Wednesday, December 30, 2009

შემაჯამებელი პოსტი 2009

მინდა აღვნიშნო რომ 2009 წელი საკმაოდ მსუყე და დატვირთული აღმოჩნდა , როგორც დადებითი ამბებით და ემოციებით, ისე რთული პერიოდებით და სიძნელეებით. ვფიქრობ ეს წელი გარკვეულწილად გარდამავალი ეტაპიც იყო ”ბავშობიდან - დიდობისკენ” არამხოლოდ ჩემთვის, არამედ ჩემი სამეგობრო-საახლობლოსთვის.

 სამსახური - მთელი 2009 წლის მანძილზე - საშინელ ადგილას და საშინელი გრაფიკით მომიწია მუშაობა. მუდმივად გაძლებაზე ვიყავი, დათრგუნული და მუდმივად არ მქონდა დრო იმისთვის , რისი გაკეთებაც ძალიან მინდოდა. ვცდილობდი ბლოგზე ბევრი არ მეწუწუნა სამსახურზე და ჩემს უბედურებაზე, ვწერდი მხოლოდ იმას , როგორ სამსახურზეც ვოცნებობდი My Ideal Job.
წლის ბოლოს, ზუსტად ერთი წლის თავზე წამოვედი სამსახურიდან - ახალ სამსახურში, რომელიც ჯერჯერობით ძალიან მომწონს. ჯერ 1 თვის დაწყებულიც არ მაქვს და არ მინდა ნაადრევი დასკვნების გამოტანა, მაგრამ ჩემს საოცნებო სამსახურთან ძალიან ახლოსაა :)


ოპერაცია

თქვენ შეიძლება არაფრად ჩათვალოთ გლანდების ოპერაცია, მაგრამ დამერწმუნეთ ჩემთვის ძალიან სერიოზული და გაბედული ნაბიჯი იყო. ბოლო 10 წელია მგონი , რაც ამ ოპერაციაზე იყო საუბარი, მაგრამ ხან ჩემი შიშით, ხან სხვა ფაქტორების გამო -მუდმივად იდებოდა. წელს კი საკუთარი ფეხით- სრულიად მარტო მივედი ექიმთან, ჩავიტარე ყველა გამოკვლევა და დავანიშნინე ოპერაციის თარიღი. ძალიან გამიჭირდა (ამაზე მეტყველებს ჩემი პოსტებიც: მარტოობაში ნაპოვნი სიძლიერე და სისხლის ანალიზი, ოპერაცია და ჩემი ანდერძი, ნუგეშისმცემელნოოო) მაგრამ მიხარია , რომ გავბედე და დავისვენე.



ქორწინების წელი

მგონი ასეთი წელი აღარ იქნება და არც არასდროს ყოფილა - სათვალავი ამერია იმდენ ქორწილში ვიყავი( ქორწინებამანია I, ქორწინებამანია II, ქორწინებამანია III ). ვინმე თუ ჩემს ირგვლივ შეყვარებულის სტატუსით იყო - ცოლ-ქმარი გახდა. ეს გარკვეულწილად სახალისოც იყო, რადგან აქამდე ახლომეგობრები არ დამიქორწინებია, მაგრამ ამავე დროს რთულიც და მტკივნეულიც. ჩემი აზრით ამ ქორწინებებმა რატომღაც დამაბერა კიდეც და მაიძულა საკუთარი თავისთვის დიდივით ყურება :(( 

მნიშვნელოვანი შენაძენი

შევიძინე ციფრული ფოტოაპარატი, რომელზეც დიდხანს ვოცნებობდი. უფროსწორად კონკრეტულად ამ ფოტოაპარატზე ოცნებასაც ვერ ვბედავდი იმდენად შორეული პერსპექტივა იყო, მაგრამ კეთილი ადამიანების დახმარებით - NIKON D90 ჩემია :))
სამსახურეობრივი გრაფიკის გადამკიდე , ვერ მოვახერხე კამერასთან ნორმალური ურთიერთობა მაგრამ ახლა იმედი მაქვს გაცილებით მეტი დრო მექნება, მითუმეტეს როცა უკვე ფოტომასტერკლასებზეც დავდივარ ( ჩემი ფოტომასტერკლასი, ჩემი მაკროები,  ფოტოგადაღება: წყალი და პეპსი ).

