდით", "უკან გადადით და დაჯექით ხომ არის ადგილი არა?!" შემდეგ საკმაოდ ხანშიშესულ ქალბატონს მიმართა ასევე უხეში ტონით "გადაიწიეთ ქალბატონო , ჩქარა ჩქარა ნუ გაეჩხირეთ შუა გზაში". გაკვირვებული ვუსმენდი მძღოლის უხეშ კომენტარებს და მიკვირდა რომ არავინ არ უპასუხა საკადრისად.
ჩემი ჩასვლის დრო რომ მოვიდა , ისედაც ცუდ ხასიათზე ვიყავი და გადავწყვიტე - სალაპარაკო თემა არ მიმეცა უხეში მძღოლისთვის, ამიტომ ფულიც წინასწარ მოვამზადე და მალევე წამოვიწიე კიდეც (როგორც ზემოთ აღვნიშნე მძღოლთან ისედაც ახლოს ვიჯექი -მეორე თუ მესამე სკამზე). დიდი დრო ნამდვილად არ დამიხარჯავს კარამდე მიღწევაში, თუმცა როგორც კი მძღოლს ხურდა გავუწოდე და კარის გაღება დავაპირე- ზურგსუკან მძღოლის ხმა მომესმა :"ცოცხლად ცოცხლად , დროს ნუ მაკარგინებ!" აი მანდ კი "გადამეკეტა" და კარგად შევუკურთხე. კარგად შეკურთხვაში პრინციპში ბევრი არაფერი იგულისხმება , მაგრამ სხვა შემთხვევებისგან განსხვავებით - ამჟამად ვეღარ ჩავყლაპე.

შეიძლება ზრდილობის და თავაზიანობის საპასუხოდ მუდმივად უზრდელობას და უხეშობას იღებდე?
არა!
ჰოდა ამიერიდან დაე ყველამ მიიღოს საკადრისი! თვალი თვალის წილ, კბილი კბილის წილ, ფეხი ფეხის წილ!

გავიღიმე, მაგრამ ჩიტი არ გამოფრინდა!

2011-04-14T12:18:00.000-07:00

საიდან დავიწყო არ ვიცი. შესავალი ნაწილიდან– რომ დიდი ხანია სპექტაკლზე წასვლა მინდოდა და რატომღაც რუსთაველის ექსპერიმენტალური სცენა ამოვირჩიე თუ პირდაპირ სპექტაკლზე გადავიდე?
მგონი ბევრი შესავალი ამას არ სჭირდება და პრინციპში არც თავად სპექტაკლზე ლაპარაკი მსურს დიდად.
ერთადერთი რასაც ვიტყვი ისაა, რომ – რით ვეღარ დაიღალეთ ამდენი ნარკომანიით, ძველი ბიჭებით, უმაქნისებით, შეცდენილი გოგონებით, გაფუჭებული თაობით, ბოზობით, სირობით, "დედასშევეციდედამოვტყან"–ებით???

ლიოვკა თუ ორ ქალთან - ქეთუთასთან და ქეთათოსთან ერთად ცხოვრობს ,ლიზის თუ სამ კაცთან ერთდროულად ჰქონდა სექსი და საბოლოოდ მისი პირმშო წყლის დიდი ბუშტი აღმოჩნდება და კიდევ სცენიდან თუ რამდენჯერმე დედას შეგვაგინებთ და რამდენჯერმეც უხერხულად გაგვაღიმებთ – ამით რა? აფსურდული ჟანრის სკანდალური ექსპერიმენტი შედგა?

სამწუხაროდ მე ასე არ ვფიქრობ!

ანტი რეკლამაც რეკლამაა, იხილეთ ტრეილერი და ვისაც საკუთარი თვალით ნანახი გირჩევნიათ– სპეკტაკლიც, ოღონდ მე არ დამაბრალოთ!

არა სად , არამედ როგორ!

2011-03-23T14:00:00.000-07:00

სად ვისწავლო ინგლისური ვეკითხებოდი ყველას დაახლოებით 2 წლის წინ და ვცდილობდი სასარგებლო პასუხიც მომეპოვებინა. ეს პოსტი კვლავ ლიდერობს ნახვების მხრივ, რაც იმას მაფიქრებინებს რომ აქტუალური და მნიშვნელოვანი საკითხად რჩება.
ამიტომაც მინდა დაინტერესებულ საზოგადოებას ვუთხრა: მეგობრებო თქვენ ტყუილა ეძებთ ყველაზე კარგ სასწავლო ცენტრს, რადგან მთავარი ის კი არაა სად ისწავლით, არამედ ის თუ როგორ ისწავლით, როგორ მიუდგებით და რამდენად მონომებულები იქნებით.

ოთხი სასწავლო ცენტრის გამოცვლის შემდეგ ( IH, British Council, Cambridge House, London School of English) ,რაოდენ უცნაური ან ბანალური არ უნდა იყოს– მე ეს ახლაღა გავაცნობიერე.

გავაცნობიერე და შევუდექი მუშაობას საკუთარ თავზე და მინდა რამდენიმე სასარგებლო რჩევა თქვენც გითხრათ და საკუთარ თავსაც :

უყურეთ ფილმებს ინგლისურად, თქვენი საყვარელი სიმღერების ტექტსები მოძებნეთ და იმღერეთ. მოუსმინეთ რადიოს , თუნდაც მაშინაც როცა მეგობარს ეჩეთავებით.
შეეცადეთ ისაუბროთ ინგლისურად ბევრი: მეგობრებთან, უცხოელებთან, ინტერნეტში და ყველა შესაძლებლობის დროს.
ეცადეთ წეროთ ყოველდღიურად , დაახლოებით 100–200 სიტყვიანი ტექსტი . ყველაზე მარტივი იქნება დღიური აწარმოოთ.

ინგლისურის გარეშე უკვე არა მხოლოდ მუშაობა , არამედ ცხოვრებაც კი წარმოუდგენელია მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში. ასე რომ ისღა დაგვრჩენია ვიმუშაოთ საკუთარ თავზე და ფეხი ავუწყოთ "გლობალიზაციის" საყოველთაო პროცესს ! :)

P.S. კიდევ ერთი იდეა მაქვს , არ ვიცი რამდენად კარგი იდეაა: გავაკეთოთ საერთო ბლოგი და ინგლისურად ვწეროთ – რა თემაზეც გვინდა. მარტო ცოტა მოსაწყენია– ერთად უფრო სახალისო იქნება სავარაუდოდ. კიდე ინგლისურად მოსაუბრეთა კლუბი იყო ფბ–ზე, მაგრამ არ ვიცი რამდენად იმუშავა–ინგლისური საღამოების და შეხვედრების მოწყობაც მაგარი იქნებოდა!

თოვლის ბაბუა–ბებიები

2011-02-25T01:05:00.000-08:00

თოვლი მოვიდა. პატარებთან ერთად დიდებმაც დაიწყეს თავიანთ განწყობაზე ზრუნვა.

ამ თოვლის ბაბუებით თუ ვიმსჯელებთ დიდები უფრო მეტად გაერთნენ ვიდრე პატარები.

ამბობენ : თოვლის ბაბუები ერის სახეაო – თქვენ რას იტყვით ? და თუ მართლაც ასეა რა დასკვნა შეიძლება გამოიტანოს კაცმა ამათი შემხედვარე?

მეც გავერთე ცოტა

P.S. ლამაზი იყო იქაურობა( ლისისტბა და მისი შემოგარენი)

ჩემი დღეობა

2011-02-08T11:11:00.000-08:00

ყველაფერი ასე იწყებოდა:
10 წლამდე ჩემს დაბადებისდღეებზე იყო ერთი ღრიანცელი, ტრადიციული პურისჭამა, სადღეგრძელოების რახარუხი და რაღათქმაუნდა არცერთი ბავშვი , არცერთი ჩემი მეგობარი ან კლასელი ან ამხანაგი.

ჩემს მშობლებს ასე წარმოედგინათ ეტყობა ჩემი დაბადებისდღე : მამაჩემის ძმაკაცების, ნათესავების, მეზობლებისა და თანამშრომლების მოსვლით და ჩემს ჯიბეში ფულების ჩატენვით. მე რათქმაუნდა ვიჯექი ხოლმე ჩემთვის მოწყენილი პატარა ოთხაში, ასეთივე პატარა შავ-თეთრ ტელევიზორს მივშეტერებოდი და ჩემი სახელის გაგონებაზე ზალაში გავრბოდი, რომ მადლობები მეხადა სადღეგრძელოებისას.

არ მახსოვს მაშინ რამდენი წლის გავხდი, მაგრამ მორიგი ზემოთაღწერილი დაბადებისდღე რომ უნდა მქონოდა- ჩემმა ძმამ და ჩემმა დამ - დედაჩემს უთხრეს რომ ”ბავშვს” (ასე მეძახიან დღემდე) უნდა თავის დაბადებისდღეზე თავისი მეგობრები დაპატიჟოსო. მართლაც მთელი კორპუსის ბავშვები მომადგნენ საღამოს. მართალია უფროსებიც იყვნენ, მაგრამ ჩვენს ღრიანცელს რომ ვეღარ გაუძლეს - უმალვე სამზარეულოში გადაინაცვლეს. ჩემმა ძმამ კი შეაერთა თავისი ელექტრო გიტარა - გამაძლიერებელზე , ჩვენ სუფრა მივწიეთ და გაჩაღდა ცეკვა-თამაშობა. მახსოვს ჩემმა დამ სხვადასხვა შეჯიბრებები მოაწყო და გამარჯვებულებს სულ თავისი სამკაულები ჩამოურიგა. დიდხანს იყო სალაპარაკო თემად ეს დაბადებისდღე.

ასე შემოვიდა ჩემს დაბადებისდღეებზე- თანასწორობის თუ თანატოლობის პრინციპი ჩემი და-ძმის დამსახურებით, რისთვისაც დიდად მადლიერი ვარ. თუმცაღა მას შემდეგაც ყოფილა ისეთი აღნიშვნები, როგორსაც მე სულაც არ ვისურვებდი: დიდი სუფრებით და ყანწის ჩაცლებით.

რაც გავიზარდე - მაინც ვცდილობ ყველაფერი ისე ვქნა - როგორც მე მინდა. მაგრამ ხან გამოდის ხან არა. სტუდენტობის დროს მახსოვს ერთხელ ნამდვილად გამომივიდა. ალბათ იმიტომ რომ ჩემს სახლში არ იყო . მოკლედ არაფერი განსაკუთრებული- სანთლების შუქზე, მუსიკა და გლოგი, რომელიც ჭაჭით გავაკეთე და ძალიან მაგარი გამოვიდა. ერთი ჭიქაში ყველა დათვრა, ყველა კარგ ხასიათზე დადგა და კარგად მოვულხინეთ.

მოკლედ ასეა თუ ისეა საბოლოოდ ყველა დაბადებისდღე ნორმალური გამოდიოდა, მაგრამ დიდი ნერვიულობის და ვნებათაღელვის შედეგად. უკანასკნელი წლებია - ვისწავლე რომ ნერვიულობად არაფერი არ ღირს და რომ განსაკუთრებულს არაფერს არ უნდა ველოდო და შესაბამისად არც იმედები გამიცრუვდება. უბრალოდ ასეა თუ ისეა , ვიხდი თუ არ ვიხდი- მაინც ყოველთვის მინდა ხოლმე ამ დღეს ჩემთვის ახლობელი ადამიანები ჩემთან იყვნენ.

ხვალ კიდევ ერთი ჩემი დაბადებისდღეა. სიამოვნებით გავიდოდი ქალაქგარეთ, მაგრამ სამწუხაროა რომ შუა კვირაა და არ მოხერხდება. ვაპირებ ჩვეულებრივ გავატარო დღე: ავდგე, სამსახურში წავიდე, ოჯახთან ერთად ვივახშმო და თითო ჭიქა ღვინო ავწიოთ, საღამოს ინგლისურზე და 9ის მერე ვინც ჩემთვის მოიცლის და მოუნდება მოლოცვა ის ხალხიც ვნახო.

ამ პოსტის წერისას ლამის მთელმა დაბადებისდღეებმა თვალწინ გადამირბინა და ერთადერთი რა დასკვნაც გამოვიტანე ისაა რომ, წლები გადის, უფროსწორად გარბის და ცოტა არ იყოს ამ სისწრაფის მეშინია...

P.S.

10 წელი ერთად

2011-01-31T10:38:00.000-08:00

2001: google

2002: ჩეთი, google

2003: e-mail, ჩეთი, google

2004: forum.ge, e-mail, google, wikipedia

2005: MSN, Blogspot.com, forum.ge, e-mail, google, wikipedia

2006: MySpace, Facebook, MSN, Blogspot.com, forum.ge, e-mail, google, wikipedia

2007: Skype, MySpace, Facebook, MSN, Blogspot.com, forum.ge, e-mail, google, wikipedia

2008: Flickr, Skype, MySpace, Facebook, MSN, Blogspot.com, forum.ge, e-mail, google, wikipedia

2009: Flickr, Skype, MySpace, Facebook, MSN, Blogspot, forum.ge, e-mail, google, wikipedia

2010: Flickr, Skype, MySpace, Facebook, MSN, Blogspot, forum.ge, e-mail, google, wikipedia და ა.შ.

10– წელი ქსელში, ქსელით, ქსელო!

ნეტა რა იქნება – შემდეგი 10 წელი, ან თუნდაც 20 და 30. ჩემი ფანტაზია ამდენს ვერ წვდება ...

რათქმაუნდა ყველა ვერ ჩამოვთვალე– მაგრამ მნიშვნელოვანი სოც.ქსელები დავასახელე.

p.s. fb-დან შევიტყე ფორუმ.გე–ს 10 წლისთავი ყოფილა:ვულოცავ! მან ფრიად მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ჩემს ცხოვრებაში

ავად

2011-01-30T07:06:00.000-08:00

დღეს საწოლში წოლის – მეშვიდე დღეა. კარგა ხანია ამდენი ხანი სახლში არ ვყოფილვარ – უფრო ზუსტად 2 წელზე მეტია (გლანდების ამოჭრის შემდეგ). საერთოდ არ მიყვარს ის დღე, თუნდაც ცოტახნით გარეთ რომ არ გავდივარ, ამიტომ ესეთი დღეები იშვიათია ჩემს ცხოვრებაში.
ერთკვირიანი სახლში ყურყუტი– ვერაფერ სასიკეთოში ვერ გამოვიყენე. ერთადერთი რისი თავიც მქონდა– ფილმების ყურება და ისიც ვერაფერი საინტერესო ვერ აღმოვაჩინე. უაზრო ამერიკულ კომედიებს და მელოდრამებს , რამდენიმე სერიალს და ორიოდე მულტფილმს – მივუძღვენი ჩემი ავადმყოფობის ხანა. ინგლისურის მეცადინეობაში მინდოდა ჩამთვლოდა ეს ყველაფერი, მაგრამ გამოგიტყდებით და ბევრი მათგანი სულაც არ იყო ინგლისურად.
უფროდაუფრო მღლის ნეტში ინგლისურენოვანი კარგი ფილმების ძებნა. სრული ტანჯვაა.ახლა ვიწერ Tamara Drewe-ს და იმედია არ გამიცრუებს იმედებს.

სამაგიეროდ ავადმყოფობის დროს ჩემი განუყოფელი მეგობარი ინტერნეტ რადიო გახლდათ. მადლობა მას. აქვე დავსძენ რომ ძალიან მომწონს და ხშირად ვუსმენ .

ახლა გარეთ თოვს. არ ვიცი სხვაგანაც თოვს თუ არა. პლატო მაინც პლატოა. აქ რომ თოვს ქალაქში წვიმს, აქ რომ ქარია– ქალაქში ოდნავი სიო, აქ რომ ცხელა– ქალაქი დუღს და ა.შ.
მოკლედ თოვს და ვეცადე ფანჯრიდან დამეფიქსირებინა– ასე დიდიხნის ნანატრი თოვლი

ავადმყოფობისას გინდა არ გინდა ფიქრობ. ფიქრობ თუ თავი გაქვს, მაგრამ ფიქრს რა თავი უნდა. თავისით მოგდიან აზრები, ზოგი უაზრო– ზოგი სასარგებლო. თუ სიცხე მაქვს ან თავი მტკივა – შემიმჩნევია რომ რაღაც უაზრო ფიქრები მოდიან, მინდა შევაჩერო , მაგრამ არადა არა – მოდიან და მოდიან– მეცემიან, მებერტყებიან ზედ– მტანჯავენ. მახსოვს ერთხელ ნორვეგიაში მოვიწამლე და სიცხემ მომცა. ვიწექი და მინდოდა დამეძინა– მაგრამ ნორვეგიული წინადადებები მეყრებოდნენ თავში ელვის სისწრაფით და ვერაფრით ვერ ვიშორებდი. აუ რა საშინელება იყო ვერც აღვწერ. წუხელი ზუსტად იგივე მჭირდა ოღონდ ინგლისურად.სულ "ფაქ–ფაქ"ები მაძახებინა.

როცა ავად ვარ – ყოველთვის ვაღიარებ რომ დედაზე უკეთესი არავინაა, რომ დედა როგორც მოგივლის და მოგხედავს– ისე ვერავინ. ვერ დავითვლი დღეში რამდენ გზას აკეთებდა – სამზარეულოსა და ჩემს ოთახს შორის, მაგრამ ის კი ვიცი რომ დღეში 10 ჭიქამდე ჩაის, რამდენიმე ჭიქა რძეს და რამდენიმე ჭიქა კომპოტის წვენს ვსვავდი. არ ვიცი მე როდესმე თუ შემეძლება იგივე გავუკეთო შვილს?!

ახლა გადავხედე და მივხდი რომ ნახევრად წარსულში ვლაპარაკობ– ამ ავადმყოფობაზე. ეს იმიტომ რომ ხვალიდან ახალი კვირა იწყება და ნამდვილად არ მინდა ისევ ასე ვიწვე. უკეთესობის ნიშნები შეინიშნება( მაგიდაზე კაკუნი) და იმედი მაქვს მალე მეღირსება : ბათინკების და კურტკის ჩაცმა, გარეთ გასვლა , თოვლიანი თბილისის გამონაბოლქვებიანი ჰაერის ჩასუნთქვა და ბანალურად გაფიქრება– ცხოვრება მართლაც რომ მშვენიერიაო.

p.s. ავადმყოფობის და უსაქმურობის შედეგი

შეფასებულ–დაფასებული 2010

2011-01-14T11:17:00.000-08:00

დღეები რბიან ვით კამათლები. გავიდა ერთი ახალი წელი, მეორე ახალი წელი, შობა და ცხოვრება დაუბრუნდა ჩვეულ რიტმს.

