5 დღე ვილნიუსში

პირველად ჩემს ცხოვრებაში – გახლდით სამსახურეობრივ მივლინებაში– ან უბრალოდ მივლინებაში, რადგანაც ყველა მივლინება ვგონებ სამსახურეობრივია.
მოკლედ ამ შუაგული ყვითელ-ყვითელი და თბილ–თბილი შემოდგომიდან– ცივ და წვიმიან ზამთარში აღმოვჩნდი.
მაშინ როცა აღმოვაჩინე რომ ვილნიუსში ტემპერატურა 0 გრადუსი უნდა დამხვედროდა, რათქმაუნდა აღვიჭურვე ყველანაერი თბილი სამოსით და გავუდექი გზას. გავუდექი რა გადავფრინდი.

ჯერ სამსაათიანი ფრენის,შემდეგ 2 საათიანი რიგაში ყურყუტისა და  ისევ 1 საათიანი ფრენის– შემდეგ ვილნიუსის მიწაზე დავდგი ფეხი.
5 დღე ძალიან მცირე დროა იმისთვის რომ ქვეყანა გაიცნო, მაგრამ საკმარისია იმისთვის რომ მცირე წარმოდგენა შეგექმნას მის ტრადიციებზე, კულტურასა და ხალხზე.

•  გამგზავრების მიზანი: პროექტის წერის ტრენინინგში მონაწიელობა. ტრენინგები საკმაოდ დამღლელი, მაგრამ ნაყოფიერი გამოდგა. ყოველდღე 09:30 დან 17:30- მდე - დატვირთული რეჟიმით და ორი coffee break-ით. რამდენიმე გასვლითი ლექციით - საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტში და ვილნიუსის უნივერსიტეტში.

• ღირსშესანიშნაობები:  ქალაქის ცენტრალურ ქუჩაზე -გედემინაზე გასეირნება, ციხეკოშკის მონახულება, პარლამენტი, ცენტრალური მოედანი, თეატრი და ა.შ. ერთი დღე გვაცალა ამინდმა - ანუ არ წვიმდა და ეს ყველაფერი ერთ დღეში მოვასწარით

•  ტრაკაის მონახულება: ქალაქი ვილნიუსთან ახლოს. ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება ალბათ ამ პატარა საყვარელმა ქალაქმა დატოვა. იქაურები გვეუბნებოდნენ ეს ჩვენი მცხეთააო. ერთდროს ლიტვის დედაქალაქიც კი ყოფილა-.პატარა კუნძულზე გაშენებული ციხესიმაგრე ტურისტების ხალხმრავლობის ადგილია. ზაფხულობით ციხესიმაგრის ეზოში სხვადასხვა ფესტივალები და კონცერტებიც ტარდება.თავად ციხესიმაგრეში კი მუზეუმია- მონეტებით და ათასგვარი ნივთებით სავსე.

• სასმელ-საჭმელი: არ ვიცი საქართველოში ნამყოფ ლიტველებს გაძლიერებულ კვებაზე ვყავდით თუ ზოგადადაც ასე ჭამენ, მაგრამ ჩვენ კი გავსკდით. დღეში სამჯერ რათქმაუნდა - საუზმე, ლანჩი და ვახშამი გვქონდა , მაგრამ კიდევ ორჯერ coffee break-ი რომელიც ნამდვილად არ იყო მხოლოდ ყავა ან ჩაი, არამედ ათასგვარი სასუსნავები და ნამცხვრები. მოკლედ ყველა ქართველი წუწუნებდა - როგორ გავსუქდი, რამდენს გვაჭმევენ და ა.შ., მაგრამ ყველა მაინც ვჭამდით.

რაც შეეხება საჭმელებს- საკმაოდ მრავალფეროვანი იყო, თვითონ კი იძახდნენ ყველაფერს კარტოფილით ვაკეთებთო , მაგრამ თან ბევრი არა კარტოფილის კერძიც გაგვასინჯეს. აი მაგალითად იქაური მწვადები 

და რაღათქმაუნდა ჩემი მუდმივი თანამგზავრი ლიტვაში :

დასკვნა: მომეწონა ვილნიუსი, მომეწონა ლიტველი ხალხი, მათი კულტურა ,ტრადიციები, საჭმელ-სასმელები, მაგრამ მაინც ვერ მივხდი რატომ არიან ისინი ევროკავშირში. უფროსწორად მივხდი ძირითადად გეოგრაფიული მდებარეობის გამო.
ეჰ, ჩვენ რა დავაშავეთ?