ფიზიკური სიჯანსაღე

წლის დასაწყისში ინტენსიურად ვვარჯიშობდი (ცეკვა კვირაში 3ჯერ) , თუმცაღა შემდეგ ისევდაისევ სამსახურის გამო მომიწია თავის დანებება, მიხარია რომ ახლა ისევ შევძელი გაგრძელება(ქართული ცეკვის მოყვარული მე). მქონდა ასევე რამდენიმე მცდელობა ცურვის სწავლის და ძალიან კარგადაც გამომდიოდა- შევეჩვიე წყალს და მგონი დავძლიე კიდეც შიში, იმედი მაქვს მომავალ წელს უკვე კარგი მოცურავე ვიქნები :)

მოგზაურობა


სამწუხაროდ წელს ბევრი არ მიმოგზაურია, რათქმაუნდა დროის უქონლობის გამო. თუმცაღა მქონდა რამდენიმე შთამბეჭდავი გასვლა: ფოტორეპორტაჟი და რჩევები :ბეშუმი, მუცო და ჩვენ, შატილობა, შემოდგომის ბირთვისი, ნორვეგიულ-ისლანდიურ-ქართული ტური ვარძიაში ;



ბლოგი

ძალიან მიხარია რომ 2009 წელი ნაყოფიერი აღმოჩნდა ჩემი ბლოგისთვის. პირველრიგში მივხვდი , რომ მშვენიერია ბლოგის ქონა , თუნდაც იმიტომ რომ ჩაინიშნო საკუთარი ცხოვრების ბევრი მნიშვნელოვანი მომენტი თუ დადებითი განცდა. მიხარია რომ აღვადგინე ბლოგი და რომ მსიამოვნებს ეს საქმიანობა. დაწვრილებით ჩემი ბლოგის ისტორიის და ჩემი დამოკიდებულების შესახებ გაეცანით - მე-100 საიუბილეო პოსტს.

მგონი ეს იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტები 2009 წლის მანძილზე - დანარჩენი უკვე 2010 წელში, ვნახოთ - მე იმედი მაქვს უკეთესი მომავლის :)
ყველას წარმატებულ , ბედნიერ და ხალისიან წელს გისურვებთ !!!



Saturday, December 26, 2009

გეგმები და სურვილები 2010

სიმართლე გითხრათ კარგა ხანია შევეშვი ოცნებებს, უფროსწორად ისეთ რაღაცეებზე ბავშობაშიც კი ვერ/არ ვოცნებობდი რისი ახდენის შანსიც არ იყო- ერთი სიტყვით რომ ვთქვათ საკმაოდ რეალისტი ვიყავი ბავშობაშიც და ახლაც.
ჩემს ოცნებეს და სურვილებს ყოველთვის აქვთ რეალობასთან კავშირი და ამ პოსტშიც სწორედ იმ სურვილებზე და გეგმებზე მინდა ვისაუბრო რასაც 2010 წელში ვიმედოვნებ რომ განვახორციელებ. გეგმების დაწერაც კარგად მაქვს დაცდილი  და თანაც ფსიქოლოგები ამბობენო - ჩამოყალიბებული და დაწერილი გეგმა უკვე შესრულების საწინდარიაო და მეც გადავწყვიტე ამ ხერხს მივმართო.  კარგი იქნება შემდეგი წლის ბოლოს რომ გადავხედავ ამ პოსტს ან სიამაყით ან იმედგაცრუებით : )