დავფიქრდი რა მოხდა წინა წელს უარყოფითი და დადებითი და აშკარად ამ უკანასკნელმა გადაწონა , თანაც დიდი უპირატესობით.

რა იყო 2010–ში?

მოგზაურობა:
გერმანია– ჰამბურგი, ჰუზუმი, ბერლინი
თურქეთი– სტამბული, ბაზგირეთი, მაჭახელა
ლიტვა– ვილნიუსი

სამსახური:
პირველი სამსახურეობრივი მივლინება საზღვარგარეთ
"მსოფლიო მუსიკის ფესტივალი მესტიაში"

ბავშვები:
დისშვილი
მეგობრის შვილი (ნათლული)

სულიერ–ფიზიკურ–ფინანსური მდგომარეობა (5 ბალიანი სისტემით)

სულიერი: 3–დან 4მდე აიწია :)
ფიზიკური : 4დან– 3ზე ჩამოვიდა ( ცეკვას თავი რომ დავანებე მაგის ბრალია)
ფინანსური: 1 დან 2 ზე ავიდა :)

მოკლედ 2010ის მონაცემებით შეიძლება ითქვას რომ ბედს არ ვუჩივი და
იქნებ ყველაფერი უკეთესობისკენაც მიემართება, რა ვიცი?!

პ.ს. დაგვიანებით გილოცავთ ახალ წელს და ერთმაგად, ორმაგად და სამმაგად კი არა , არამედ ასმაგად უკეთესი წელი გვქონოდეს ყველას ერთად და თითოეულს ცალცალკე.

როგორ გავატარო ახალი წელი?

2010-12-10T11:48:00.000-08:00

ეს შეკითხვა მღრნის აგერ უკვე ერთი თვეა.

არ მინდა რომელიმე გასულ წელს გავდეს, არც სახლში ჯდომა არ მინდა– არც უამრავ ხალხში "ფართიობა" და არც რამე მსგავსი.

კი ვიცი რა იქნებოდა გამოსავალი: მოგზაურობა! მაგრამ სად არის...

საქართველოს პირობებში – რა არის შესაძლებელი?

როგორ დავიყენო ლამაზი ახალი წელი?

5 დღე ვილნიუსში

2010-11-17T02:41:00.000-08:00

პირველად ჩემს ცხოვრებაში – გახლდით სამსახურეობრივ მივლინებაში– ან უბრალოდ მივლინებაში, რადგანაც ყველა მივლინება ვგონებ სამსახურეობრივია.
მოკლედ ამ შუაგული ყვითელ-ყვითელი და თბილ–თბილი შემოდგომიდან– ცივ და წვიმიან ზამთარში აღმოვჩნდი.
მაშინ როცა აღმოვაჩინე რომ ვილნიუსში ტემპერატურა 0 გრადუსი უნდა დამხვედროდა, რათქმაუნდა აღვიჭურვე ყველანაერი თბილი სამოსით და გავუდექი გზას. გავუდექი რა გადავფრინდი.

ჯერ სამსაათიანი ფრენის,შემდეგ 2 საათიანი რიგაში ყურყუტისა და ისევ 1 საათიანი ფრენის– შემდეგ ვილნიუსის მიწაზე დავდგი ფეხი.
5 დღე ძალიან მცირე დროა იმისთვის რომ ქვეყანა გაიცნო, მაგრამ საკმარისია იმისთვის რომ მცირე წარმოდგენა შეგექმნას მის ტრადიციებზე, კულტურასა და ხალხზე.

გამგზავრების მიზანი: პროექტის წერის ტრენინინგში მონაწიელობა. ტრენინგები საკმაოდ დამღლელი, მაგრამ ნაყოფიერი გამოდგა. ყოველდღე 09:30 დან 17:30- მდე - დატვირთული რეჟიმით და ორი coffee break-ით. რამდენიმე გასვლითი ლექციით - საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტში და ვილნიუსის უნივერსიტეტში.

ღირსშესანიშნაობები: ქალაქის ცენტრალურ ქუჩაზე -გედემინაზე გასეირნება, ციხეკოშკის მონახულება, პარლამენტი, ცენტრალური მოედანი, თეატრი და ა.შ. ერთი დღე გვაცალა ამინდმა - ანუ არ წვიმდა და ეს ყველაფერი ერთ დღეში მოვასწარით

ტრაკაის მონახულება: ქალაქი ვილნიუსთან ახლოს. ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება ალბათ ამ პატარა საყვარელმა ქალაქმა დატოვა. იქაურები გვეუბნებოდნენ ეს ჩვენი მცხეთააო. ერთდროს ლიტვის დედაქალაქიც კი ყოფილა-.პატარა კუნძულზე გაშენებული ციხესიმაგრე ტურისტების ხალხმრავლობის ადგილია. ზაფხულობით ციხესიმაგრის ეზოში სხვადასხვა ფესტივალები და კონცერტებიც ტარდება.თავად ციხესიმაგრეში კი მუზეუმია- მონეტებით და ათასგვარი ნივთებით სავსე.

სასმელ-საჭმელი: არ ვიცი საქართველოში ნამყოფ ლიტველებს გაძლიერებულ კვებაზე ვყავდით თუ ზოგადადაც ასე ჭამენ, მაგრამ ჩვენ კი გავსკდით. დღეში სამჯერ რათქმაუნდა - საუზმე, ლანჩი და ვახშამი გვქონდა , მაგრამ კიდევ ორჯერ coffee break-ი რომელიც ნამდვილად არ იყო მხოლოდ ყავა ან ჩაი, არამედ ათასგვარი სასუსნავები და ნამცხვრები. მოკლედ ყველა ქართველი წუწუნებდა - როგორ გავსუქდი, რამდენს გვაჭმევენ და ა.შ., მაგრამ ყველა მაინც ვჭამდით.

რაც შეეხება საჭმელებს- საკმაოდ მრავალფეროვანი იყო, თვითონ კი იძახდნენ ყველაფერს კარტოფილით ვაკეთებთო , მაგრამ თან ბევრი არა კარტოფილის კერძიც გაგვასინჯეს. აი მაგალითად იქაური მწვადები

და რაღათქმაუნდა ჩემი მუდმივი თანამგზავრი ლიტვაში :

დასკვნა: მომეწონა ვილნიუსი, მომეწონა ლიტველი ხალხი, მათი კულტურა ,ტრადიციები, საჭმელ-სასმელები, მაგრამ მაინც ვერ მივხდი რატომ არიან ისინი ევროკავშირში. უფროსწორად მივხდი ძირითადად გეოგრაფიული მდებარეობის გამო.
ეჰ, ჩვენ რა დავაშავეთ?

ბედისწერა,ოცნებები და ვილნიუსი

2010-10-25T13:41:00.000-07:00

ამბობენ როცა რაღაც გულით გინდა, როცა რაღაცისკენ გამუდმებით იღწვი – ის აუცილებლად გამოგივა და შეგისრულდებაო. არ ვიცი ამას ვინ ამბობს კონკრეტულად ან სად ამოვიკითხე– ბიბლიაში, რომელიმე ფილოსოფოსის წიგნში თუ კოელიოს "ცხოვრებისეულ–ბედისწერულ" ნაწარმოებებში – მაგრამ ის კი ვიცი , რომ მართლაც ასეა.
ხანდახან იმასაც კი ვფიქრობ– ყველაფერი რომ მოვინდომო და ყველაფერი გამომივიდეს და მერე აღარაფერი მქონდეს მოსანდომებელი რა მეშველება–თქო. მაგრამ მაქამდე რათქმაუნდა შორს ვარ.

გადის წლები, ცხოვრობ და გგონია რომ არაფერი განსაკუთრებული არ იცვლება– მაგრამ თუნდაც 2 წლის უკან რომ დამსვა ახლა და დღევანდელ დღეს შევხედო– გამიკვირდება და გამიხარდება კიდეც. ნებსით თუ უნებლიეთ, ჩემი ცხოვრება წინ მიიწევს,მიუხედავად დეპრესიული შემოტევებისა და შიგადაშიგ პესიმისტური აზრებისა. არ ვიცი ეს ჩემი მონდომების წყალობითაა, დიდი სურვილით თუ ბედისწერის გამოისობით, მაგრამ ასეა.

სკოლის ასაკში – მეგობრობის დღიურებში– კითხვაზე რაზე ოცნებობ?– ჩემი პასუხი ასეთი იყო– მოგზაურობაზე.
ნუთუ ჩემს ბავშობის ოცნებებს ასრულება უწერიათ?

წინ კიდევ ერთი ქალაქი მელოდება დასაპყრობად

თუ ყველაფერი კარგად იქნა– ლიტვა – ამ წელს ნანახი მესამე ქვეყანა იქნება, ხოლო ვილნიუსი რიგით მეექვსე ან მეშვიდე ქალაქი.
ზოგჯერ –უბრალოდ–მოინდომე–ბოლოს–აგისრულდებაო :)

მე♥სიღნაღი

2010-10-10T12:55:00.000-07:00

რა ბედნიერებაა მანქანა
რა ბედნიერებაა მანქანიანი მეგობარი
რა ბედნიერებაა შაბათ–კვირას ქალაქიდან გასვლა

რა ლამაზია შემოდგომა
რა ლამაზია სიღნაღი
რა ლამაზია შემოდგომაზე სიღნაღი

მე ♥ მეგობრები
მე ♥ შემოდგომა
მე ♥ სიღნაღი

სექსი კემბრიჯში ანუ სასარგებლო პოსტი

2010-09-27T14:10:00.000-07:00

როგორ დავწეროთ სასარგებლო პოსტი?

პირველ რიგში ვთქვათ რა არის სარგებელი?
სარგებელი შეიძლება იყოს მატერიალური თუ სულიერი რაც შეიძლება მოგვიტანოს ნებისმიერმა ჩვენმა თუ სხვისმა გაკეთებულმა საქმემ, სიტყვამ, ემოციამ და ა.შ.
სასარგებლო კი ყველაფერი რასაც ჩვენთვის სარგებელის მოტანა შეუძლია.

იმისათვის რომ გავიგოთ რამ შეიძლება მოუტანოს სარგებელი ჩვენს მკითხველს , საჭიროა პატარა კვლევის ჩატარება. უნდა გავიგოთ რა აინტერესებთ მათ ყველაზე მეტად და რას ელიან ჩვენი ბლოგიდან.

კვლევის შედეგად ბოლო დღეების მანძილზე ჩემს ბლოგზე ყველაზე ხშირად მოხვდნენ სიტყვებიდან : · სექსი (5) · კემბრიჯი (4)

მას შემდეგ რაც გამოკვლეული იქნა მკითხველთა ინტერესთა სფერო , ვიწყებთ პოსტის წერას. რათქმაუნდა გვჭირდება სათაური. სასურველია მოკლე , კონკრეტული და ცოტა დამაინტრიგებელიც, რაც მთავარია უნდა გადმოსცემდეს პოსტის მთავარ არსს.

მე ამ შემთხვევაში დიდი არჩევანი არც მაქვს, ასე რომ ჩემი სათაურია: სექსი კემბრიჯში

ახლა გადავიდეთ პოსტის შინაარსზე, აქ რათქმაუნდა უნდა ჩავრთოთ ჩვენი ფანტაზია და ბევრიც ძვირფასი და გამოცდილი Google

სექსი რომ ყველა დიდ თუ პატარა ქალაქში ხდება ეს უკვე ყველამ ვიცით, მაგრამ ის რომ მსოფლიოს ერთ–ერთ საუკეთესო უნივერსიტეტში კემბრიჯში მთვრალი სტუდენტები სექსის სიმულაციისთვის დაიჭირეს – იცოდით? ან ის თუ გსმენიათ რომ კემბრიჯში სწავლის ფულის გადასახდელად ბევრი გოგო სტრიპტიზ ბარებსა და ღამის კლუბებში მუშაობს? უფრო მეტიც რამდენიმე მათგანი სხეულსაც კი ყიდის 50– 100 ევროდ. ""მე მქონდა სამსახური, მაგრამ ბევრს არ მიხდიდნენ. სხვა სტუდენტ გოგოს შევხდი, რომელიც ამას აკეთებდა. თუ ერთხელ გააკეთებ მერე მიმზიდველი და მაცდუნებელია. თუ შენ გჭირდება ჩქარი და ადვილი ფული– აი ისიც. მე ღამეში 7 კლიენტამდე ვასწრებ" – აცხადებს ერთერთი სტუდენტი გოგონა.

სალაპარაკო თემა გვაქვს , ახლა მეტი დამაჯერებლობისთვის აუცილებლად უნდა გამოვიყენოთ სტატისტიკები, კვლევები და რიცხვები. რიცხვები ყველაზე მეტად იზიდავს მკითხველის ყურადღებას

გამოკვლევებმა აჩვენეს რომ კემბრიჯის უნივერსიტეტების 46% ზე მეტ სტუდენტს 7 დღეში 2 ზე მეტი სექსუალური პარტნიორი ჰყავთ. იგივე გამოკვლევის მიხედვით კემბრიჯის სტუდენტების 86.5 % ჰეტეროსექსუალია, 7 % ჰომოსექსუალი, ხოლო 7.1.% ბისექსუალი.

ახლა კი საჭიროა ისეთი მაგალითების მოშველიება და ისეთი ადამიანების ხსენება, რაც თემას მკითხველისთვის უფრო ახლობელს გახდის, ანუ საჭიროა ზოგადი თემის ლოკალიზება . ჩვენს შემთხვევაში საჭიროა სადმე საქართველოს და ქართველი სტუდენტების ხსენება და შედარება.

ის, რომ საქართველოში სტატისტიკა არ გვაქვს და არც ბეჭდურ მედიაში შევხდებით მსგავს სტატიებს – იმაზე მეტყველებს , რომ ქართველ სტუდენტებს სექსისთვის არ სცხელათ. თუმცაღა ეს სულაც არ ნიშნავს იმას , რომ ქართველი სტუდენტს უფრო მეტი დრო რჩება სწავლისთვის და შესაბამისად უფრო მეტად განათლებულია. როგორც ერთ ქართულ ფორუმზე ამოვიკითხე: გერმანელი პროფესორის ვერნერ ჰაბერმაილის მტკიცებით : თურმე სექსი შესანიშნავი საშუალება ყოფილა ინტელექტის კოეფიციენტის (IQ) ასამაღლებლად, მაგრამ ამისთვის ხშირი სექსია საჭირო. როგორც პროფესორი ამბობს სექსის, დროს ტვინში რუხი ნივთიერება გამოიყოფა, რომელიც ორგანიზმში ადრენალინის და ჰიდროკორტიზონის ჰორმონების გაზრდას იწვევს. ორგაზმის დროს გადამუშავებული ენდორფინები და სეროტინები ადამიანს უფრო მეტ თვითდაჯერებულობას მატებენ და ეს ნიშნებზეც ასე თუ ისე წარმატებულად აისახება. იქვე კი ასევე ერთერთი ფორუმელის პასუხიც იყო: "მეცარავთქვი რატომ არიან ქართველები ჩლუნგები"

ახლა კი ბოლოსკენ უნდა წავიდეთ და რაღათქმაუნდა აუცილებელია დასკვნის გაკეთება, რათა ყველაფერი წყალში არ ჩაგვეყაროს. მკითხველს სჭირდება არა მშრალი ინფორმაცია , არამედ შეფასება. რათქმაუნდა შესაძლებელია საკითხის ღიად დატოვებაც, ეს ჩვენი გადასაწყვეტია, მაგრამ საჭიროა ამის თქმა. ესეც ხომ დასკვნაა.

სწავლაც რომ სასარგებლოა და სექსიც ამას დიდი მტკიცება არ უნდა. ცხადია რომ კემბრიჯელ და ქართველ სტუდენტებსა და მათ პრობლემებს შორის დიდი სხვაობაა მაგრამ დასკვნის გამოტანა თუ რომელი მათგანის მდგომარეობა სჯობს თქვენთვის მომინდვია.

ჩვენი პოსტიც მზად არის. არ ვიცი რამდენად სასარგებლო აღმოჩნდა იგი თქვენთვის, მაგრამ მე კი ვეცადე– ის ინფორმაცია მომეწოდებინა – რასაც ეძებდით და ითხოვდით. თანაც შევეცადე ეს ისე გამეკეთებინა რომ გარკვეული სარგებელი მაინც მოეტანა თქვენთვის.

პოსტში გამოყენებული არცერთი ინფორმაცია არაა გამოგონილი

გამოყენებული ბმულები:
Cambridge girls use sex to pay fees
Cambridge girls booze and sex shame
How to Write a Great Blog Post in Just 15 Minutes
miracle.ge

P.S. მოთხოვნა ყოველთვის არ უნდა ნიშნავდეს მიწოდებას! :)

ნეტაი მათ!

2010-09-26T13:51:00.000-07:00

გადავწყვიტე უცხოეთის პრესას გავცნობოდი და მინდა გაგიზიაროთ რა სურათიც დამხვდა. რათქმაუნდა, ეს არ არის სრული სურათი და მხოლოდ 3 გაზეთიდანაა ნაკრები, მაგრამ ,რაც მთავარია, – პირველ გვერდზე იდო ყველა ან ყველაზე დიდი გამოხმაურებები ჰქონდა.(სპეციალურად შევარჩიე სხვადასხვა ქვეყანა)
ვარდისფერი კატა

ბრიტანეთის ცხოველთა დამცველები ნადირობენ ადამიანზე რომელმაც თეთრი კატა ვარდისფრად გადაღება. ვარაუდობენ , რომ ის ადამიანი მთვრალი იყო.

სექსუალური ომი საფრანგეთის ნუდისტურ პლაჟზე

ნატურალისტების ერთი ჯგუფი დასახლდა საფრანგეთის ქალაქ Cap d'Agde–ში, რომელიც ნუდისტური პლაჟებით არის ცნობილი. მოსახლეობა ამბობს რომ არ სურს თავიანთმა ბავშვებმა ნატურალისტების "თავისუფალი ცხოვრების წესს" უყურონ, რაც ნიშნავს სექსუალურ კავშირებს საზოგადო ადგილებში. ნატურალისტები კი აცხადებენ , რომ მათ სურთ თავისუფლად იცხოვრონ თავისუფალ ქალაქში და რომ მოსახლეობის არ ეშინიათ.