მოკლედ ვიწყებ

2010 წლის გეგმები:
  • ინგლისური!!! (აუცილებლად მჭირდება სადმე სიარული და ცოდნის გაღრმავება/ენის დახვეწა)
  • სამსახურეობრივი და პროფესიული განვითარება
  • ცურვა!!!( სწავლა და სიარული, ჯანსაღი ცხოვრების წესისთვის )
  • ქვეყნის გარეთ გასვლა ( არ ვიცი რა მიზნით, მაგრამ ცოტახნით მაინც სიამოვნებით ან სანახავად ან სასწავლად)
  • ბევრი მოგზაურობა( იგულისხმება ქვეყნის ტერიტორია , იმედი მაქვს ამჯერად მაინც მექნება შაბათ-კვირები)
  • ფინანსური მდგომარეობის გაუმჯობესება (ეს გარკვეულწილად მეორე პუნქტშიც შედის )
  • შემოქმედებითი საქმიანობა ( იდეაში მაქვს რაღაცეები- ვნახოთ)

Wishlist ანუ სასურველი და შესაძენად აუცილებელი ნივთები 2010-წლისათვის

  • ნოუთბუქი

  • სახლის პირობებში ”სტუდიური განათება”

  • სუნამო (ყველა სუნამო ერთდროულად გამითავდა/მითავდება- მისი არჩევა და ყიდვა კი ჩემთვის ერთი დიდი უბედურებაა)
  • ტანსაცმელი ( რა სახის ტანსაცმელი კონკრეტულად არ ვიცი იმიტომ რომ ყველა სახის გამოყენებადი/მისაღებ-საჭიროა. ნუ თუ ვინმეს აინტერესებს უფრო კონკრეტულად http://www.victoriassecret.com/ ამ საიტს გადახედოს -ბევრი რამე მომწონს მაქედან)

  • საფულე ( სულ მინდა ტევადი და გოგოური საფულე ანუ ფერადი და ლამაზი და ვერ დავადგი საშველი.ბენეტონში ვნახე ადრე და ძალიან მომეწონა -დაახლოებით ასეთი იყო ოღონდ მწვანე თუ ლურჯი)

  • კულონი ( სამკაულებზე არ გიჟდები,მაგრამ ვერცხლის საყვარელი რაღაცეები მიყვარს. ერთი კულონი მაქვს და სულ ის მიკეთია - კარგი იქნებოდა სხვაც მქონდეს )



 მოკლედ ალბათ ჯობს აქ მოვრჩე ჩემს სიას რადგან უამრავი რაღაცეები გამახსენდება და მეზარება ყველაფრის დაწერა : )) რათქმაუნდა არის ბევრი ისეთი რაღაც რაც აქ არ დამიწერია მაგალითად მანქანა და სახლი. მინდა მაგრამ ამ ეტაპზე არარეალურია და არ ღირს ტყუილად წერა.
კიდევ არის ბევრი რამ რაც დამავიწყდებოდა რათქმაუნდა და ან კიდევ რაც მახსოვს მაგრამ მათი დაწერა არ მინდა, რადგან თუ ჯერი საახალწლო ვიშლისთზე მიდგება - ყველანაერი საჩუქარის მიღება ჩემთვის სასიხარულოა და მითუმეტეს როცა საჩუქარი სიურპრიზია :)

კიდევ მომავალი წლისთვის ვისურვებდი :
ჯანმრთელობას ჩემსას და ჩემს ირგვლივ მყოფი ყველა ადამიანის ,
კიდევ
ბედნიერებას/ ხალისს/კარგ განწყობას/ ენერგიას / სილაღეს !!!

მოკლედ ამ წუთისთვის ჩემი გეგმები, სურვილები და ვიშლისთი სწორედ ასე გამოიყურება  : )


Friday, December 25, 2009

დედაჩემის ნაძვისხე და ბავშვობის სათამაშოები

სიმართლე გითხრათ ნაძვისხის დადგმას საერთოდ არ ვაპირებდი, ან კი ვისთვის უნდა დამედგა- ყველაზე პატარა მე ვარ ოჯახში  ( მართალია პატარა ძმიშვილი მყავს , მაგრამ ერთი რომ აქ არ ცხოვრობს და მეორე ვეჭვობ მისი ნაძვისხესთან თავისუფლად მიშვება ნაადრევია). ჰოდა უცბად გუშინ საღამოს ჩემს არაქართველ მეგობრებს შობას რომ ვულოცავდი- ჩემშიც სადღესასწაულო განწყობა შემოიჭრა, დღეს დილას მოვაძებნინე დედაჩემს ნაძვისხე და სათამაშოები და ვუთხარი რომ საღამოს დავდგავდი.