ხელოვნური თვითმანათობელა თევზი

ტაივანელმა მეცნიერმა Lin Yu-ho–მ , რომელიც დეკორატიული თევზების ექსპორტიორია, შეძლო გაემრავლებინა ხელოვნურად შექმნილი მანათობელა თევზი. ეს გამოგონება მის ბიზნეს რათქმაუნდა დიდ მოგებას მოუტანს. იგი ფიქრობს რომ ერთი თევზის ფასი სავარაუდოდ 30$ იქნება.

ჯარიმა,რომელმაც 20 000 კრონას იძლევა

შვედეთში ერთერთ ტრასაზე დადდგეს ყუთი , რომელიც სიჩქარის არ გადაჭარბების შემთხვევაში იღებს მანქანის ფოტოებს. შემდეგ მანქანის პატრონი ავტომატურად იღებს მონაწილეობას გათამაშებაში, სმსით მისდის კითხვა და თუ სწორი პასუხი გასცა– შესაძლებელია 20 000 კრონა მიიღოს. ეს აქცია რათქმაუნდა საგზაო წესების დაცვის პოპულარიზაციისთვის მოიფიქრეს.

ღამის კლუბში გატარებული ღამე

ნორვეგიის ქალაქ ბერგენში დილის 10.50 წთ–ზე ადგილობრივ პოლიციაში ზარი შევიდა 21 წლის Rein Isane–სგან რომელიც იუწყებოდა , რომ ღამის კლუბში იყო ჩაკეტილი. პოლიციამ 11.26 წუთზე მოახერხა ახალგაზრდა ბიჭის ჰაერზე გამოშვება. აღმოჩნდა რომ ყმაწვილს ალკოჰოლის გარკვეული დოზის მიღების შემდეგ საჭირო ოთახში ჩასძინებია.

პირველ რიგში ვიტყვი : ნეტაი მათ!
მეორე რიგში კი კითხვა:
როდის იქნება ჩვენს პრესაშიც მსგავსი ინფორმაციები?
როდის იქნება რომ ჩვენც მხოლოდ ასეთი პრობლემები შეგვაწუხებს?

P.S.ბოდიშს ვიხდი გაუმართავი წინადადებებისთვის- პირდაპირვე ვთარგმნე და ვწერე .

ზაფხული დამთავრდა- შემოდგომის არ გეშინოდეთ ხალხნო!

2010-09-21T09:08:00.000-07:00

შემოდგომა მოვიდა, მე კი ისევ ზაფხულის ცხოვრებით ვცხოვრობსავით. იმდენი რამ მოხდა ამ გაზაფხულ-ზაფხულ-შემოდგომის პირზე, იმდენი ვიბოდიალე და იმდენი ემოცია-შთაბეჭდილება მივიღე რომ მიძნელდება სტანდარტულად ცხოვრება.
ყველაზე საოცარი ისაა, რომ მაშინ როცა დავბოდიალებდი შიგადაშიგ სახლში ყოფნასაც ვნატრობდი და ამ სტანდარტულ ცხოვრებასაც, რომელზეც სწორედ ახლა ვახსენე რომ მიძნელდება.
ბოლოსდაბოლოს ვასკვნი რომ უცნაურები ვართ ადამიანები: რაც არ გვაქვს იმ წუთას სწორედ ის გვინდა და რომ გვაქვს მერე უკვე აღარ.
თუმცა ეს რომ არ იყოს ალბათ ერთფეროვნებაში ჩავიძირებოდით მეც და ჩემი ცხოვრებაც.

რა იყო მაშინ როცა თბილოდა და ცხელოდა?

იყო საქმე : მიუხედავად იმისა რომ ბევრჯერ გავედი ქალაქიდან - ეს ყველა გასვლა არ იყო ”დასვენების რეჟიმში”, საკმაოდ დატვირთული ზაფხული მქონდა მუშაობის თვალსაზრისით.
ვიყავი გერმანიაში სტუმრად .
ვიყავი სტამბულში ერიკ კლეპტონის კონცერტზე.
ვერც კი წარმოვიდგენდი მაგრამ ზუსტად 5-ჯერ მოვხვდი ბათუმში. წელს ბათუმის წელი იყო არა მხოლოდ ჩემთვის არამედ სახელმწიფოსთვის და მე რათქმაუნდა მიხაროდა როცა ტელევიზორში რამე სასიამოვნოს აცხადებდნენ ბათუმის აღმშენებლობასთან დაკავშირებით. თუმცაღა ბათუმში ხუთივე ვიზიტისას დავასკვენი რომ ჯერ ნაადრევი იყო ამხელა პიარკამპანიის ჩატარება.
სწორედ ბათუმში დავესწარი სამი სრულიად სხვადასხვა მიმართულების ფესტივალს : ჯაზფესტივალს, როკფესტივალს და კინოფესტივალს.
იყო ”მსოფლიო მუსიკის ფესტივალი მესტიაში”- პირველად ჩემს ცხოვრებაში ვიყავი ფესტივალის ორგანიზატორი, თანაც საკმაოდ მასშტაბურის, თანაც მესტიაში და თანაც საკმაოდ კარგად ჩატარებულის.
მოვინახულე თურქეთში მცხოვრები ქართველები (ერთერთი პროექტის ფარგლებში, რომელზეც ალბათ მოგვიანებით ვისაუბრებ) და უზომოდ დიდი ემოციებით დატვირთული ვარ დღემდე.

ვფიქრობ საკმაოდ მსუყე და დატვირთული ზაფხული მქონდა. რაც მთავარია ვიცოდი ზაფხულისგან რა უნდა მიმეღო, ახლა კი არ ვიცი რას ველი შემოდგომისგან და უფრო ზამთრისგან. აი რა მაფიქრებს და აი რისი მეშინია !

არადა მგონი ნაადრევად დავპანიკდი, წინ ხომ ფერადი შემოდგომაა, რომელიც მე მიყვარს თავისი საღამოს სუსხით, ფოთოლცვენით, აქტიური ცხოვრებით და ზამთრამდე მოსასწრები ბუნებაში გასვლებით.

ჰოდა ალბათ ის დროა ვისიამოვნოთ შემოდგომით, სანამ ზამთარი მოსულა!

მაჭახელი

2010-09-10T07:42:00.000-07:00

ბაზგირეთის შემდეგ ართვინი და ბორჩხა გავიარეთ და მაჭახელისაკენ ავიღეთ გეზი. მაჭახელზე ბევრი რამ მსმენოდა, მაგრამ კონკრეტულად რა არც კი ვიცი.
თქვენც ასე რომ არ იყოთ მცირედი ისტორიული ექსკურსი:

მაჭახელი, მიჭიხიანი, ისტორიული თემი სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში, აჭარაში მდინარე მაჭახელას და მისი შენაკადების: მინდიეთის წყლისა და ეფრატის ღელის ხეობებში. XVII საუკუნის პირველ მეოთხედში ოსმალებმა დაიპყრეს მთელი სამცხე-საათაბაგო. ამავე პერიოდიდან ლაზეთთან ერთად აჭარა-მაჭახელი ჩამოაცილეს საქართველოს; თავდაპირველად ცალკე სანჯაყს(ოლქს) წარმოადგენდა მაჭახელი, რომელიც ჩილდირის (ახალციხის) ვილაიეთში შედიოდა. რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 ომის შემდეგ 1878 ბერლინის კონგრესის გადაწყვეტილებით, მაჭახელი, საქართველოს სხვა ისტორიული ტერიტორიებთან ერთად, ოსმალთა უღლისაგან დროებით განთავისუფლდა. ამ ომის შემდეგ მაჭახლის მოსახლეობის დიდი ნაწილი თურქეთში მუჰაჯირობა განაპირობა რუსეთის ხელისუფლების მიერ ხელოვნურად შექმნილმა მძიმე პირობებმა. გადაიხვეწა:

დღეს მაჭახელის ერთი ნაწილი, ზემო მაჭახელი, კვლავ თურქეთის საზღვრებშია, ქვემო მაჭახელი კი საქართველოს შემდაგენლობაშია; ზედა ჩხუტუნეთი, ქვედა ჩხუტუნეთი, ჩიქუნეთი, ცხემლარა, სკურდიდი, აჭარისაღმართი, ქედქედი, სინდიეთი, ჟანივრი, გორგაძეები, საფუტკრეთი და სხვ. თურქეთის საზღვრებშია: ხერთვისი, მინდიეთი, აკრია, ქვაბისკავი, ზედვაკე, ეფრატი. (ვიკიპედია)

მე სწორედ თურქეთის საზღვრებში მოქცეული მაჭახელისკენ მქონდა გეზი აღებული. ისევ აღმართებზე რომ დავიწყეთ და თანაც ნამიან ნისლში- ცოტა კი შემეშინდა , ნუთი ისევ მთაში და 2000-3000მეტრზე მივდივართქო ( მესტიის და ბაზგირეთის მერე ), მაგრამ უღელტეხილი გადავიარეთ და დაღმართ-დაღმართ დავუყევით გზას (რომლის სამუშაოებიც მიმდინარეობდა).
ნელნელა მაჭახელის სოფლებიც გამოჩნდა და მეც მივხდი რომ ამჯერად ალპურ ბუნებასთან და ხრიოკ მიწასთან სულაც არ გვქონდა საქმე, არამედ აბიბინებულ , გამწვანებულ, ტყიან სოფლებში მივდიოდით, სადაც როგორც წესი მოსავალიც დიდია და ხალხიც მთის ხალხთან შედარებით უფრო ლაღი და თავისუფალი.
მოლოდინი გამართლდა. ჩვენმა მასპინძელმა კარგი ქართული სალამი გვითხრა და შინისაკენ გაგვიძღვა. გზად მთისკენ გაიშვირა ხელი- ამ მთას ხომ ხედავთო გვითხრა- აი სახლი რომ დგას მთის ძირში ეგ სახლი და ბაღჩა ჩვენიაო- ბაღჩის იქით კიდე თქვენიო. ესააო ჩვენი საზღვარი და გაეცინა. მართლაც ამ სოფლიდან 15 წუთში საქართველოში შეგეძლო ფეხით გადმოსვლა. ამიტომაც იყო რომ როუმინგი გამოვრთე და ბედნიერად ჯეოსელით შინ გადმოვრეკე.
იმ საღამო მასპინძლების ოჯახში სასიამოვნოდ გავატარეთ და მეორე დღიდან ხეობის დათვალიერებას შევუდექით

გზად ხალხს ვხდებოდით, ყველას ქართულად ვესალმებოდით და ქართულადვე გვპასუხობდნენ. მასპინძლებმა ძალიან ლამაზი ადგილები გვანახეს, გზად სხვა სოფლებიც გავიარეთ და შეიძლება ითქვას გარკვეული წარმოდგენა შეგვექმნა მთლიანად ხეობაზე. უფროსებმა კარგად იცოდნენ ქართული, მაგრამ ახალ თაობას უჭირდა ქართულად მეტყველება, თუმცაღა მათშიც დავინახე ყველაფერი ქართულის სიყვარული, განსაკუთრებით მაშინ როცა ჰამლეტ გონაშვილის სიმღერები ჩაგვირთეს.

ბათუმის შესახებ დიდმა თუ პატარამ იცოდა. იცონდენ როგორ გაალამაზეს და მოაწყეს და ძალიანაც უხაროდათ. ჩვენმა მასპინძელმა გვითხრა - მაგას რა ჯობიაო, ახლა ბათუმიდანაც შემოვა ტურისტიო, ჩვენც რომ კარგად ვიქნებით თქვენსკენ გამოვუშვებთო და ასე დავეხმარებით ერთმანეთს გაძლიერებაშიო. ტურისტები მაჭახელში ჩვენს იქ ყოფნაშიც ჩამოვიდნენ სტამბულიდან. მასპინძლები მათ ტიპიურ ქართულად დახვდნენ - იქაური ქართული საჭმელებით (1.ფოტო ”მალაჰტო”-მწვანე ლობიო ნიგვზით, 2. ფოტო- ”სილორი” , რომელსაც აჭარის მაღალმთიან სოფლებშიც აკეთებენ) და ქართული ღვინით.

სამწუხაროდ მაჭახელში მხოლოდ ორი დღე დავრჩით , მაგრამ საკმაოდ ნაყოფიერი და ინფორმაციული ორი დღე აღმოჩნდა. ბევრი შთაბეჭდილებებიც მივიღეთ და გარკვეულწილად შინაურულადაც ვიგრძენით თავები. იმდენად ახლობელი იყო მაჭახელელების საუბარი, საქციელი და ტრადიციები , რომ დაგავვიწყდა კიდეც რომ თურქეთის ტერიტორიაზე ვიყავით და არა საქართველოში, მაღალმთიანი აჭარის სოფლებში . ეს შეგრძნება რამდენადაც სასიხარულო იყო, იმდენად სევდის მომგვრელიც...
თუმცაღა მინდა დადებით ნოტაზე დავასრულო და გეტყვით რომ გამოვიკითხე როგორ შეიძლება მაჭახელში წასვლა , დათვალიერება, ღამის გათენება და ა.შ. და მინდა გითხრათ რომ სულ მარტივი პროცედურებია გასავლელი. ვფიქრობ , რომ დროა ანტალიებში და ბოდრუმებში სიარულთან ერთად - აქვე საზღვართან მყოფი თურქეთში დარჩენილი ქართული სოფლები მოვინახულოთ, ჩვენი ხალხი გავიცნოთ და ის ლამაზი ბუნება საკუთარი თვალებით ვნახოთ , რის გულისთვისაც სტამბულიდან 1400კილომეტრს გადიან თურქი ტურისტები.

შენიშვნა : მაჭახელა, ისტორიულ მაჭახელის ხეობაში დამზადებული კაჟიანი თოფის, დამბაჩის სახელწოდება. საქართველოში ცნობილია XVIII საუკუნის II ნახევრიდან. XIX საუკუნეში სხვადასხვა სახი მაჭახელა მზადდებოდა, მათ შორის საუკეთესო იყო ლულახრახნიანი, მოსევადებული. მაჭახელის დასამზადებელი დაზგა დაცულია აჭარის სახელმწიფო მუზეუმში.(ვიკიპედია)

ბაზგირეთი

2010-09-04T12:59:00.000-07:00

აქეთ რომ მოვდიოდი- არც კი ვიცოდი რა მოლოდინი მქონოდა, რა წარმოდგენა და რა სავარაუდო სურათი შეიძლება დამხვედროდა- საზღვრებსგარეთ საქართველოში. ვნერვიულობდი და ვფორიაქობდი კიდეც და მოუთმენლად ველოდი ჩვენებურებთან შეხვედრას.
საზღვარს რომ გავცდით და შავშეთისკენ გზას დავადექით- ჩვენმა მეგზურმა - ბაზგირეთელმა ქართველმა გვითხრა - ცოტახანს გავჩერდეთ ერთი ჩვენებური ბიჭი უნდა გაგაცნოთო. ჩვენებური ბიჭი გვარად ათაბაგ-ჯაყელი აღმოჩნდა, მართალია ქართული არ იცოდა , მაგრამ ისე გვიმასპინძლა რომ ქართველსაც შეშურდებოდა. სულ რამდენიმე წლის წინ გავიგე რომ ქართველი ვარო- შემდეგ გვარის ისტორიაც გამოუკვლევია და ჯაყელების მთელი საგავრეულო შტოები ჩამოგვითვალა.
თურქეთში ამ დროს რამაზანი გახლავთ და შესაბამისად გვიან ღამემდე არც ჭამენ , არც სვამენ და არც რესტორნები და საჭმელი დაწესებულებები მუშაობს. თუმცა ჩვენი სისხლის ჯაყელი ამან არ დააბნია - შეშა და ხორცი იყიდა და საპიკნიკოდ წაგვიყვანა ახლომახლო ტყეში.

თურქეთის საზღვრებში მდებარე ქართულ მიწაზე პირველივე ჩვენებურმა ჩემზე ისეთი დადებითი შთაბეჭდილება მოახდინა რომ სრულიად დამშვიდებულმა გავუყევი ბაზგირეთისაკენ გზას.
გზად ლამაზ-ლამაზი ველები, მთები და მდელოები გვხდებოდა.

სოფელში შემოღამებულზე მივედით. ერთადერთი რაც იმ ღამეს დავინახე - ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა იყო, რომელიც ზედ ჩვენს თავზე ეკიდა თითქოს. მასპინძლებმა ვახშამი მოგვართვეს და შემდეგ თბილად დაგვაძინეს. თბილად იმიტომ რომ ბაზგირეთი ზღვის დონიდან 2000 მეტრზე მდებარეობს და საკმაოდ გრილოდა.

მეორე დილიდან სოფლის დათვალიერებას და ხალხის გაცნობას შევუდექით. ყველა ქართულად გულთბილად გვესალმებოდა. ისეთი ლაზათიანი ქართულია შემორჩენილი რომ გულზე მალამოდ მედებოდა მათი თითოეული სიტყვა. სოფლის შარაგზას მივუყვებოდი - გზად შემხვედრებს გამარჯობას ვეუბნებოდი და როგორა ხარ-ზე პასუხად:კაი ვარ-ს ვიღებდი.

სოფელში ბევრი ხალხი არ დაგვხდა , რადგან საზაფხულო საძოვრებზე იყვნენ გახიზნულნი. თურმე წელიწადის ორ თვეს ივლისსა და აგვისტოს- საზაფხულო სახლებში ატარებენ, ხოლო მარიობის შემდეგ საქონელს უკან მიერეკებიან სოფლებში. ჩვენი იქ ყოფნა სწორედ მათ დაბრუნებას ე.წ. ბარგობას დაემთხვა და ჩვენც შანსი არ გავუშვით ხელიდან ამ დღეს დავსწრებოდით. ბაზგირეთს მაღლა და მაღლა ავუყევით და საზგირელიდან ( ყველაზე მაღალი წერტილია 2500მ) ქვეყნიერებას გადმოვხედეთ.

(ეკლესიის ნანგრევი, სადაც რამდენიმე წლის წინ ქართული წარწერა აღმოუჩენიათ ქვაზე. იმ ქვას რა ბედი ეწია არავინ იცის)

შემდეგ უკვე მთა გადავიარეთ და დაბლობებს დავუყევით. შეღამებულზე პატარა ხის სახლებში დანთებულმა ლამფებმა გამოანათეს. ერთ-ერთ სახლში შემიყვანეს, სადაც 4-5 ქალი იატაკზე ფეხმორთმული იჯდა და ვახშამს შეექცეოდა. მაშინათვე ჩაი მომართვეს და საპატიო ადგილი გამომიყვეს. შემდეგ ყველამ რაღაც მკითხა: ჩვენებური ხარ გო?
რაი გქვია? ლობიოშორვა არ გინდა? გევრეგი უფრო მოგეწონა თუ ბიში? ერთერთი ქალს სამი შვილი ჰყავდა და სამივე თან ახლდა. უფროსმა ბიჭმა იცოდა ქართული, დანარჩენებმა კი არა. დაელაპარაკეთო რამდენჯერმე უთხრა ქალმა შვილებს, აი წესიერად რომ იცოდეთ გურჟისტანული ახლა ხომ გამოგადგებოდათო.
საღამო თბილ ატმოსფეროში გავატარე , საათი რომ შუაღამეს მიუახლოვდა, ყველანი ავიშალეთ და კალოზე გავეშურეთ. აკორდეონის ხმა შორიდანვე მოგვესმა. კალოზე უკვე შეკრებილიყვნენ ტრადიციულ სამოსში გამოწყობილი გოგონები და თავსაბურიანი ქალები.ბიჭებს ცეკვაც დაეწყოთ. ცოტახანში ხორუმს ქალები და ბავშვებიც შეუერთდნენ და წრეზე ცეკვამ მთელ ღამეს გასტანა. თურმე ბარგობის ღამეს ტრადიციულად ათენებენ ცეკვასა და სიმღერაში, ხოლო როგორც კი ინათებს- მიერეკებიან საქონელს, მიაქვთ ბარგი და უბრუნდებიან თავიანთ მუდმივ საცხოვრებლებს. მიუხედავად იმისა რომ საშინლად გავიყინე და უძილობაც გამიჭირდა დაუვიწყარი შთაბეჭდილება მივიღე.

ბაზგირეთში ხუთი დღე დავყავი, რამდენიმე ოჯახს ვესტუმრე და მათი საჭმელებიც დავაგემოვნე. ყველაზე მეტად ალბათ კაკლიანი სინში ჩადგმული და მოხრაკული მომეწონა

გამიჭირდება გადმოგცეთ ის ემოცია , რაც მე ამ ხალხის ნახვის და გაცნობა-დალაპარაკების შემდეგ დამეუფლა. ძალიან უცნაური იყო საქართველოდან შორს, საზღვრებს გარეთ- მუსლიმანურ თურქეთში, ამდენი ქართველის , ასე ქართულად მოსაუბრის ნახვა. ისეთი ძველისძველი ქართული სიტყვები აქვთ შემორჩენილი და ისეთი ქართული ენით საუბრობენ რომ - გავვოცდი. სიმღერებიც ჩვენებური და სულში ჩამწვდომი აქვთ. რაც მთავარია ახალგაზრდები აგრძელებენ ტრადიციებს , მღერიან, ცეკვავენ და ქართულ ლექსებსაც კი წერენ
”ჯანჯერის ბაწრებიდან- გეიარ გახვალ ზიარეთ,
სულ აღარ მავიწყდება - ჩვენ რომ ერთად ვიარეთ.
ჩვენ ჯანჯირის შუაზე, ცივი წყალი ამოდის,
გოგოვ შენი თვალები , გულიდან არ ამომდის.”

ყველაფერს ნამდვილად ვერ ჩავატევ ამ პოსტში , მაგრამ იმას გეტყვით , რომ თუ გინდათ საქართველო გაიცნოთ - საქართველოს საზღვრებსაც უნდა გასცდეთ და თურქეთში დარჩენილი ქართული სოფლები შემოიაროთ. მე ეს ბაზგირეთიდან დავიწყე და ახლა მაჭახელში ვაგრძელებ. აუცილებლად დავბრუნდები ამ მხარეში კიდევ ერთხელ- უფრო დიდხანს და საფუძვლიანად და აუცილებლად მოვინახულებ ჩემს ნაცნობ ზუმბაძეებს, ცვარიძეებს, გამეშიძეებს თუ მჭედლიძეებს.

მესტია

2010-08-28T13:49:00.000-07:00

სამწუხაროდ მოყოლის დრო ჯერჯერობით ვერ გამოვძებნე– ხვალ კი უკვე ისევ მივემგზავრები, ამიტომ რამდენიმე ფოტოს მაინც შემოგთავაზებთ:

P.S. იმედია მსოფლიო მუსიკის ფესტივალის ამბები და ჩემი ემოციები არ დაძველდება და შევძლებ დრაფტში ჩაგდებული პოსტის ბოლომდე მიყვანას და გამოქვეყნებას. ხო მართლა– ტაოს მივემგზავრები

ფესტივალის დაწყებამდე პოსტი (მესტია)

2010-08-21T05:07:00.000-07:00

ათსაათიანი, ზოგისთვის კი 12 საათიანი გზა- როგორც იქნა ამოიწურა. მესტიის აბრის გამოჩენას ყველა სულმოუთქმენლად ველოდით. გზა არადა არ მთავრდებოდა , ჩვენ კი უფროდაუფრო ვიღლებოდით.

მიკროავტობუსდან რომ ფეხი მესტიის მიწაზე , კერძოდ კი სასტუმრო თეთნულდის ტერიტორიაზე დავადგი - პირველი რაც ვიგრძენი სუსხი იყო, მეორე კი თვალისმომჭრელი სილამაზე ირგვლივ . განათებული კოშკები , თეთრი მყინვარები- ეს იყო რაც ღამეც შესანიშნავად ჩანდა. არ ვიცი ვინ რა იფიქრა, მაგრამ მე კი თავი მართლაც რომელიღაცა მთიანი ქვეყნის მთებში მეგონა (რაღათქმაუნდა ნორვეგიაც გამახსენდა , სადაც მთები და ასეთი ხის სასტუმროებია). გზამ ყველა დაღალა- ზოგს რა აწუხებდა, ზოგს რა: ზოგს შიოდა, ზოგს წყუროდა, ზოგმა თვითონაც არ იცოდა რა უნდოდა. ასეთ დროს ორგანიზატორის როლში ყოფნა - მინდა გითხრათ საკმაოდ რთული ყოფილა. რთულია ყველას სურვილი გაითვალისწინო და დააკმაყოფილო - მაშინ როცა შენც დაღლილი ხარ და ათასი ჯურის ხალხია ირგვლივ მისახედი. ყველაფრის თქმა ალბათ არ ღირს შიდა სამზარეულოდან - ჯერ ჩაიაროს ამ ხუთმა დღემ და მერე გაგიზიარებთ ამასთან დაკავშირებით ჩემს გამოცდილებას.
სასტუმრო თეთნულდი

ახლა კი რაც შეეხება დღევანდელ დღეს. დილას ყველამ გამოძინებულმა და დასვენებულმა სასტუმროდან რომ გამოვიხედეთ - მაშინღა გავაცნობიერეთ სად ვართ. ვერანდაზე ვისაუზმეთ - სვანური კოშკების ფონზე და ყველა ჩვენგანმა, დარწმუნებული ვარ ,იგრძნო რაღაც სიამაყის მაგვარი. ეს სიამაყე კი ერთიორად გაიზარდა მესტიის მუზეუმს რომ ვეწვიეთ. ჩვენი უცხოელი სტუმრებიც გაკვივებულები დაიარებოდნენ - შუა საუკუნეების საუცხოო ხელნაწერებს, წიგნებს, სამკაულებს და სხვადასხვა საყოფაცხოვრებო ნივთებს რომ ათვალიერებდნენ.

დღეს საღამოს 8 სთ-ზე მსოფლიო მუსიკის ფესტივალის გახსნაა. ყველანი ვემზადებით: ფესტივალის ორგანიზატორები, მონაწილეები თუ ტექნიკური პერსონალი. გვინდა რომ ყველაფერმა კარგად ჩაიაროს. დღევანდელ საღამოს მესტიის ფოლკლორული ანსამბლები :რიჰო და ლატალი გახსნიან, ხოლო საღამოს ჯგუფი ”რეგიონის” მუსიკალური ჰანგები დაასრულებს.
აუცილებლად მოგიყვებით ყველაფერს
ესეც კიდე ჩვენ:

ჩემი კინონოსტალგია და ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალი

2010-08-19T03:19:00.000-07:00

დიდი ხანია კარგი კინოსთვის არ მიყურებია.
მახსენდება ხოლმე სტუდენტური საღამოები, უნივერსიტეტიდან გასეირნებები, კინოსსახლში ლარიანი ბილეთების ყიდვა და შემდეგი ორი საათი გასუსული- გაყინულ დარბაზში ჯდომა.

კინო ყოველთვის მიყვარდა, მაგრამ დიდი კინო ალბათ მაინც სტუდენტობის დროს შემიყვარდა. ეს გარკვეულწილად ჩემი კინემატოგრაფიის ლექტორის : ხათუნა კაჭარავას დამსახურებაა. მან გამაცნო და შემაყვარა დიდი იტალიელი კინორეჟისორები (ფედერიკო ფელინი, ვიტორიო დე სიკა, ლუკინო ვისკონტი, მიქელანჯელო ანტონიონი, პიერ პაბლო პაზოლინი), რომლებმაც ჩემს გულში სამუდამოდ დაიმკვირდეს ადგილი . რათქმაუნდა საკუთარი დაინტერესებების მიხედვითაც გავეცანი, აღმოვაჩინე და შევიყვარე : პედრო ალმადოვარი, ინგმარ ბერგმანი, ემირ კუსტურიცა, აკი კაურისმიაკი, აკირა კუროსავა, ტაკეში კიტანო, ეტორე სკოლა, ბერნარდო ბერტოლუჩი, ფრანსუა ოზონი, ვოლტერ სალესი და სხვები და სხვები.

ახლა კი დიდი ხანია კარგი ანუ ნამდვილი კინოსთვის არ მიყურებია..
რატომ?
1. იმიტომ რომ მას შემდეგ რაც ინგლისურის ცოდნის დონე ავიმაღლე და ფილმების ორიგინალში ყურება დავიწყე : რუსული გახმოვანებით ფილმებს ვეღარ ვუყურებ. ინგლისურად და თანაც არა ტვ ხარისხში ქართულ ნეტში ფილმების პოვნა - კი მიძნელდება, განსაკუთრებით კარგი ფილმების. ამიტომ ენის პრაქტიკის მიზნით იძულებული ვხდები ან იაფფასიან კომედია-მელოდრამებს უყურო ან სერიალებს შევალიო ჩემი დრო.
2. მეორე პრობლემა - ჩემი ცხოვრების რიტმის აჩქარება და შესაბამისად უდროობაა. მაშინ როცა სამსახურიდან სახლში დაღლილი მიდიხარ და განტვირთვას ეძებ - ძნელია კიდევ დრამას ჩაუჯდე და რაც მთავარია ფილმის შემდეგ რაღაცეებზე დაფიქრდე და იმსჯელო.

სწორედ ამ ერთი შეხედვით მარტივი პრობლემების გამო - ნელნელა ჩამოვცილდი ჩემს საყვარელ კინემატოგრაფიას. ამას ძალიან განვიცდი და დიდი ნოსტალგიაც მაქვს.
თუმცაღა წელს მაქვს შანსი ეს ”ჩავარდნა” - ამოვავსო და ამ შანსს
ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალი (12-19 სექტემბერი )მაძლევს. თანაც ისე რომ ზემოთ ჩამოთვლილი არცერთი პრობლემა აღარ მექნება. კინოფესტივალი - ფილმებს ორიგინალში აჩვენებს( ქართული სუბტიტრებით) და ბათუმში კი დასასვენებლად და განსატვირთად ჩასულს უდროობა და დაღლილობა ნამდვილად არ შემაწუხებს.
მოკლედ სწორედ საჩემოა ეს ფესტივალი და წესით სათქვენოც. ალბათ უკვე ყველამ იცით რომ ფესტივალი ბლოგერებს საინტერესო წინადადებას გვთავაზობს.
მოუთმენლად ველოდები 12 სექტემბერს და დიდი იმედი მაქვს, რომ მოვახერხებ 1 კვირით მაინც დავუბრუნდე ჩემს საყვარელ კინემატოგრაფიას, გავეცნო ახალ რეჟისორებს, მივიღო ახალი ემოციები , ვიფიქრო ბევრი და ეს ყველაფერი - ზღვისპირა ქალაქში დასვენებას შევუთანხმო, თანაც ხავერდოვან სეზონზე .

მსოფლიო მუსიკის ფესტივალი-მესტიაში

2010-08-17T00:49:00.000-07:00

ყველას ყველას ყველას!
ვისაც ჯერ კიდევ არ დაგიგეგმავთ , როგორ გაატაროთ ზაფხულის ბოლო კვირა!
ვინც დაიღალეთ სიცხით, ვისაც გსურთ ჩაისუნთქოთ სუფთა ჰაერი 1500 მეტრ სიმაღლეზე, ვისაც გსურთ დატკბეთ ბუნებით, გაიცნოთ ხალხი და რაღათქმაუნდა მოუსმინოთ და გახდეთ თვითმხილველი ახალი მუსიკალური ნაწარმოებების დაბადებისა.

შ ე მ ო გ ვ ი ე რ თ დ ი თ!

21- 25 აგვისტოს - მესტიაში ” მსოფლიო მუსიკის ფესტივალზე”

21 აგვისტო - მესტიის ფოლკლორული ანსამბლები „რიჰო“, „ლატალი“; ჯგუფი რეგიონი (საქართველო);
22 აგვისტო - ბაიარ შაჰინ-გუნდარიძე(თურქეთი), ზუმბალენდი(საქართველო);
23 აგვისტო - ”Musicians from Estonia”(ესტონეთი), „Crossroads Blues Band“(სომხეთი);
24 აგვისტო - ”ჩვენებურები”(საქართველო), “Inculto”(ლიტვა);
25 აგვისტო -ფესტივალის დახურვა : პროექტი „ასტროჯორჯია“ და ყველა მონაწილე.

ფესტივალში მონაწილე ჯგუფები მაყურებლის წინაშე წარსდგებიან როგორც სოლო კონცერტებით, ასევე შექმნიან ერთობლივ კომპოზიციებს და ფესტივალის საღამოებზე დაუკრავენ იმპროვიზირებულ თანამედროვე მუსიკას. უცხოელი და ქართველი ფოტოგრაფები კი მთელი დღის განმავლობაში გადაიღებენ ფესტივალის სამუშაო პროცესს და ყოველი დღის ბოლოს კონცერტებთან ერთად მოეწყობა ფოტორეპორტაჟების ჩვენება.
ფესტივალი გაიმართება სასტუმრო ”თეთნულდის” ტერიტორიაზე. დასწრება თავისუფალია.

ფესტივალზე წამოსვლის მსურველებო: ნუ შეუშინდებით გზას, შესაძლებელია როგორც თქვენით , ასევე ტურებით წამოსვლაც. სხვადასხვა ტურ ოპერატორი სხვადასხვა პირობებს გთავაზობთ და საკმაოდ ხელმისაწვდომს.
5 დღით მოწყდით ქალაქის სიცხესა და ხმაურს- წამოდით სხვა სამყაროში, მაქსიმალურად განიტვირთეთ და დატკბით ლამაზი ბუნებით და სასიამოვნო მუსიკით!

გეოგრაფიის სიყვარულიდან – მსოფლიო სიყვარულამდე

2010-08-15T11:18:00.000-07:00

მეექვსე კლასიდან დავიწყე გეოგრაფიის სწავლა. თავდაპირველად არ მომეწონა ეს ახალი საგანი, განსაკუთრებით მაშინ როცა მასწავლებელმა დაფასთან გამიძახა და გრძედებზე და განედებზე უაზროდ ვიბლუყუნე. არ მესმოდა არსი. თუმცა ნელნელა კონტინენტების, კუნძულების და ნახევარკუნძულების, მდინარეების და ზღვების სახელები ზეპირად შევისწავლე , თანაც ისე რომ ყოველგაკვეთილზე ვიხვეწებოდი დაფასთან გამოსვლას და რუკაზე ამა თუ იმ ქვეყნის ჩვენებას. გეოგრაფია ჩემი საყვარელი საგანი გახდა, საგანი რომელსაც განსაკუთრებული რუდუნებით ვამზადებდი. საათობით შემეძლო რუკასთან დგომა და ყურება. გავაკეთე გეოგრაფიის რვეული, სადაც ვიწერდი ყველა საინტერესო ინფორმაციას. საბოლოოდ რუკების გადახატვამდეც მივედი. ახლაც ინახება ჩემს უჯრაში რუკებით აჭრელებული ეს რვეული.

მას შემდეგ რაც გეოგრაფია კარგად ვისწავლე და გავეცანი ჩვენი ქვეყნის გეო–პოლიტიკურ მდებარეობას, გამოგიტყდებით და ძალიან გამიკვირდა და ჩავფიქრდი. მიკვირდა რომ ასე შორს ვიყავით ევროპის ცენტრისგან და იმ ქვეყნებისგან, რომლებისგანაც მეგონა დიდად არ განვსხვავდებოდით. მიკვირდა რატომ გვყავდა "ასეთი" მეზობლები და ძალიან მაინტერესებდა ჩვენ როგორ ხალხად აღგვიქვავდნენ სხვა ეროვნების ხალხი.

ქვეყნიდან პირველივე გასვლისთანავე თითქმის ჩემს ყველა კითხვას პასუხი გაეცა. ეს პასუხი არ გახლდათ ჩემთვის სახარბიელო. აღმოჩნდა რომ თითქმის უმრავლესობამ არ იცოდა სად მდებარეობს საქართველო, კავკასიაც კი. ხოლო ვისაც ვუხსნიდი– ეგონა რომ მეც რუსულად ვლაპარაკობდი ანდაც სომხეთს და აზერბაიჯანს რომ ვუხსენებდი– ჩვენც მათ "მსგავს" ქვეყნად აღგვიქვავდნენ. არადა მე ხომ ჩემს წარმოდგენაში ქართველები "სულ სხვა" ჯურის ხალხი მეგონა. არ ვარ შოვინისტი და არც ნაცისტი, უფრო მეტიც ხანდახან თავს მსოფლიო მოქალაქედაც ვთვლი ხოლმე, მაგრამ რატომღაც ძალიან იმოქმედა ჩემზე იმ ფაქტმა , რომ ან სომხების და აზერბაიჯანელების "პონტში გავდიოდი" ანდაც ჩვენი ჩრდილოელი მეზობლის შემადგენლობაში შევდიოდით.