მთელი დღე ამის გამო სახლში მომეჩქარებოდა და აი შემოვდგი სახლში ფეხი და რას ვხედავ- სახლი წვიმებით არის მორთული და ზალაში ნაძვისხე ანათებს : )
შემომეყარა გულზე მაგრამ რაღას ვიზამდი, დედაჩემს ყველაფერი უჩემოდ გაუკეთებია და თანაც თავის გემოვნებისამებრ : )
აი რას ნიშნავს მისი გემოვნება

მოკლედ ხედავთ რაც არის - ყველა სათამაშო ძველიც და ახალიც ზედ მიუბავს და რასაც ქვია დაუხუნძლია. ნუ რას ვიზამდი ერთი კი დავიწუწუნე რაამბავიათქო, მაგრამ მერე დავანებე თავი. თან ძველმა სათამაშოებმა ბავშობის მოგონებები აღმიძრა და გამახსენდა როგორ ვრთავდით მე ჩემი და და ჩემი ძმა ნაძვისხეს და როგორ ვუდებდით გვერდზე პლასტმასის თოვლისბაბუას , როგორ ვუმალავდით ნაძვისხის ძირს ბამბებით, როგორ ვაწებებდით ჭერში წვიმებს და როგორ ვაჭრელებდით მთელ სახლს ბუშტებით და ბრჭყვიალა რამე-რუმეებით. დაახლოებით ისე გამოიყურებოდა ჩვენი ნაძვისხეც , როგორც დედაჩემის : )




ეს ძველისძველი სათამაშოები შეიძლება უკვე ჩემი ხნისაც არიან :)
მოკლედ ასე მოირთო ჩემს სახლში ნაძვისხე უჩემოდ , მეც არც ვაციე არც ვაცხელე და რადგან ახალწელს მაინც აქ არ ვხდები და რადგან ძალიან მინდოდა დღეს ყოფილიყო ჩვენთანაც შობა და კიდე რადგან ვერ მოვითმინე - ავდექი და საახალწლო საჩუქრები გადმოვულაგე : ) ძალიან მოეწონათ.
ესეც ჩემი 25 დეკემბერი და სადღესასწაულო განწყობა :)



Thursday, December 24, 2009

"90/60/90 ანუ გოგონა სლაიდიდან"

 
დღეს კიდევ ერთ ახალ ქართულ ფილმს "90/60/90 ანუ გოგონა სლაიდიდან"- ვუყურე .
სიმართლე გითხრათ ბევრს არაფერს მოველოდი , იმედგაცრუება რომ მეგრძნო და ამიტომაც არაფერი მიგვრძვნია საერთოდ.
ამ ამბავს ასე ვუყურებ - რაც არ უნდა იყოს მიხარია რომ საქართველოში კინოინდუსტრია ამოქმედდა და რაღაცეები ხდება, მაგრამ ეს კი უკვე მეორე საკითხია რამდენად საინტერესოა ეს ”რაღაცეები” ჩემთვის და ზოგადად მაყურებლისთვის.

მოკლედ არ მინდა კრიტიკის ქარცეცხლში გავახვიო რეჟისორი, მსახიობები და ფილმის როგორც შინაარსი ასევე ფორმა- ამიტომ მოდით ჯერ გავიგოთ რა უნდოდა რეჟისორს ამ ფილმით ეთქვა და დანარჩენი თქვენ შეაფასეთ ფილმის ნახვის შემდეგ   ( ვფიქრობ აუცილებლად უნდა ნახოთ თუნდაც იმიტომ რომ მერე თქვათ რომ არ უნდა გენახათ :)
გიგა აგლაძე  : ”მინდოდა გადამეღო ფილმი, რომლითაც მაყურებელს ოდნავ "გაფერადებულად" ვაჩვენებდი, თუ რა ხდება შოუბიზნესის იმ ნაწილში, რასაც "ფეშენი" ჰქვია. ფილმი "90/60/90 ანუ გოგონა სლაიდიდან" კომედიური მელოდრამა - ძალიან ლამაზი და ფერადია.”
მე ვისურვებდი რეჟისორს ეთქვა, რომ მას სურდა გაეკრიტიკებინა ”ფეშენ” საზოგადოება, ”ვითომ მაგარი ტიპები” , აფსურდული ელიტარული სტერეოტიპები - მერე რა რომ არ გამოუვიდოდა - უფრო მისაღები და საინტერესო გახდებოდა ფილმი პირადად ჩემთვის.

რა ხდება ფილმის სიუჟეტში? : ”ერთ-ერთი საავტომობილო კომპანიის წარმომადგენელ მდიდარ, ქალების მოყვარულ ვაჟს მოდელი გოგონა შეუყვარდება, მაგრამ გოგონას არ უყვარს. ბიჭი ქალის სამოსს იცვამს და სამოდელო სააგენტოში მიდის. მერე იქ რაღაცები ხდება... საბოლოოდ ყველაფერი გაირკვევა.ფილმი "ჰეფი ენდით" მთავრდება - გოგონა და ბიჭი ერთად რჩებიან.”
  ჰო გარკვეულწილად არის კომედიური მელოდრამის მცდელობა, მაგრამ რა ვქნა რომ რამდენჯერმე კინაღამ ჩამომეძინა? :) ან იმას რა ვუყოთ რომ სულაც არ მომწონს ვიღაც ცოლიანი მოღალატე მექალთანე პატარა ლამაზ გოგოს რომ გადაეკიდება და საბოლოოდ შეაბავს. ჰოლივუდურ მელოდრამებშიც კი იციან რომ ასეთი ტიპი ბოლოს კარგი უნდა გახდეს : )) რაც შეეხება ფილმის ”კომედიურ ნაწილს” -რომელშიც კაცი ასრულებს ქალის როლს , არც დინამიური და არც კომიკური ეპიზოდებითაა დახუნძლული და რეჟისორმა ”ტუტსის ეფექტით” - რა მიიტანა მაყურებლამდე მე პირადად ვერ მივხვდი .
მოკლედ რომ ვთქვათ ფილმი არც მელოდრამაა სამწუხაროდ და არც კომედია - რას ვიზამთ.
რაც შეეხება მსახიობებს- მათი პროფესიონალიზმის შეფასებისგან არ შეგაწყენთ თავს თუნდაც იმ მარტივი მიზეზის გამო რომ უმრავლესობა მათგანი საერთოდ არ არის მსახიობი :)

იხილეთ ფილმის ტრეილერი და ფილმის ნახვასაც გირჩევთ- ყველას თავისი აზრი და გემოვნება აქვს- იქნებ მოგეწონოთ კიდეც :)




P.S. ფილმს ძალიან აკლია დინამიურობა  და ვფიქრობ შეიძლება სწორად შერჩეულ მუსიკას მაინც შეევსო ეს ნაკლი...




Tuesday, December 22, 2009

My Only Sister

იცოდით რომ ტყუპისცალი მყავდა?

ჰოო, მთლად ტყუპებიც არ ვართ- მაგრამ ბევრს ვეგონეთ, მიუხედავად იმისა რომ თითქმის სულ სხვადასხვანაერი თმები, თვალები, ტუჩები და ცხვირი გვაქვს : ) 

 ჰოდა მენატრება !!!
თანაც მალე დისშვილი მეყოლება და თანაც გოგო : ) მიხარია და იმედია მალე ვნახავ მიუხედავად სიშორისა ...