იმ წელს კიდევ ბევრი რამ გავიგე მსოფლიოს გეოგრაფიული მოწყობის, ეთნიკური ომების და სხვადასხვა კულტურების ნიშანთვისებების შესახებ. საერთაშორისო საზაფხულო სკოლა ჩემი გეოგრაფიული თვალსაწიერის გაზრდის ძალიან კარგი საშუალება აღმოჩნდა. ვნახე როგორ ცეკვავდნენ ერთად ჩეჩენი და რუსი, როგორ მეგობრობდნენ სომხები და აზერბაიჯანელები, ვნახე როგორ ესმით ერთმანეთის დაშლილი რესპუბლიკების შვილებს, სლავებს,სლოვაკებს,ჩეხებს, სხვადასხვა კონფლიქტების შვილებს – ბულგარელებს, რუმინელებს, მაკედონელებს. დავინახე და ვიგრძენი უამრავი რამ, ვნახე როგორ შეუყვარდათ ერთმანეთი სხვადასხვა ჯურის და წარმომავლობის ხალხს და დავინახე რომ მაინც "ერთნი ვართ" .

ასეთი განსხვავებულები , სხვადასხვა ხასიათით, კულტურით, რელიგიით , ტრადიციებით – მაგრამ სინამდვილეში ასე ერთნი.
რათქმაუნდა ყველა უცხოელ მეგობარს თუ დაინტერესებულ ადამიანს ავუხსენი – ჩვენი ქვეყნის რაობა, ენა, კულტურა, მოვუყევი ისტორია და მაქსიმალურად მივუახლოვე მათი წარმოდგენები რეალურს. ყველა მათგანი მიხვდა რაოდენ მნიშვნელოვანი იყო ამ ინფორმაციის ფლობა – ჩემთან სამეგობროდ.

მე კი მივხდი რომ ჩემი გეოგრაფიის ცოდნა სულაც არ ყოფილა გამოსადეგი, რომ თუ გინდა ქვეყანა შეიმეცნო რუკას კი არ უნდა უყურო და ის კი არ უნდა იცოდე რა რისი დედაქალაქია და სად რა მდინარე ჩამოდის , არამედ – უნდა იარო, უნდა გაიცნო, უნდა გიყვარდეს, უნდა იმეგობრო და უნდა ღია გქონდეს შენი გულის კარები.

P.S. შეიძლება ცოტა პათეტიკური გამომივიდა , მაგრამ ასეთ ხასიათზე დავდექი ძველი ფოტოალბომების დათვალიერებისას. თუ ვინმეს გაქვთ შანსი ისწავლოთ, იცხოვროთ, ეურთიერთოთ სხვადასხვა ეროვნების ადამიანებს– აუცილებლად გამოიყენეთ!

ბათუმიდან არჩამოტანილი რეპორტაჟი

2010-08-09T12:29:00.000-07:00

ბათუმში რომ მივდიოდი დავიბარე , რომ ფესტივალიდან ფოტოებს და რეპორტაჟს ჩამოვიტანდი, თუმცაღა იქ ყოფნისას გადავიფიქრე. მივხვდი რომ ბათუმის როკ ფესტივალი ნამდვილად არ იმსახურებდა პოსტის მიძღვნას.
იმასაც მივხდი, რომ აზრი არ აქვს ყველა კონცერტს და ივენტს ფესტივალი დაარქვა მხოლოდ სახელის გამო და იმასაც რომ ხარისხი ყველგან ჭირს "დაბალი კლასის ფესტივალებზეც", სადაც არც დაცვაა, არც ძვირადღირებული სასმელი და არც "ელიტარულ ფესტივალებზეც", სადაც მხოლოდ ჯაზს უსმენენ და ძვირადღირებულ კოქტეილებს სვამენ.

ყველაფერი გაცილებით მარტივია და ეს მარტივი კი როგორც ჩანს ჩვენი ქვეყნისთვის ძნელად მისაღწევი. ყველაფერი ადამიანების აღზრდის, განათლების და შეგნების დონემდე დადის. არც მარტო ორგანიზაციული და კრეატიული ნიჭია საკმარისი კარგი ღონისძიების მოსაწყობად , არც მხოლოდ ფული, არც მხოლოდ მეგობრები და სანაცნობო წრე. ალბათ ყველა ზემოთჩამოთვლილი და კიდევ რაღაც, ეს რაღაც კი – მარილივითაა , რომელიც რამეს თუ აკლია მოგეხსენებათ ვერაფერს ჩაატანთ გემოს. მარილი ხშირ შემთხვევაში – გემოვნებაა ხოლმე. არ ვიცი ეს უკანასკნელი რატომ წარმოადგენს ასეთ დეფიციტს ჩვენს ქვეყანაში.

მე მინდა ბევრი ფესტივალები , არა მხოლოდ მუსიკალური, არამხოლოდ ფილმების, არამედ ხელოვნების ყველა დარგის და მიმართულების. ეს ყველაფერი საჭიროა ქვეყნის კულტურული ცხოვრების განვითარებისთვის, თითოეული ჩვენგანისთვის. ძალიან საჭირო, მაგრამ მოდით ვიფიქროთ ხარისხზე. ამის გარეშე აზრი არ აქვს. ამის გარეშე ყველაფერი იმ უმსგავსობას ემსგავსება რაც ბათუმში ვიხილე : საშინელი გახმოვანება, სცენაზე ავარდნილი ბათუმელი ძველი ბიჭების სცენიდან "კაჩაობა" და გინება, გოგონების სცენაზე ცეკვა და შიგადაშიგ აპარატურის გათიშვები და ახალგაზრდა მუსიკოსები, რომელთა ნიჭი თუ უნიჭობა – შეუფასებელი დარჩა– მსმენელის არ არსებობის გამო.
არადა ეშმაკის ბორბალიდან ყველაფერი ლამაზად ჩანდა

P.S. ერთი დადებითი ჰქონდა ფესტივალს : ცოტა დავისვენე და მეგობრებთან ერთად გავერთე.

ყოფილები და სა–ყოფილეები

2010-08-02T13:27:00.000-07:00

"ჩემი მეგობრის ყოფილი და ჩემი ყოფილის ყოფილი თურმე ერთად არიან "
ეს ფრაზა რამდენიმე დღის წინ მოვისმინე, თავიდან ცოტა დავიბენი , მაგრამ შემდეგ მივყევი ლოგიკას და ეს ჩახლართული ფორმულა ამოვხსენი.

თქვენთვისაც გასაგები რომ გახდეს ასეთია: ამ წინადადების ავტორი გოგოა, მისი მეგობარიც გოგოა, შესაბამისად მეგობრის ყოფილი– ბიჭი ხვდება ფრაზის ავტორი გოგოს ყოფილი შეყვარებული ბიჭის ყოფილ შეყვარებულ– გოგოს.
მგონი ახსნით კიდევ უფრო ჩაიხლართა, მაგრამ ამ ისტორიის ამოხსნა სულაც არ არის ჩემი პოსტის მთავარი ამოცანა.
ამასწინათ ვთქვი და ახლაც ვიმეორებ : მძულს ქალაქი სადაც ყველა – ყველას ყოფილია, სადაც ერთი ადამიანის რამდენიმე ყოფილს შეიძლება იცნობდე, სადაც ყოფილების არა სამკუთხედები, არამედ მრავალკუთხედები იკვრება – თუნდაც ჩემი სანაცნობო წრიდან.

არ მინდა ვინმეს მორალი წავუკითხო და წესები დავუწესო რამდენ ადამიანს შეხვდეს თუ რამდენი "ჰყავდეს"– ეს რათქმაუნდა ინდივიდუალურია და ყველას აქვს თავისუფალი არჩევანის უფლება, უბრალოდ რატომ ვერ ცდებიან ეს ადამიანები ერთ სანაცნობო წრეს – ეს მიკვირს და მაშფოთებს. ნუთუ ამ ქალაქში ეს შეუძლებელია, ნუთუ მართლა ყველა ყველას იცნობს–
ნუთუ მართლა ყველა ერთმანეთის : ყოფილები და სა–ყოფილეები ვართ?!

ფიქრები კინემატოგრაფიაზე და ჩემი ბრჭყვიალა კაბა

2010-07-31T11:59:00.000-07:00

ხანდახან არის ხოლმე წუთები, როცა თავი კინოს გმირი მგონია, უფროდაუფრო ღრმად შევდივარ როლში და თითქმის მთელ სცენარს ავაგებ ხოლმე საკუთარ პერსონაჟზე.

მერე ვიწყებ ფიქრს ამ სცენარის გადაღებაზე და იმაზე თუ რატომ იღებენ ამდენ უაზრობებს (ფეშენ საზოგადოებაზე, ძველ ბიჭებზე, ვაკელ გოგო–ბიჭებზე) , მაშინ როცა უამრავი საინტერესო ფილმის გადაღებაა შესაძლებელი ქართულ რეალობაში, მაშინ როცა უამრავი საინტერესო პერსონაჟი დაიარება ჩვენს ირგვლივ და მაშინ როცა ხანდახან ამ პერსონაჟების ცხოვრება ერთი დიდი კინოს სცენარია.

დღეს კიდევ ერთხელ მეგონა თავი კინოს გმირი. უკვე მერამდენედ გამოვიღე გარდერობიდან გერმანიაში ფასდაკლებაზე ნაყიდი თეთრი კაბა..რამდენჯერაც მისი ჩაცმა დავაპირე იმდენჯერ შემაწუხა ფიქრებმა : იქნებ ძალიან გამოსასვლელია, იქნებ შეუსაბამო ადგილას ვიცვამ, ასე გამოპრანჭული ქუჩაში როგორ გავიდე, ხალხი რას იტყვის , ყურებას დამიწყებენ და ა.შ. ამ ფიქრებით შეწუხებული კაბას თავისივე ადგილას ვაბრუნებდი . თუმცა ამჯერად აღარ შევკიდე. თითქმის სახლიდან გამოსვლამდე 5 წუთით ადრე გადავიცვი და ბევრი რომ აღარ მეფიქრა გავვარდი. გაჩერებაზე მწველი მზის ქვეშ აღმოვჩნდი. გაგიკვირდეთ შეიძლება, მაგრამ მე იმ ადამიანთა ტიპს მივეკუთვნები, რომელსაც რაც არ უნდა ფული ჰქონდეს – ტაქსის გაჩერებას და მასთან "ვაჭრობას" ისევ სამარშრუტო ტაქსით ჩანჩალი ურჩევნია.
ამჯერად "პირველივე ტაქსი გავაჩერე . მიზეზი, რათქმაუნდა,""ხალხი რას იფიქრებს" , "ხალხი რას იტყვის "– გახლდათ. თუმცაღა მეთვითონაც ვერ ვაცნობიერებდი რა უნდა ეფიქრა ხალხს – თუკი ბრჭყვიალებიანი საღამოს კაბით სამარშრუტო ტაქსიში ავიდოდი. მაგრამ იმდენად დიდი იყო ჩემში "ეს ხალხი რას იფიქრებს" რომ გავაჩერე ტაქსი ,მძღოლს დანიშნულების ადგილი და მგზავრობის საფასური ვაცნობე და ჩავჯექი. ისიც არ შემკამათებია და მორჩილად გასწია. უკანა სავარძელზე ვიჯექი და შიგადაშიგ თვალი სარკისკენ მეპარებოდა. ჩემი კაბის მბრწყინვალება სარკიდანაც კი თვალს მჭრიდა. ხანდახან მძღოლსაც ეპარებოდა თვალი, თუმცაღა ამ ამბავს ამჯერად არ გავუღიზიანებივარ.

მეგობრის დაბადებისდღეზე ჩემმა კაბამ ისეთი ოვაციები და აღფრთოვანება დაიმსახურა რომ მისი ყიდვის ისტორია რამდენჯერმე მოვყევი. სახლში წამოსვლის ჯერიც მიდგა. ამჯერად ძალიან დამეზარა ტაქსის გაჩერება და გადავწყვიტე ცოტა ფეხით გამევლო. რამდენიმე გაჩერება გავიარე . ვგრძნობდი ირგვლივ ჩაცუცქული ბიჭების, ეზოებში მოთამაშე ბავშვების მზერას. ერთ–ერთ გაჩერებასთან ავტობუსი გაჩერდა, ნომერს შევხედე და ბევრი ფიქრის გარეშე ავედი ჩემი ბრჭყვიალებით გაწყობილ საღამოს კაბით.
აი მაშინ გავიფიქრე რომ ფილმის ერთ–ერთ " ცხოვრებისეულ" ეპიზოდში ვთამაშობდი და მომწონდა ის რომ ფილმის გმირი ვიყავი.

ამ ფიქრებიდან ისევ ქართულ კინემატოგრაფიამდე მივედი და კიდევ და კიდევ გამიკვირდა : რატომ არ იღებენ ფილმებს ქართულ რეალობაზე, ქართველ პერსონაჟებზე, პრობლემებზე ოჯახში ,სკოლაში, საზოგადოებაში. რატომ თითხნიან ძალით სულელურ ამბებს, არაფრისმთქმელ პერსონაჟებს და რატომ არ უნდათ რომ აჩვენონ რა აფსურდების ქვეყანა ვართ– რამდენად მინიმალისტები და მაქსიმალისტები, კეთილები და ბოროტები ერთდროულად ... რომ ხშირად ვცხოვრობთ არა ჩვენთვის , არამედ საზოგადების აზრისთვის, რომ ხშირად გვიხარია და გვწყინის იმიტომ რომ სხვამ დაინახოს ეს, რომ იმდენად დიდია ჩვენში ეს " ხალხი რას იტყვის " რომ ხანდახან საკუთარი თავები და სურვილებიც გვავიწყდება.
ჩემი ახალი ბრჭყვიალებიანი თეთრი კაბით ვიდექი ოფლის სუნით გაჟღენთილ ყვითელ ავტობუსში და ვფიქრობდი ქართული კინემატოგრაფიის პრობლემებზე და იმაზე რომ მეც ერთ–ერთი ფილმის პერსონაჟი ვარ. მერე რა რომ ჯერ გადაუღიათ, მჯერა რომ ადრე თუ გვიან აუცილებლად გადაიღებენ.

P.S.პოსსკრიპტუმად გიტოვებთ ჩემი საყვარელი რეჟისორის – ფედერიკო ფელინის–"გზა" –ს – ~~ნახვა რეკომენდირებულია!~~

სექსი და ბლოგი

2010-07-29T14:09:00.000-07:00

ახლა იფიქრებთ ეს კიდევ ერთი სატყუარა პოსტია – სკანდალების მოსაწყობად და შესაბამისად მკითხველების მოსაზიდადო და პრინციპში შეცდებით.
გადავწყვიტე სექსზე ვწერო ამიერიდან!
აბა ისე ვერ მივაღწიე , რომ მეგობრების, ნაცნობების ბლოგებზე ჩემი მისამართი ჩასწორდეს და http://www.ubralod.ge/ –გადავკეთდე, ამას ვერც ფორუმზე მივაღწიე – ბლოგერების თემაში.

ჰოდა მეგობრებო მანამ სანამ ჩემს სექსუალურ ფანტაზიას გამოვამზეურებდე ის დროა "დავუდგეთ გვერდში ერთმანეთს და დილა გავითენოთ მზიანი"

და კიდევ გთავაზობთ : თქვენს ბლოგებს დაუმატოთ statia.ge-ს ღილაკი. ყოველი პოსტის დაწერის შემდეგ , მას თითქმის ავტომატურად გამოაქვეყნებთ სტატია.გე–ზეც. ეს საშუალებას მოგცემთ– შეიძინოთ უფრო მეტი მკითხველი და ხმის მიცემით (გაითვალისწინეთ რომ არ არსებობს მინუს ხმა) პოპულარული გახადოთ თქვენი პოსტი.

ვისაც სურვილი გექნებათ დაგეხმარებით ჰტმლ–ში კოდის ჩასმაში.

ზემოთნათქვამმი მოვაქციე სათაურის ქვეშ "ბლოგი", ახლა კი რაც შეეხება "სექსს"

" ადამიანი, რომელიც წლების განმავლობაში ვერ იკმაყოფილებს სექსუალურ მოთხოვნილებებს, შეიძლება დაავადდეს დეპრესიით. თუ ინტიმური ცხოვრება არ გაქვთ აწყობილი, მიმართეთ სპეციალისტს. ბოლოს და ბოლოს, სექსი ისეთივე ფიზიოლოგიური მოთხოვნილებაა, როგორც ჭამა და ძილი. უძილობით ან უმადობით გატანჯული ხომ აკითხავთ ექიმს, რატომ არ უნდა მიმართოთ სამედიცინო დახმარებისთვის სპეციალისტს სქესობრივი დაუკმაყოფილებლობის დროსაც?"
წავიკითხე ერთ–ერთ საიტზე და ყველაფერი ძალიან კარგი მაგრამ ვერ გავიგე რითი დაეხმარება სპეციალისტი – ადამიანს, რომელიც იმიტომ ვერ იკმაყოფილებს სექსუალურ მოთხოვნილებებს , რომ სექსი საერთოდ არ აქვს?

უფროდაუფრო

2010-07-28T05:12:00.000-07:00

მეშინია სიბერის!
უფროდაუფრო გული მწყდება ცხოვრების თითოეული წუთის სათანადოდ არ გამოყენებაზე...
უფროდაუფრო მაინტერესებს- რა იქნება და როგორები ვიქნებით - 10 - 20- 30 წლის მერე.

კიდევ შეგვეძლება და მოგვინდება ასე?

რაა მამული თუ...

2010-07-23T14:06:00.000-07:00

მეზობლები ერთმანეთის ცხოვრებაში ცხვირს არ ყოფენ
აღარ არის გაუთავებელი სმა–ჭამის სინდრომი ქვეყანაში
20 წელს გადაცილებული ვაჟი/ქალი მშობლებთან აღარ ცხოვრობს
ქორწინებას მხოლოდ 30 წელს გადაცილების შემდეგ წყვეტენ
დედამთილი რძალს, რძალი მულს– აღარ ეკინკლავება/ეშუღლება
ქალიშვილები აღარ არსებობენ და შესაბამისად აღარ ლაპარაკობენ/ქილიკობენ/ხუმრობენ ამ თემაზე ყველგან
და ა.შ.