Sunday, December 20, 2009

მომენატრა (გულახდილზეგულახდილი პოსტი)

უცნაური ბავშვი ვიყავი: როცა მინდოდა მხიარული, გულღია და ცანცარა, როცა მინდოდა წყნარი და გულჩათხრობილი. მიყვარდა დიდების წრეში ტრიალი- ოღონდ არა დედის და მამის ტოლა ხალხში არამედ და-ძმის. საყვარელი საქმიანობა მათი საუბრების , განხილვების და ათასგვარი ფილოსოფიური გაწევ-გამოწევების მოსმენა გახლდათ. როცა მეგობრები მოსდიოდათ , ვცდილობდი ჩუმი და შეუმჩნეველი ვყოფილიყავი , რათა თვალში არავის არ მოვდებოდი და გარეთ არ გავეძახე . თავიდან რათქმაუნდა ხშირად ვრჩებოდი კარს მიღმა, მაგრამ მერე ცოტა რომ წამოვიზარდე და ერთიორჯერ მეც ბრძნული აზრი დავახეთქე- კარი გამიღეს და საკუთარ უმცროს მეგობრად მიმიღეს :)

გარდატეხისა და თინეიჯერობის ასაკში -ჩემი წვეტიანი ბრძული აზრების ჩემხელა მეგობრებისადმი გაზიარება დავიწყე, თავიდან ცოტა უცნაური იყო ეს ყველაფერი, თუმცა მერე ვიპოვე ისეთი ადამიანი, რომელიც არა მხოლოდ მისმენდა არამედ მეპასუხებოდა და ჩვენს საუბრებს, პირადი ,სატელეფონო თუ წერილბის მეშვეობით ”სამზღვარი”არ ჰქონდა. ძალიან მოგვწონდა -ცხოვრებისეულ თემებზე საუბარი, სამყაროს და ადამიანის არსის წვდომა, შემეცნება ადამიანის, თითოეული პიროვნების და მათი საქციელების. ჩემი დაკვირვების ობიექტები ძირითადად ჩემი კლასელები იყვნენ.ვაკვირდებოდი მათ საქციელებს , (რომლებიც საშინლად მაღიზიანებდა), მინდოდა განმესაზღვრა ის შეცდომები , რაც მშობლებმა დაუშვეს მათი გაზრდისას. ამავე დროს ვცდილობდი საკუთარი თავის შემეცნებასაც და ვფიქრობდი რომ თავისუფლად შემეძლო ისე გამეწვრთნა და აღმეზარდა თავი როგორც მე მინდოდა .

სტუდენტობის დროს ეს ყველაფერი ჩემს ერთგვარ ჰობადაც გადაიქცა. ნუ რათქმაუნდა იქაც ვიპოვე ”თანამეინახე” : ) დღედაღამე სხვადასხვა ადამიანების პიროვნული პორტრეტების შედგენა-ჩამოყალიბებაში ვიყავით.მთელი ღამეები შეგვეძლო გვესაუბრა ”მავანის” პიროვნებაზე და შემდეგ შეგვერჩია კატეგორია რომელშიც ის ადამიანი გადიოდა. მოკლედ იმდენად ჩაგვითრია ამ ამბავმა რომ თითქმის მთელი უნივერსიტეტი და საერთო სანაცნობო წრე კატეგორიებად გვქონდა დაყოფილი. თუმცაღა ”ჩვეულებრივი ანუ ნაცრისფერი მასის” ადამიანები ვერ იმსახურებდნენ ჩვენს კატეგორიებში მოხვედრას.  ამ კატეგორიებზე ვრცლად ღირს დაწერა , მაგრამ არ მინდა ყველაფერს ფარდა ავხადო , ამიტომ მაგალითისთვის მხოლოდ რამდენიმე კატეგორიის სახელწოდებას დავასახელებ :
1.მე პამიდორი მეგონა
2. წყაროდან ჭიქას ნუ წამოიღებ : ))

 ასე გადიოდა წლები ადამინური არსის დადგენაში, სხვების ფსიქოლოგიური პორტრეტების შედგენასა და ფილოსოფიურ-ფსიქოლოგიური საკითხების განხილვა-დისკუსიაში. საბედნიეროდ არასდროს არ მაკლდა პარტნიორი , რაზეც განსაკუთრებული მადლობა ”მათ” : )