ერთნი ამბობენ : ადრე თუ გვიან აქამდე მივალთ, გარდაუვალია ეს პროცესიო, გლობალიზაციაო: ამერიკანი– და ევროპიზაციაო...
მეორენი კი პასუხობენ: არ უნდა დავკარგოთ ჩვენი "მეობა, კაცობა, გაგება და ჩახუტებაო"
რაა მამულიო თუ :
კაცებს:

გვიან ღამე შინ დაბრუნებულ მეზობლის გოგოზე რამე ცუდი არ თქვი ან არ გაიფიქრე
უმაქნისად არ იჯექი შუახნობამდე მშობლების კისერზე და მერე მათ კისერზევე არ მოიყვანე ცოლი
20–30 წლის ასაკში მშობლების გავლენის და მფარველობის ქვეშ არ იყავი და მათ როგორც უნდათ ისე არ მოიქეცი
დღეში ერთხელ მაინც არ აგინე ცოლს დედის ნათესაობა
მწვადით და ხინკლით არ ამოიყორე მუცელი და ზედ წყალწყალა ლუდი არ მიაყოლე ოხრად
ნასვამი არ დაჯექი საჭესთან
ცოლის მოყვანიდან 2 წლის თავზე მინიმუმ 1 საყვარელი მაინც არ გაიჩინე

ქალებს:

გადაღძუებამდე არ შეინახე ქალიშვილობა
ისეთს არ გაჰყევი ცოლად , როგორიც არასდროს მოგწონდა და მერე მთელი ცხოვრება ტანჯვაში არ გაატარე;
არ გათხოვდი, შვილები არ გააჩინე და სახლში არ დაჯექი ნევროზებში ჩაფლული და მთელი შენი ცხოვრება ქმარს და შვილებს არ შესწირე მუხლჩახრილი შრომაში
დღეში ერთხელ მაინც დედამთილს ან მულს არ გაუმწარე ცხოვრება (თუ არ გაგიმართლა და გაუთხოვარი მული ხარ–მაშინ რძალს)
სხვების დასანახად სახლი არ ალაგე, ჭურჭელი არ რეცხე – რაც არ უნდა დაღლილი იყო, არიქადა მეზობელმა არ შემომისწროს არეულ სახლშიო
ქმარზე არ თქვი მე ნუ დამანახებს და გამაგონებს თორე ისე სადაც უნდა იქ იაროსო

საქართველო რაღა საქართველო იქნებაო ამ ყველაფრის გარეშეო?
მე კი გეუბნებით აღარც ასეთი საქართველოს ატანა მაქვს და სიმართლე გითხრათ გაევროპელებულ–გაამერიკელებული საქართველოს წარმომიდგენაც ძალიან გამიჭირდა.
თქვენ?

Batumi Jazz Festival, romper-ებში გამოწყობილი გოგონები და მწეველი მსმენელი

2010-07-22T04:40:00.000-07:00

” ეგენი უნდა შეამწყვდიო ერთ ოთახში და მთელ დღეს ჯაზი ასმენინო -

ეგ იქნება მათი სასჯელი”

სოფო

ეს წინასიტყვაობა ბათუმის ჯაზ ფესტივალზე შეყრილ საზოგადოებას (უმრავლესობას მაინც) ეხება. ის რომ ჯაზი მოდაში შემოვიდა გაგონილი მქონდა, მაგრამ ამ შემთხვევაში ანდაზა "ასჯერ გაგონილს ერთხელ ნანახი ჯობია" –მთლად სასიამოვნო არ აღმოჩნდა ჩემთვის.
რომ გითხრათ ჯაზის გარდა სხვა მუსიკას არ ვუსმენ და ვერ ვკადრებ საკუთარ თავსთქო– მოგატყუებთ, მაგრამ ჩემთვის ნამდვილი ზეიმი იყო ჯაზფესტივალზე მოხვედრა და იმ სიამოვნების მიღება, რაც კონცერტებისგან მივიღე.
ის რომ ჯაზი მოდაშია–როგორც უკვე აღვნიშნე –ვიცოდი, მაგრამ ის რომ უმრავლესობისთვის ჯაზფესტივალი მხოლოდ სახელი, ხოლო კორტები, კი გარუჯული სხეულის და საღამოს კაბების გამოსამზეურებლი ადგილი იყო – ეს ფესტივალის საღამოებიდან შევიტყე. ისიც ვიცოდი რომ ქართველებს მოსმენის კულტურა არ გვაქვს , მაგრამ არც ისეთი უკულტურო მეგონა ჩვენი თავი , როგორიც ფესტივალზე გამოჩნდა.
გამიხარდა რომ ჩემს გარდა სხვამაც შეამჩნია , რომ ქართველები უზომო რაოდენობის სიგარეტს ეწევიან ( სამწუხაროდ მე ამაში უფრო დიდ პრობლემას ვხედავ , ვიდრე ეს ნიკოტინზე დამოკიდებულებაა. ძირითადი მიზეზებია: უსაქმურობა, უკულტურობა და კომპლექსები) და შემრცხვა იმის , რომ ეს მასაკელამ აღნიშნა და თან ერთერთ წინარიგებში მდგომს ისიც კი სთხოვა ბოლი სხვაგან გაუშვი, ჩემსკენ ნუ აბოლებო .

ბათუმის ჯაზფესტივალის 3 დღეს დავესწარი , ანუ გახსნის გარდა ყველას და მინდა აღვნიშნო , რომ მეორე და მესამე დღე უფრო მომეწონა, ვიდრე ბოლო , ფესტივალის დახურვის დღე. ბოლო დღეს კიდევ უფრო შეიმჩნეოდა, რომ საზოგადოება ზემოთაღნიშნული მიზნების გამო იყო მოსული. შესაბამისად ძალიან ბევრი ხალხი იყო და ატმოსფეროც "არაჩემეული".
მუსიკას–სიტყვებით ვერ გადმოსცემ , და არც მუსიკისგან მიღებული ემოციების გამოხატვაა ადვილი. ამიტომ უბრალოდ ჩემი აღფრთოვანების ობიექტებს გაგიზიარებთ პატარა ფოტორეპორტაჟების სახით:
დღე მეორე :ROY HARGROVE QUINTET

დღე მესამე : MIKE STERN BAND

RH FACTOR

დღე მეოთხე :ASTROGEORGIA

HUGH MASEKELA & BAND

იმედია მომავალში უკეთესი ხარისხი იქნება ( ორგანიზატორებისა და მსმენელის მხრიდან) , ხოლო ფესტივალზე კი უფრო მეტი ქართველი მონაწილე.
P.S. ბათუმის ჯაზფესტივალზე გავეცანი რა თანამედროვე ქართული მოდის ტენდენციებს– დავასკვენი: თუ გინდათ რომ მოდას არ ჩამორჩეთ თქვენს გარდერობში აუცილებლად უნდა ეკიდოს: მთლიანი -მაისური– შარვალი, ან მაისური– შორტი ე.წ. Romper

Art-გენი- დაიწყო!

2010-07-21T05:13:00.000-07:00

უკვე მეშვიდე წელია- ერთი და იგივე ადგილი, იგივე სიმღერები, იგივე სახეები , მწვადი და შოთი, ჰამაკებში და ბალახებში მიმოფანტული ხალხი და იგივე ჟრიამული.
სცენასთან ხარ- ქვევით გინდა: ეზოებში სიარული, ბალახებში ჯდომა ლუდით ხელში, ქვევით ხარ- სცენა გიზიდავს, სიმღერებით, ლექსებით ,შეძახილებით და ტაშით.

წლევანდელი შენამატი- ქართული კალიგრაფიის კუთხე

ყოველწლიური - ხელნაკეთი ნივთების გამოფენა-გაყიდვა

ფესტივალის პირველი დღე სამეგრელოს, იმერეთისა და მცხეთა მთიანეთის ფოლკლორს დაეთმო. კონცერტი გახსნა ჩხოროწყუს ანსამბლმა - 86 წლის პოლიკარპე ხუბულავას ხელმძღვანელობით

ანსამბლი ყოველთვის გამოირჩეოდა საინტერესო სასცენო გაფორმებებით და მცირე წარმოდგენებით

საღამოს ფოლკლორულმა ნაწილმა 10 საათამდე გასტანა , მცირე პაუზის შემდეგ კი სცენაზე ჯგუფი ”აუთსაიდერი” გამოჩნდა.

რობიმ სულ 6-7 სიმღერა შეგვისრულა და ბოდიში მოგვიხადა ” დღეს ნამეტანი მძიმე როკულ-მეტალისტურ განწყობაზე ვიყავითო”- თუმცარა ბოდიში ნამდვილად არ ჰქონდა მოსახდელი აუდიტორიის განწყობით თუ ვიმსჯელებთ. მიუხედავად გაძლიერებული დაცვისა , ერთი ”ფანი გოგონა” ვერაფრით ვერ ჩამოიყვანეს სცენიდან

ფესტივალის პირველი დღე - სანქტ პეტერბურგიდან სტუმრებმა -ჯგუფმა “M a r k s c h e i d e r K u n s t” დახურა. მიუხედავად მცირე ინცინდენტისა (სცენაზე ლუდის ბოთლის სროლა) ჯგუფმა დიდი ოვაციები დაიმსახურა. ცეკვის მოყვარული ქართული საზოგადოება, ჯგუფის წევრების მოწოდების შემდეგ - სცენაზე ახტა და მთელი კონცერტის განმავლობაში არ გაჩერებულა.

ასე ჩაიარა ფესტივალის პირველმა დღემ. წინ კიდევ 5 საინტერესო დღეა, ასე რომ ყველაფერი წინ არის. დღეს რაჭისა და აჭარის ფოლკლორის შემდეგ , ჯგუფი 33ა-ს კონცერტი გველოდება.

ბაბისასთვის

2010-07-14T05:41:00.000-07:00

შენ სახელზე ვიყავით აქ
სოკოს სუფი მეც მიყვარს, სალათი ცეზარი კი ჩემი საყვარელი საჭმელია, მაგრამ ყოველი ლუკმის ჩადებისას შენ მახსენდებოდი . ჰოდა ფოტოები ჩამოგიტანე

და ეს კი ჩამოგიყვანე

გყავდეს ჩემგან სამახსოვროდ :*

ubralod.ge

2010-07-05T08:04:00.000-07:00

იცოდეთ

რომ ge-დომეინზე გადავედი.
რატომ? იმიტომ რომ სირცხვილია ამდენი ხანი ubralo-d.blogspot.com-ზე პოსტვა. (უბრალო-ტირე და დ მკლავდა).

ელოდეთ

რომ კარგი სიახლეები და საინტერესო პოსტები/ვიდეოპოსტები/ფოტორეპორტაჟები იქნება.

გიხაროდეთ

რომ ვარსებობთ ყველა ერთად და თითოეული ცალცალკე!

განავარდება

2010-06-30T02:27:00.000-07:00

შაბათს-მეგობრებმა პატარა ტური მოვაწყეთ თავისი პატარა პიკნიკითურთ. ისეთი ადგილი ამოვარჩიეთ, სადაც ცოტას დავათვალიერებდით კიდეც და ცოტას კიდე დავისვენებდით. მოვინახულეთ გორის რაიონში : გორიჯვარი, კახვრელი და ნადარბაზევის ტბა.
ახლა კი ამ დღის ჩემი ფავორიტი ფოტოები.
My favourite Photos of last weekend.

ნატა -Natalia

ნინა-Nina

ხათო- Khato

ნინა და მიშოუ Nina and Mishou

ხე და ღრუბელი Tree and Cloud

ნადარბაზევის ტბა Nadarbazevi like

გორი- Gori

and just me and wind

ნევროზი გარეთ,ნევროზი შიგნით

2010-06-24T13:35:00.000-07:00

ამდენი მოგზაურობებზე პოსტების შემდეგ დადგა ჟამი სუფთა ქართული პოსტის დაწერის - სუფთა ქართული რეალობიდან.
პოსტის მიზანია : იმის დამტკიცება, რომ სრულიად ჯანსაღი ადამიანიც კი ”არაჯანსაღ” გარემოში მოხვედრის შემდეგ - ნერვროზით ავადდება.
პოსტის ამოცანაა: დანევროზების მიზეზების აღწერა საკუთარ მაგალითზე.

ნევროზი - კრებითი ტერმინია, რომელიც გამოიყენება მრავალი ფსიქოლოგიური დარღვევის აღსანიშნად. ყველაზე ხშირად იხმარება შფოთვითი სიმპტომების და შესაბამისად განპირობებული ქცევის ფსიქიური დაავადებებისგან განსასხვავებლად.
მაშ ასე დავიწყეთ ერთი ჩვეულებრივი დღის აღწერით.
დილა : მესიზმრება , რომ ვიღაცა თავში მძიმე საგანს მირახუნებს, სიზმრიდან ნელნელა ვერკვევი და მძიმე საგანის ხმა - მეზობლის ჩაქუჩის ხმად იქცევა, რომელსაც რატომღაც დილის 8 საათზე მოუნდა კედელზე რაღაცის მიჭედება.
ძილგატეხილი და დილიდანვე ხასიათ მოშხამული სამარშრუტო ტაქსში ვჯდები :
ძლივს ვეტევი სკამზე და მუხლებზე წინა სავარძლის რკინები მერჭობა. ჩენი ნევროზი პიკს აღწევს მაღლივის გადათხრილ გზაზე. ჯაყჯაყსა და აქეთ-იქით მიხეთქებებს - მძღოლის მუსიკალური გემოვნება და ღერიღერზე გაბოლებული სიგარეტი ემატება.
ჩანართი : ვერ ვიტან საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში: კაფეებში, სამარშრუტო ტაქსებში და ყველა ისეთ ადგილას , სადაც შეიძლება სხვა ადამიანის უფლებები დაირღვეს- რომ მიბოლებენ ცხვირწინ. ვერ ვიტან ამ სიგარეტის სუნს და სრული უფლება მაქვს არ ვიყო პასიური მწეველი!!!
ნევროზიანი დილის - ნევროზიანი გაგრძელება. დანიშნულების ადგილამდე სანამ მოვაღწევ- ლანძღვა-გინების ხასიათზე ვდგები და საკუთარ თავთან გამუდმებით ვიმეორებ რომ ”ქართველებს არაფერი გვეშველება”.
სამსახური არ მაქვს ”მძიმე” და ”დასაგრუზი” - ერთ პატარა დეტალს თუ არ ჩავთვლით. კონდიციონერი არ გვაქვს. ვზივარ კომპიუტერთან და ვცხელდები და ვცხელდები. სიცხე და შეხუთულობა გულზე შემომდის და არათუ საქმეს, სკაიპში მეგობრებთან ჭორაობასაც კი ვერ ვუდებ გულს. ნევროზსს კიდევ უფრო მიმატებს - საჭმლის ჭამის დრო . რაც უფრო მშია, მით უფრო ვერ ვფიქრობ რას შევჭამდი. არჩევანი კი ასეთია- ზემელის ამჟავებული სალათები თუ ცომეულობა. ამ უკანასკნელს არ ვეკარები , ხოლო ამჟავებული სალათების ჭამა კი ამომივიდა ყელში!

"ნევროზული რეაქციები წარმოიქმნება შედარებით სუსტ, მაგრამ ხანგრძლივად მოქმედ გამაღიზიანებლით, რომელიც იწვევს მუდმივ ემოციურ დაძაბულობას ან შინაგან კონფლიქტებს."
სამუშაო დღის დამთავრების შემდეგ კვირაში სამჯერ ინგლისურზე გავრბივარ. ელბაქიძის დაღმართზე მოთმინებით ველოდები, როდის ინებებს 15 ნომრის მძღოლი მანქანის დაქოქვას, როდის მოზოზინდება ჩემამდე და როგორც იქნა რომ ავალ და მგონია მივდივარ- უცბად გაჩერდება. ზოგიერთი თავხედი მძღოლი ძრავსაც კი რთავს და კიდევ რამდენიმე წუთი არხეინად დგას. ამასობაში კი 2 ნომერიც ჩამიქროლებს და 63- მე კი ისევ ვზივარ, ნერვებზე ვსკდები და სიცხეში ვიხრუკები.
ასეთი ნევროზული დღის შემდეგ - მოგეხსენებათ რა კარგია მეგობრების გარემოში დასვენება, მაგრამ უმეტესწილად ესეც არ ხერხდება იმ მიზეზისდაგამო რომ ასე ყველა თავისი ნევროზებით -დანევროზებული ვერ ვახერხებთ საერთო იდეებსა და სურვილებზე შეთანხმებას.
საღამოს სახლში მისულს - მშობლების დღის ნევროზების მოყოლა მელოდება , შემდეგ ძილი და მეორე დღეს კი ისევ იგივე.

"ნევროზული მოშლილობა ჩვენს ქვეყანაში ისევეა გავრცელებული, როგორც სომატური ანუ სხეულის დაავადებები, თანაც მისი გამოვლინება მეტად მრავალფეროვანია. ადამიანები, რომლებსაც რომელიმე ორგანოს პათოლოგია აწუხებთ, ცდილობენ, ასე თუ ისე მალე მიმართონ ექიმს, ნევროზით შეპყრობილები კი პრობლემას უგულისყუროდ ეკიდებიან, მიუხედავად იმისა, რომ მის მიერ ჯანმრთელობისთვის მიყენებული ზიანი შესაძლოა აღემატებოდეს კიდეც სომატური დაავადებებით გამოწვეულ ვნებას. ბევრს ჰგონია, რომ გუნება-განწყობის მუდმივი დაქვეითება, გაღიზიანება, შფოთვა, შიში, სიცარიელისა და მარტოობის განცდა, სიცოცხლის ხალისის დაკარგვა ხასიათის თავისებურებაა. სინამდვილეში სულიერი წონასწორობის აღდგენა აუცილებელია, რათა ადამიანმა თავი საზოგადოების სრულფასოვან წევრად იგრძნოს."

ჩვენ ყველას ნევროზული გარემო გვაერთიანებს!
გაძლება მოგცეთ ღმერთმა ...

სტამბული, ერიკ კლეპტონი და ჩემი პატარა მოგზაურობა

2010-06-18T13:37:00.000-07:00

მიუხედავად იმისა რომ დიდი ხნით ადრე ვიცოდი ამ სავარაუდო მოგზაურობის შესახებ, მაინც უცბად და მოულოდნელად მოვიდა გამგზავრების დრო. თბილისი- სტამბულის ”მეტროს” ავტობუსში რომ ვიჯექი მაშინაც კი არ მჯეროდა თუ 25 საათიანი მგზავრობის შემდეგ იმ ქალაქში აღმოვჩნდებოდი, სადაც უამრავია აზიური და ევროპული სანახაობა ერწყმის ერთმანეთს.

მთავარი მიზანი რათქმაუნდა - კონცერტი იყო, ერიკ კლეპტონის კონცერტი! რაც რაღათქმაუნდა ძალიან მიხაროდა, მაგრამ ასევე ახალი ქალაქის, ქვეყნის შეცნობის ინტერესიც მკლავდა. სიმართლე გითხრათ დიდი მოლოდინი არ მქონდა რომ 2 ნახევარ დღეში რამის დათვალიერების მოსწრება შეიძლებოდა, მაგრამ ჩემი მოლოდინი მცდარი გამოდგა. ჩემი თანამგზავრები უამრავი რუკით და მოსანახულებელი ადგილების სიით აღჭურვილები აღმოჩდნენ.
25 საათმა შეიძლება ითქვას სწრაფად გაიარა, დიდად არ დავტანჯულვარ. სტამბულს რომ მივუახლოვდით პირველი რაც შევამჩნიეთ გზები იყო, უამრავი გზა, ერთმანეთში ხიდებით გადახლართული და უამრავი ტრანსპორტი.
სტამბულის მიწაზე რომ ფეხი დავდგით , პირველ რიგში ფული გადავახურდავეთ, ტრამვაის მოვახტით და სასტუმროს საძებნელად გავეშურეთ. დიდი დრო დავკარგეთ სასტუმროს ძებნაში და საბოლოოდ აია სოფიას გვერდზე ”ბესთ ჰიპოდრომ ჰოტელში” დავიდეთ ბინა.
დაახლოებით 2დღენახევარი გამოგვივიდა სტამბულში ყოფნა, დაწვრილებით და თანმიმდევრობით აღარ მოვყვები, უბრალოდ გეტყვით რომ მთელი ამ ხნის მანძილზე - ერთხელაც არ დაგვისვენია. სულ დავდიოდით შეუჩერებლივ, ახალი ადგილების თუ ღირსშესანიშნაობების სანახავად.
ვიხილეთ: აია სოფია.

ვიცოდი , რომ დიდი იყო მაგრამ ასეთი გრანდიოზული თუ იქნებოდა არ ველოდი. მიუხედავად იმისა რომ ძალზე ტოლერანტი ვარ სხვა რელიგიების მიმართ მაინც ძალიან იმოქმედა და გულიც დამეწვა მუსლიმანურ ერთიდაიგივე არადრისმთქმელ ნახატებს ქვეშ შიგადაშიგ ოქროსფერი მოზაიკით მოქარგული მართლმადიდებლური ხატები რომ დავინახე. სულ რამდენიმე ჩანს , ალბათ ბევრიც დაფარულია, ბევრი კი წაშლილი და გადაღებილი

ცისფერი მეჩეთი: ფეხზე გაგვახდევინეს , ქალებსაც და კაცებსაც ნაჭრები შემოგვაფარეს ტანზე და ისე შეგვიშვეს. წარმოიდგინეთ რა იქნებოდა უამრავი ტურისტი ფეხებზე გახდილი- ისეთი სურნელება ტრიალებდა რომ 2 წუთით ძლივს გავჩერდით და სასწრაფოდ გამოვვარდით უკან

წყლის ცისტერნა Cistern of Philoxenos
(არ ვიცი ქართულად ასე ქვია თუ არა. ) გახლდათ მიწისქვეშ უზარმაზარი შენობა ,პატარ-პატარა საგამოფენო კუთხეებით და ბარით.

გავისეირნეთ სანაპიროზე

გავისეირნეთ გემით სტამბულის ახლოს კუნძულებზე

კუნძულზე ვიბანავეთსავით და მივირთვით ეფესი, ვინაიდან და რადგანაც სხვა ლუდი თურქეთის არცერთ ბარში თუ კაფეში არ მოეპოვებათ.

რაცმთავარია თავი არ გავაცუცურაკებინეთ ოფიციანტს, რომელმაც გადაწყვიტა ჩვენზე ფული გაეკეთებინა და ვინც ჭამა თუ არ ჭამა ყველას 15 ლირა მოგვთხოვა, აქ ასეთი წესიაო. საბოლოოდ , ბოდიში მოგვიხადა და გაბუნძულდა. ჩვენ კარგად მომზადებულები და გაფრთხილებულები ვიყავით თურქების აფერისტობის შესახებ, შესაბამისად თავსაც კარგად ვიცავდით.

ძალიან ბევრი ვიბოდიალეთ სტამბულის ქუჩებში, ვიყავით იქაურ მაღაზიებში და მოვინახულეთ ძალიან ცნობილი გრანდ ბაზარიც .რაღათქმაუნდა გავსინჯეთ იქაური შაურმა, მივირთვით თევზი, როგორც რესტორანში, ასევე ქუჩაში შემწვარი და ბუტერბროტად გაკეთებული.

და ბოლოს რაღათქმაუნდა ვიყავით კონცერტზე , რომელზეც ამდენი ბოდიალის გამო ცოტა დაგვაგვიანდა. მიუხედავად იმისა რომ 1 საათით ადრე გამოვედით სახლიდან და თან ტაქსი დავიქირავეთ, ისეთ საცობში მოცვხდით , რომ 1 და 20 წუთი დაგვჭირდა 20 წუთიან გზაზე. ყველაზე სასაცილო ის გახლდათ რომ 7 კაცი ერთ ტაქსში ვისხედით და ვერ აგიღწერთ რა რეაქციები ჰქონდათ ამაზე თურქებს. ყველა ჩვენ შემოგვშტერებოდა, იცინოდნენ, ერთმანეთს ჩვენზე უთითებდნენ, ბევრი მათგანი თავსაც ყოფდა მანქანიდან და იმის კითხვასაც ახერხებდა (იმის მიუხედავად იცოდა თუ არა ინგლისური )- სადაურები ვიყავით. ჩვენ ცოტას ვიმორცხვებდით, ცოტაც გვეცინებოდა , მაგრამ დღემდე ვერ ამოვხსენი რამ გააკვირვათ ასე ძალიან . კონცერტზე დაგვიანებით მისვლას ისიც დაემატა, რომ გარეთ უზარმაზარი რიგი დაგვხდა. თავიდან პატიოსნად გადავწყვიტეთ სულ ბოლოში დავმდგარიყავით , მაგრამ რომ დავინახეთ რომ რიგს ბოლო არ უჩანდა - ”ქართულად” შევძვერით. როგორც იქნა რომ შევედით, უკან გამომაბუნძულეს ჩემი ფოტოაპარატიანად, მაგას ვერ შეგატანინებთო. ნერვები მომეშალა, დავუწყე ინგლისურად ახსნები - სხვას თუ შეაქვს ამან რა დააშავა, არაა პროფესიონალი უბრალოდ დიდიამეთქი, მაგრამ არ გაჭრა. საბოლოოდ 10 ლირა გადამახდევინეს, ფოტოაპარატი დაიტოვეს და სადღაც მე-3 სიმღერაზე შევედი კონცერტზე.

კონცერტით ვისიამოვნე თუ არ ჩავთვლით იმას , რომ მთელი კონცერტი გაბრაზებული ვიყავი, ვნერვიულობდი ფოტოაპარატზე და კლეპტონი კი ძალიან მდუმარე და უემოციო იყო. მუხტი აკლდა - ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, მაგრამ არ ვიცი მე აღვიქვი ასე თუ მართლაც ასე იყო.

უკანა გზას, რომელიც 36 საათს გაგრძელდა, ავტობუსის გაფუჭებებს და საბაჟოზე 5 საათიან ყურყუტს ანუ ჩვენს ტანჯვა-წამებას განგებ აღარ მოგიყვებით. არ მინდა უარყოფითი ემოციები გავურიო პოსტში .

დასკვნის სახით შემიძლია ვთქვა , რომ კმაყოფილი ვარ ამ პატარა მოგზაურობით. ბევრი ახალი ინფორმაცია მივიღე,ბევრი ვნახე- ზოგი რამ მომეწონა, ზოგიც არა. ცხადია, რომ ჩვენ - ჩვენი მეზობელი ქვეყნიდან ბევრი რამ გვაქვს სასწავლი- განსაკუთრებით ტურიზმისა და მომსახურების სფეროში. არც მათი შრომისმოყვარეობა გვაწყენდა და არც მათი მოხერხებულობა. მაგრამ ჩემთვის რთულია იცხოვრო ქვეყანაში სადაც იცი რომ ყველა გატყუებს, სადაც ყველას უნდა ევაჭრო და ყველას ეჭვის თვალით უყურო. ჩემთვის ძალიან ჭრელი აღმოჩნდა სტამბული - თავისი მრავალი ევროპული ხედვითა და მიდგომით და ამავედროს ბევრი აზიური ქცევით, მაგრამ სწორედ ეს შერწყმაა ალბათ ყველაზე საინტერესო ამ ქალაქში და სწორედ ამიტომაც სტუმრობს სტამბულს უამრავი ტურისტი.

თუ არ გეზარებათ უამარავი უცხო ადამიანის გაცნობა, ხალხთან კონტაქტი, თუ გიზიდავთ და გითრევთ ვაჭრობა, თუ გინდათ ნახოთ როგორ შეიძლება იყოს ქალაქი ერთდროულად აზიურიც და ევროპულიც- აუცილებლად უნდა ეწვიოთ სტამბულს.

ნინა

2010-06-16T07:05:00.000-07:00

Berlin

2010-06-07T12:36:00.000-07:00

როცა მკითხეს ბერლინში გინდა წასვლაო?- თვალები ვჭყიტე და რათქმაუნდა სიამოვნებით დავიქნიე თავი.

ბერლინისკენ მიმავალ ავტობუსში ვიჯექი , ყვითელ მდელოებს გავცქეროდი და ვფიქრობდი სად მივდიოდი, ვისთან და როგორი იქნებოდა მომავალი სამი დღე .

გამოგიტყდებით და ცოტა შეშინებულიც გახლდით, ზოგადად ახალი ადგილების დალაშქვრისას მაქვს ხოლმე შიში, იმედები არ გამიცრუვდეს , მაგრამ ამჯერად ცოტა სხვანაერი შიშიც იყო. უცხო ადამიანთან უნდა მეცხოვრა სრული სამი დღე უცხო ქალაქში და ამ უცხო ადამიანზე ბევრი ”უცნაური” რამ ვიცოდი. ვიცოდი რომ ჩემხელა იყო, 13-14 წლის სახლიდან წასული და მას შემდეგ ბედის ანაბარა მცხოვრები, ცოტა თავზე ხელაღებული, ცოტა ხელოვანი, ცოტა იმპულსური და ფეთქებადი, ცოტა ”ცუდი წარსულის”, ”უიმედო აწმყოსი” და ”გაურკვეველი მომავლის” - ასეთი რაღაცეები ვიცოდი და ცოტა ამათზე უარესიც. თუმცაღა ჩავედი და დამხვდა ერთი პატარა ფილოსოფიაზე შეყვარებული, ცოტაც მხატვარი და ცოტაც მომღერალი გოგო , რომელიც სულაც არ იყო ჩემთვის ისე ”უცნაური”, როგორც ალბათ გერმანელებისთვის და მისი ოჯახისთვის.

ავტობუსიდან რმ ჩამოვედი და ნინას მივუახლოვდი, პირველი რაც დავინახე, კიარადა ვიგრძენი - საშინელი არყის სუნი იყო. თურმე ნუ იტყვით და სადღაც გაეგონა , რომ საქართველოში ბევრ არაყს სვამენ , ჩემთვისაც წამოუღია და გზაში თვითონაც გადაუყლურწავს ერთი-ორი. გაუხარდა მარტო ზურგჩანთა რომ მქონდა და ეგრევე ბარში გამაქანა. გზაშივე მივხდი რომ წინ საინტერესო დღეები მელოდა. მიუხედავად იმისა რომ სასტიკად დაღლილს ნინას აქტიური და ენერგიით სავსე ლაპარაკი კიდევ უფრო მღლიდა, მაინც სიამოვნებით გეახელით ჩემს პირველ ბერლინურ კათხა ლუდს.

მეორე დღიდან დაიწყო და რა დაიწყო . ახლაც ვერ გეტყვით სად ვიყავი და რა ვნახე ბერლინში, იმიტომ რომ ყველაფერი სწრაფი გარბენით დავათვალიერე , ქუჩიდან ქუჩაში, მეტროდან მეტროში, ბარიდან ბარში - დავდიოდით. ჯობია ბევრი ფოტოები დავურთო და ცოტა ვილაპარაკო - მაშ ასე ჩემი ოთახი - ნინას ბინაში.

”ღარიბულ უბანში ავირჩიე ცხოვრება , იმიტომ რომ ასე უფრო კარგად ვგრძნობ თავს და თან პრინციპში მეც ღარიბი ვარ ” -ნინა

მეორე დილას ძველი აეროპორტი დავლაშქრეთ, რომელიც სულ ცოტა ხანია რაც გახსნეს და პარკად არის ქცეული.

სურათების გადაღება არ მიყვარსო გამომიცხადა და ძლივს დავიჭირე რამდენჯერმე კადრში.

ბერლინური ლუდი, დიდი არაფერიაო, მე არ მომწონსო, მაგრამ კაიფის პონტში გაგასინჯებო. ორივეს სხვადასხვა ლიმონათის გემო ჰქონდა .

მხატვრების და ზოგადად ხელოვანების თავშეყრის ადგილას წამიყვანა რკინის ნაკეთობების გამოფენა იყო, ზოგი იქვე ამზადებდა, ზოგი ათვალიერებდა, ზოგი სვამდა

ძირითადად ან გარეთ ვჭამდით ან არ ვჭამდით. ნინას სამზარეულოში შესვლა ნამდვილად არ ღირდა , მითუმეტეს საჭმელად .

ერთი-ორჯერ ნინამ მეც ჩამაჩხაკუნა, მიუხედავად იმისა რომ არ აღიარებდა ტურისტულ მუღამებს (ფოტოების გადაღებას, სუვენირების შეძენას და ა.შ )და იმასაც ამბობდა ბერლინში ბევრი არაფერი შენობა არაა სანახავი ან მუზეუმიო, აქ უბრალოდ უნდა იცხოვრო უბრალოდ და იკაიფოო.

დღის მანძილზე ასე დავბოდიალობდით, ვშოპინგობდით, წიგნს ვკითხულობდით, მუსიკას ვუსმენდით, ვჭამდით, ბიბლიოთეკაში ვიყავით, ნინას მომავალი კოლეჯი ვნახეთ, წიგნები ვიყიდეთ, ღამე კი - ბარში მივდიოდით, სადაც ნინა მთელი ღამე ბარმენად მუშაობდა. სხვადასხვა მუსიკის საღამოები იყო, სხვადასხვა ჯგუფი უკრავდა. ვუსმენდი, ვუყურებდი, ვსაუბრობდი, ვსვამდი, რომ ვიღლებოდი მარტო ვბრუნდებოდი შინ.
ნინას ბარი და მის მიერ ჩემთვის გაკეთებული კოქტეილი

იმდენად მნიშვნელოვანი პერსონაჟი იყო ნინა ჩემთვის და ჩემეული ბერლინის აღქმისთვის , რომ უკვე წარმოუდგენელია ნინას ხსენების გარეშე გერმანიის დედაქალაქზე საუბარი. ნინას წყალობით ბერლინში ჩემი სამდღიანი ცხოვრება საერთოდ არ გავდა უბრალო ტურისტულ ვიზიტს. მიუხედავად იმისა , რომ ბერლინის ბევრი ”ღირშესანიშნაობა” არ მინახავს , ბერლინურად ვიცხოვრე და ჩემთვის მთავარი ეს არის. რაც მთავარია ისეთ ბერლინურად, რომელიც ძალიან მომეწონა, რომელშიც კულტურულ-შემოქმედებითი ცხოვრება დუღს, რომელშიც ახალგაზრდებს კარგი გემოვნება აქვთ, კარგ მუსიკას უსმენენ და კარგი მეგობრობა იციან.
ნინამ მითხრა - ამიტომაც ვცხოვრობ აქო და მეც ბერლინური აქტიური და მჩქეფარე ცხოვრების შემდეგ ჰამბურგი ერთ ჩვეულებრივ და ცოტა არ იყოს უღიმღამო ქალაქადაც მომეჩვენა.
გული კი დამწყდა , რომ ასე ცოტახნით ვიცხოვრე მაგრამ რაც მთავარია მიპატიჟება მივიღე.სიამოვნებით წავალ კიდევ ერთხელ ბერლინში, ამჯერად ცოტა უფრო ნაცნობში , მაგრამ მაინც ამოუცნობად დარჩენილ ქალაქში.

ახალი ამბები ჰამბურგიდან

2010-05-25T13:02:00.000-07:00

მოგესალმებით დაღლილ-დაქანცული და ჰამბურგშემოვლილი. სიარულისგან , თანაც ჩქარი სიარულისგან მოვკვდი. ამიტომ არ მიყვარს ხოლმე ტურისტად თავის გრძნობა, ყოველთვის გადარბენაზე ხარ, მძიმე ჩანთა გაქვს და ვერაფრის ნახვას ასწრებ.
დღეს მართლაც ნაყოფიერი დღე იყო , გარდა იმისა რომ მცირედი საჩუქრები ვუყიდე ოჯახის წევრებს , ჩემი სამი წლის უნახავი გერმანელი მეგობარი ვნახე.
უცნაური მეგობრობის ისტორიაა :ერთმანეთი ნორვეგიაში გავიცანით , ბერგენის საზაფხულო სკოლაში, სადაც სულ სამი თვე ვიყავი, მაგრამ ეს დრო საკმარისი აღმოჩნდა ჩვენს დასამეგობრებლად. მას შემდეგ მიმოწერა გვაქვს. ვერ წარმომედგინა თუ როდესმე კიდე ვნახავდი, მაგრამ დამტკიცდა რომ პატარა ყოფილა სამყარო. ჩემი და ჰამბურგში გადმოვიდა საცხოვრებლად, ანემაც ჰამბურგში დაიწყო სწავლა, მეც სტუმრად ჩამოვედი და ასე გადაიკვეტა ჩვენი გზები. ორივეს ძალიან გაგვიხარდა ერთმანეთის ნახვა დღეს, გაუჩერებლად ვლაპარაკობდით, უცნაური ის იყო , რომ გერმანიაში- ნორვეგიულად.

ახლა კი ნამდვილი ჰამბურგული ახალი ამბები:
ჰამბურგში ფილარმონიას აშენებენ უკვე ორი წელია, 55 მილიონი უნდა დამჯდარიყო და 150 მილიონს გადააჭარბაო. ასჯერ დაშალეს და ასჯერ დაიწყეს ხელახლა აშენება. ხალხი გაგიჟებულია. ყველა ამაზე საუბრობს. აბა რა იქნება -მათი ჯიბიდან მიდის ფული.

ეს არის სპეციალურად აგებული შენობა ჰამბურგის ფილარმონიის დასარეკლამებლად. მას ასეთი მილებისმაგვარი რაღაცეები აქვს ირგვლივ, ყველა მათგანიდან სხვადასხვა ინსტრუმენტის ხმა ისმის და სხვადასხვა ნაწარმოებები. ამით აჩვენებენ როგორი საუნდი იქნება ფილარმონიაში . ზოგიერთმათგანში გამოსახულების დანახვაც არის შესაძლებელი.