ჰოდა რატომ მოვყევი ახლა მე ეს, იმიტომ  რომ შემომაკლდა ეს ყველაფერი - დავიზარდენით, დავთხოვდით, დავწვრილშვილდით? თუ რასშია საქმე??? :/

აღარაა დრო - შეხვედრების , წვიმიან საღამოს აივნისკარგამოღებულ ჩემს ოთახში ჯდომის , ჩაი/ლუდის სმის და ცნობიერება მართავს ყოფიერებას თუ პირიქით ამაზე დისკუსიის...


 მიდის ცხოვრება და ალბათ ყველა ცხოვრების ფერხულში ვართ ჩაბმულები და თითქოს იმის დროც კი აღარ რჩება - რომ იფიქრო/განსაჯო/იაზროვნო. დამთავრდა ბავშობა/სტუდენტობის ხანა- როცა დრო თავზე საყრელი იყო ფეხით საბოდიალოდ, მხართეძოზე წამოსაგორებლად, ერთმანეთის სახლში დასარჩენად და ღამეების გასათენებლად ... 
ახლა უნდა ვიმუშაოთ/ვიშრომოთ/ფული ვაკეთოთ ... აიტ, პრაგმატიზმი მკლავს , ემოციებს და გრძნობებს მიბლაგვებს ...თვიდან-თვემდე იმაზე ფიქრს ვანდომებ მგონი ყველაზე დიდ დროს ხელფასი როგორ გავანაწილო და რა -რას მოვახმარო ...

დრე ვფიქრობდი, რომ არ ვცხოვრობთქო -ცხოვრება მიდის მე უბრალოდ დამკვირვებელი ვარ, განზე ვდგავარ და ყველაფერს ვუყურებ და ვაანალიზებ დამეტი არაფერიოთქო- მე კიდე ცხოვრება მინდათქო!!!
ჰოდა  აჰა ცხოვრება - შენი ცხოვრება!
ახლა ვცხოვრობ ვითომ  - ეს მინდოდა დავიჯერო?


მომენატრა , მომენატრა , მომენატრა!!!

გაზაფხულის საღამოს ტრიალ მინდორზე ”ჩემს”ხესთან ბალახზე წამოგორება და არა პოლიტიკაზე, არა ეკონომიკაზე, არა კაცებზე, არამედ ადამიანურ-ფსიქოლოგიურფილოსოფიურ- თემებზე საუბარი !
მ ო მ ე ნ ა ტ რ ა !
 
p.s. თავს უფლება მივეცი ეს ძველი პოსტი გამეხსენებინა ჩემი ამჟამინდელი განწყობისგამო

Saturday, December 19, 2009

ქართული ცეკვის მოყვარული მე

ბავშობიდან გატაცებული ვიყავი ცეკვით ,თუმცაღა ისე შორიდან ჩემთვის. ვერ გეტყვით რომ განსაკუთრებით ქართული ცეკვისკენ მქონდა მიდრეკილება, პირიქით ლათინოამერიკული და თანამედროვე ცეკვები უფრო იყო ჩემი გატაცების სფერო.
მაშინ შორეულ ბავშობაში ვეხვეწებოდი ჩემებს ცეკვაზე შევეყვანე, რადგან მშობლებს უკვე აღარ ეცალათ ჩემთვის ეს მისია ჩემმა დამ აიღო თავის თავზე (5წლით ჩემზე უფროსია) და პირველ კლასში ახლადჩამოყალიბებულ ცეკვის ანსამბლში მიმიღეს დიდი კონკურსების და სმენის შემოწმებების გავლის შემდეგ. არ ვიცი რა მიზეზის გამო, მაგრამ 3 გაკვეთილის მერე დაიშალა წრე და დავრჩი ხახამშრალი...
შემდეგ კიდევ მქონდა მცდელობა ცეკვაზე სიარულის, მაგრამ ეს ქართულ ცეკვას არ ეხება და სხვა დროს მოგიყვებით :)