საერთოდ ძალიან მომწონს აქაური რეკლამები, ეტყობა , რომ ბევრი ნამუშევარია იდეაზე და კარგად არის ხოლმე გარტყმული. არაკომერციულებიც კი. ავტობუსსა და მეტროში არის მაგალითად პატარა გარითმული ლექსები, იმაზე რომ საჭმლის ჭამა არ არის ნებადართული.
საცდელი პროექტია წყალზე სახლები, უფროსწორად პატარა მდინარეზე, რომელიც ჰამბურგში ჩამოედინება. უკვე რამდენიმე გაიყიდა კიდეც, ამბობენ რომ მილიონები ღირს. ყველაზე სახალისო ისაა რომ გარედან ოთახები ჩანს, თითქმის ყველაფერი გამჭირვალეა. არ ვიცი რამდენად პოპულარული გახდება ეს საცდელი პროექტი დ ა რამდენად გაამართლებს, მაგრამ მე კი ვინატრებდი ერთ ასეთს სადმე ხმელთაშუა ზღვაში.

ბონუსი;სახლის ირგვლივ მოცურავე მყვინთავი იხვი და მისი ჭუკები

ახლა კი გავშპი ჩანთა ჩავალაგო. შემდეგი გაჩერება -ბერლინი
p.s.ათასში ერთხელ ამოწმებენ მგზავრებს ბილეთები აქვთ თუ არა. ჩემი და 2 წელია აქ ცხოვრობს და ერთხელაც არ შევუმოწმებივარო.ბედი არ გინდა- დღეს როცა პირველად ვიმგზავრე მარტომ, მომთხოვეს ბილეთის ჩვენება. კიდე კარგი მქონდა ;D

ჰამბურგი და პირველი შთაბეჭდილებები

2010-05-23T12:52:00.000-07:00

აი უკვე სამი დღეა გერმანიის მიწაზე დავიარები და ქვეყანა ჩემი არ მგონია , მაგრამ თავს უცხო მიწაზე რატომღაც არ ვგრძნობ.ალბათ იმის გამოა რომ მაინც ქართულ გარემოში ვარ, მაგრამ გარეთ ქუჩაშიც თითქოს ყველაფერი ნაცნობია. ერთი დღე ფრენისგან დაღლის რეაბილიტაციის სამუშაოებს მოვუნდით. ძილის ნაკლებობა სასტიკად აისახება ხოლმე ჩემზე , მითუმეტეს 24 საათიანი უძილობა. მეორე დღიდან შევუდექი ახალი ქალაქის გაცნობას. უცნაური არ ყოფილა ჩემთვის ქალაქის ცენტრში გემები, ქალაქში დასალევად და გასართობად გამოსული ახალგაზრდობა და მათი ჩაცმულობის სტილი. არ ვიცი ყველგან ასეა თუ სკანდინავიის ქვეყნები და გერმანია გავს ასე ერთმანეთს.
მერია

სანაპირო

ქალაქის ცენტრში ცნობილი კაფე

ჰამბურგის ლიმუზინი (ქუჩაში დგას სარეკლამოდ)

bierbike (ეს კი პირველად ვნახე, ველოსიპედისავით ატრიალებენ , ქუჩაში დადიან და ლუდს სვამენ . რას იტყვით , საქართველოში არ წავა?)

დასკვნები:

მნიშვნელობა არ აქვს სად მიდიხარ, მთავარია ვისთან ერთად მიდიხარ და რა მუღამები გაქვს.ყველგან არის საჭირო ერთი "შენნაერი "
თუ გინდა უცხო ქვეყანა შეიცნო უნდა შეგეძლოს ფეხით სიარული და გქონდეს უცხო ხალხთან კონტაქტის სურვილი

რჩევა ქართველ გოგოებს: თუ გინდა ბავშვის გაზრდაში, ჭურჭლის გარეცხვაში, სახლის დალაგებასა და საჭმლის გაკეთებაში დამხმარე და თქვენი საქმის გამზიარებელი ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით -გერმანელს უნდა გაყვეთ ცოლად.მე ასეთი მზრუნველი და პასუხისმგებლობით აღსავსე მეოჯახე კაცი ჯერ არსად არ მინახავს.

ჯერჯერობით დანარჩენ დასკვნებს ჩემთვის შევინახავ, იქნებ შემდეგმა დღეებმა გააცამტვერონ.
ბევრი დრო არ მაქვს ამიტომ, დროებით

ჩემოდანზე ჩამომჯდარი -მე

2010-05-20T07:58:00.000-07:00

ბარგი ჩალაგებულია. ვზივარ ჩემთვის და ველოდები , როდის გავა დრო.
პირველად რომ მივფრინავდი, მახსოვს რა საშინლად ვგრძნობდი თავს, შიშის, უცნაური შეგრძნების, მარტო ყოფნის გრძნობა ერთმანეთში იყო არეული. არ ვიცოდი სად მივდიოდი, რა სიტუაციაში და გარემოში.
ახლა კი ყველაფერი სხვანაერადაა: არც მარტო მივდივარ და ისიც ზუსტად ვიცი სად მივდივარ და ვისთან.
თუმცაღა მაინც არის მცირედი ნერვიულობის ფაქტორი.მთავარი პასუხისმგებელი პირი მაინც მე ვარ . ორი მშობელი მაბარია :)
რა უცნაურია. გარდა იმისა რომ მშობლებთან ერთად დასასვენებლად არსად ვყოფილვარ, ისიც კი არ მახსოვს თვითონ თუ იყვნენ როდესმე ერთად სადმე , მგონი ჩემი დაბადების მერე აღარ.
მოკლედ მგონი ახლა უფრო უცნაურად ვგრძნობ თავს ვიდრე მაშინ 4 წლის წინ, ცრემლებს რომ ვაფრქვევდი გაფრენის წინ :)
ძალიან ვნანობ, მაშინ ბლოგზე ჩანაწერებს რომ არ ვაკეთებდი (მიუხედავად იმისა რომ ბლოგი უკვე მქონდა) , არადა რამდენი საინტერესო პოსტი შეემატებოდა ჩემს www.scandinavia.ge -ს:) მინდა ამჯერად მაინც გამოვასწორო შეცდომა. ოღონდ ამჯერად პოსტები ამ ბლოგზე დაიწერება.
რადგან შემდეგი სადგური :
გერმანია გახლავთ.

წავალ,გავფრინდები-ჩავფრინდები და ისევ დავწერ :)
მომავალ შეხვედრამდე

უფასო იტალიური საუზმე

2010-05-10T11:54:00.000-07:00

ძალიან მოხარული და კმაყოფილი ვარ , იმით რომ ამ ბოლო დროს -”ქართულ ბაზარზე” ”კლენტის” წახალისების მიზნით უამრავი სასარგებლო აქცია ეწყობა. იმედი მაქვს მალე ის დრო წარსულს ჩაბარდება, როცა მაღაზიებს ფასდაკლებები მხოლოდ ფიქტიური იყო, იქ შესულს კი მხოლოდ მკვახე სიტყვა-პასუხი გელოდა.
მომწონს რომ მომსახურების დახვეწასთან ერთად სილამაზის ცენტრები, სუპერმარკეტები, საკვები ობიექტები, ტანსაცმლის მაღაზიები თუ სხვა მსგავსი დაწესებულებები დღესდღეობით ასე თუ ისე ყველასთვის ხელმისაწვდომი ხდება- სწორედ სხვადასხვა აქციების და ფასდაკლებების საშუალებით.

ერთ-ერთი ასეთი ”სასარგებლო აქცია” ბოლო ხანს პოპულს ჰქონდა. პოპულის გვერდზე მუშაობის შედეგად ყოველდღე ვიყავი მათი სტუმარი - ყოველ 10 ლარზე ერთ პოპულარი მერიცხებოდა. რამდენიმე თვეში საკმაო რაოდენობის პოპულარები შემიგროვდა. თუმცაღა საჩუქარის გამოტანა ვერ გადავწყვიტე, იმ მარტივი მიზეზის და გამო რომ საჩუქრებში არაფერი იყო ისეთი რაც მე გამიხარდებოდა (ჭურჭლის დიდი მოყვარული არ გახლავართ). ამ რამდენიმე დღის წინ პოპულში მომდევნო სტუმრობისას - შევამჩნიე რომ ზოგიერთ პროდუქტზე ეწერა - ”დახარჯე პოპულარი”- მეც ავდექი და დავხარჯე. ასეთი საჭმელების ყიდვა , ყოველთვის მინდა ხოლმე , მაგრამ ყოველთვის მენანება ფული (მითუმეტეს , როცა ნამდვილი იტალიური და გერმანული პროდუქცია ,მართლაც ძვირი ღირს).
პოპულარები ადვილად გავიმეტე და შევიძინე :
იტალიური ტორტელინი(Grand'Italia)= 12 პოპულარი

სპაგეტის -ტომატ პასტა (Grand'Italia) = 7,5 პოპულარი

სპაგეტის სოუსი სოკოთი(Star) = 5,6 პოპულარი

ასევე დესერტად გერმანული ჯოვიტა

შედეგად გემრიელად გეახელით

მე მოხარული ვარ მსგავსი აქციების და საკმაოდ ხშირადაც ვიყენებ და ეს არ ეხება მხოლოდ პოპულს .
ვსარგებლობ მაკდონლადსში ზუმის აქციით;
ასევე მისარგებლია კინოთეატრებშიც;
აქტიურად ვიყენებ ფასდაკლებებს სხვადასხვა მაღაზიებში;
ვიყენებ შესაძლებლობებს სხვადასხვა ფასდაკლების ბარათების სარგებლობისას;
აქტიურად ვიყენებ იუნიქარდს;

ასე განაგრძეთ, იყავით ორიენტირებული მომხმარებელზე და მაქსიმალურად ისარგებლებთ და იხეირებთ თქვენც ჩვენი ”დაკმაყოფილება-სიამოვნებით”!

თქვენი კმაყოფილი მომხმარებელი :)

P.s.ძალიან მაინტერესებს სხვების აზრი ამ თემაზე .

მოტივაცია

2010-05-05T12:12:00.000-07:00

რა არის იმისათვის საჭირო რომ რაღაც კარგად გამოგვივიდეს , რაღაც საფუძვლანად ვისწავლოთ - თანაც მაქსიმალურად მოკლე დროში?
რათქმაუნდა- მ ო ტ ი ვ ა ც ი ა!

ჩემთვის მოტივაცია ყველაფერია - იგი აუცილებელია საქმის დასაწყის ეტაპზე, საჭიროა საქმის კეთების პროცესში და ბოლოს გამორიცხულია მის გარეშე საქმის ბოლომდე მიყვანა.
ყოველთვის ვცდილობ, როცა რამის სწავლას ან კეთებას ვიწყებ , რაც შეიძლება უფრო მეტი მიზეზი გამოვძებნო და საკუთარი თავი მაქსიმალურად მოტივირებული გავხადო. თუმცა ხდება ხოლმე ისეც , რომ გარემო და ადამიანები ირგვლივ- ახშობენ ჩემს ამ მოტივაციას და ვრჩები ბედის ანაბარა. იმისათვის , რომ თქვენმა მოტივაციამ გაუძლოს გარემო პირობებს , საკუთარ სიზარმაცეს და შინაგან კონფლიქტებს - იგი მაქსიმალურად უნდა გაამყაროთ!
მე გეტყვით ჩემთვის რას უნდა აერთიანებდეს მყარი მოტივაცია:
მიზანს - რა არის საქმის წამოწყების/სწავლის დაწყების/სამუშაოს შესრულების მთავარი მიზანი ~~გარკვევით და ხაზგასმით~~ უნდა ჩამოაყალიბოთ საკუთარ თავში - რისთვის გჭირდებათ ეს !
სარგებელს-რა სარგებელი გექნებათ საქმის წარმატებით განხორციელების შემთხვევაში. უნდა მოიცავდეს როგორც მატერიალურ/ისე არამატერიალურ სარგებელს.

ამ ორი კომპონენტის რაოდენობა - პირდაპირ უდრის მოტივაციის ხარისხს- ანუ რაც მეტი მიზანი და სარგებელი არსებობს- მით მყარია თქვენი მოტივაციაც.

ახლა ის დროა ეს ჩემი თეორია - პრაქტიკული მაგალითით გავამყარო.
უკვე მესამეჯერ დავიწყე ინგლისურის სწავლა: პირველად როცა დავიწყე - ვიცოდი რომ მჭირდებოდა ეს ენა, მაგრამ ზუსტად არ ვიცოდი რაში(თანაც პარარელურად კიდევ 2 ენას ვსწავლობდი და ჩემი უახლოესი მიზნები არ იყო ინგლისურთან დაკავშირებული), მეორეჯერ - ვიცოდი , რომ სამსახურის პოვნაში უნდა დამხმარებოდა და აუცილებელი პირობა იყო ამისათვის, მაგრამ რადგანაც ვერ ვიპოვე მალევე მივანებე თავი .
რაც შეეხება მესამე ცდას - ამჯერად მკაფიოდ ჩამოვაყალიბე მიზანიც და სარგებელიც :

მიზანი: რაც შეიძლება მოკლე დროში გამართულად მეტყველება და წერა, რაც მთავარია ვიცი სად გამოვიყენებ:სამსახურში მჭირდება ორივე !

სარგებელი: საკუთარ თავში თვითდარწმუნების მომატება, უცხოელ პარტნიორებთან, ნაცნობ-მეგობრებთან ურთიერთობის კომპლექსის მოხსნა; ინგლისურენოვანი მაგისტრატურა;ათასი კურსი თუ ტრენინგი;

მინდა გითხრათ , რომ მიუხედავად იმისა რომ ახლა იმაზე ბევრად ცოტა დრო მაქვს , ვიდრე წინა ორი მცდელობისას- საქმე გაცილებით უკეთესად მიდის. რათქმაუნდა არსებობს სხვადასხვა ხელისშემშლელი გარემოპირობები- მაგრამ ჩემ მყარ მოტივაციას - ვერ აშინებენ!
პოსტის დასკვნა: კარგი მოტივაცია უკვე ნახევარი საქმეა !

მარი

2010-04-29T12:05:00.000-07:00

25 აპრილს დეიდა გავხდი! არ ვიცი რატომ მომწონს ასე ძალიან ეს სიტყვა, იქნებ იმიტომ რომ მე თვითონ დეიდა არ მყავს, ან იქნებ იმიტომ რომ ყოველთვის მშურდა ბავშვების ვისაც დეიდაშვილები ჰყავდა ? ყოველთვის მეგონა, რომ დეიდა განსაკუთრებით საყვარელი უნდა ყოფილიყო ბავშვისთვის . სწორედ ამიტომ განსაკუთრებული სიამაყით ვარ აღვსილი, თუმცა ბოლომდე ვერც ვაცნობიერებ , რადგან ჩემგან რამდენიმე ათასი კილომეტრის დაშორებით ხდება ეს ამბავი. საქმე ის გახლავთ , რომ პატარა მარი , რომელიც ჯერ მხოლოდ 5 დღისაა (და არც კი იცის , რომ ვიღაც ახლა შორეულ საქართველოში მასზე პოსტს წერს) ნახევრად გერმანელია.

ჩემი და
ერთ-ერთ წინა პოსტში გერმანიაში გამგზავრება ვახსენე და ტომუშკამ დამიკომენტა - ცოტა ვრცლად მოგვიყევიო რატომ/რისთვისო. სწორედ იმიტომ ჩემო ტომუშკა რომ დეიდა გავხდი და დეიდა აბა რისი დეიდაა თუ დიშვილი არ მოინახულა?! დიახ , სწორედ მის მოსანახულებლად მივემგზავრები 20 დღეში გერმანიაში. თუმცაღა პატარა მარისთან ერთად - სიძე ბატონს და მის ოჯახსაც გავიცნობ და რაღათქმაუნდა ჩემს თითქმის სამი წლის უნახავ - ერთადერთს და განუმეორებელ დას ვნახავ !

მე და ჩემი და
მე ვიცი რომ კარგი დეიდა ვიქნები, ვიცი რომ მარი ჩამოვა ხოლმე ჩემთან და ხანდახან ერთი თვითაც დარჩება სასკოლო არდადეგებზე. ჩვენ ბევრს ვივლით ერთად აქეთ-იქით და მასაც შეუყვარდება აქაურობა. ვიცი, ბევრი რამ გაუკვირდება :
გაუკვირდება როცა წავიყავნ მაკდონალდსში;
ვერ მიხვდება რატომ ყრია ქუჩაში ნაგავი, როცა ამდენი ნაგვისყუთია;
გაგიჟდება , როცა ავტობუსი დააგვიანებს, მაგრამ ისიც არ გვეცოდინება , რომ აგვიანებს -რადგან აბტობუსების განრიგი საერთოდაც არ იქნება გაჩერებებზე გამოკრული...

ჰო ასეა, ხანდახან გაბრაზდება კიდეც და თქვენობითში მეტყვის ” ეს რა ქვეყანა გაქვთ!” , მაგრამ ვიცი რომ ეყვარება აქაურობა და ერთი სული ექნება , როდის გამოუშვებენ დეიდასთან , რომელიც მას თავის ჯიპში ჩასვამს და ხან სვანეთში წაიყვანს, ხან ხევსურეთში, ხან თუშეთში ...აზიარებს სილამაზეს და ანახებს ყველაფერ იმას, რაც მის ძარღვებში ქართულ სისხლს კიდევ უფრო ააჩქროლებს. და იქნებ მისთვის ბავშობის სასიამოვნო და ”იდუმალი” შთაბეჭდილებები სწორედ საქართველოსთან იყოს დაკავშირებული, ასე შებოჭილ , დამაკომპლექსებელ , მაგრამ ამავე დროს თავისუფალ და ლაღ ადგილთან. გაუკვირდება- როგორ ყველაფერი ეს ერთ ქვეყანაშიო, მაგრამ ამას პატარა მარი კარგად მიხვდება , როცა კოცონთან იჯდება თუშეთში ერთ მთვარიან ზაფხულის ღამეს, თუშები სევდიან მელოდიას შემოამღერებენ და ვინმე შავტუხა პატარა ბიჭი ცხენით გასეირნებას შესთავაზებს ...

აი ასეთი დეიდა ვიქნები მე!
მარი კი ლამაზი, ჭკვიანი და საყვარელი დისშვილი!

Photo of the Sunday

2010-04-18T13:25:00.000-07:00

18/04/2010