მოკლედ მთელი ამ ხნის მანძილზე მეგონა რომ ცეკვაზე რომ შევეყვანე ვინმეს - კარგი მოცეკვავე დადგებოდა ჩემგან, ჰოდა ამ მოტივაციით და კიდე იმით რომ ვარჯიში სჭირდება სხეულს და სიხალისე კიდე მე - დავიწყე ქართულ ცეკვაზე სიარული. სამსახურის გამო ხშირად მომიწია თავის დანებება და გაცდენა , მაგრამ მაინც არ ვეშვები.
სიმართლე გითხრათ არც ისე ადვილი ყოფილა როგორც მე მეგონა და საკმაოდ დიდი ფიზიკური მომზადება სჭირდება ქართული ცეკვების ილეთებს : საჭიროა ფეხის სისწრაფე, მოქნილობა, სწორი სუნთქვა, სინაზე და ა.შ. ყველა ეს ზემოჩამოთვლილი კი არც ისე დიდი დოზით აღმოჩნდა ჩემში : D მოკლედ მივხვდი რომ გვიანია და მოცეკვავე ვერ დადგება ჩემგან : )) მაგრამ მაინც ჩემსას ვისწორებ :)

ახლა კი მცირეოდენი ფოტორეპორტაჟი დღევანდელი გაკვეთილიდან : მთიულური



ესეც ცოტა ვიმაიმუნეთ - არ დამცინოთ :D















მინდა აღვნიშნო რომ ძალიან კარგი მასწავლებელი გვყავს, მოყვარულები ვართ , მაგრამ პროფესიონალურად გვასწავლის , არ ეზარება ჩვენთვის ერთიდაიგივე ილეთის ასჯერ ჩვენება და მოკლედ მუღამი აქვს რომ კარგად ვისწავლოთ. ასე რომ თუ ვინმეს გსურთ ფორუმზეც დავწერე და აქაც ვიტყვი რომ -შეგიძლიათ შემოგვიერთდეთ, არ ინანებთ!:)

Friday, December 18, 2009

ფოტოგადაღება: წყალი და პეპსი

ადრე მოგიყევით რომ ფოტომასტერკლასებზე დავდივარ.კურსის მეორე ნაწილი ძალზე საინტერესო და პრაქტიკული აღმოჩნდა ჩემთვის. ერთ-ერთ გაკვეთილზე ვისწავლეთ , როგორ გადავიღოთ- წყალი ან ნებისმიერი სითხე ისე რომ არ დაიკარგოს ფაქტურა . ამ მეთოდს ხშირად იყენებენ სარეკლამო ფოტოგრაფიაში.
გადაღებები ძალიან საინტერესო იყო- შეგიძლიათ იხილოთ მუშაობის პროცესი :



მინდა გითხრათ რომ ერთი კადრის გადაღებას იმაზე მეტი დრო სჭირდება ვიდრე ეს თქვენ წარმოგიდგენიათ. გაათვალისწინებელია უამრავი წვრილმანი განსაკუთრებით თუ სითხის ასხმის პროცესს ვიღებთ .
მოკლედ ეს გახლავთ ყველაზე უკეთესი ვარიანტი ჩემი კადრებიდან



Wednesday, December 16, 2009

სასიამოვნო საღამო

მოხვედრილხართ უცხო გარემოში? დაბადებისდღეზე ნათესავთან, მეგობართან ან სულაც დიდ წვეულებაზე - სადაც ადამიანების აბსოლიტურ უმრავლესობას არ იცნობთ? არ გიგრძვნიათ თავი უხერხულად?

მე ხშირად  და  სწორედ ამიტომ მინდა ჩემი გამოცდილება გაგიზიაროთ .

როგორ გავატაროთ სასიამოვნო საღამო  სრულიად უცხო ადამიანების საზოგადოებაში?


პირველი რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია - ალკოჰოლის არსებობა - პრინციპში ყველანაერი ალკოჰოლური სასმელი მიდის , მაგრამ მაინც სასურველია ღვინო , ან ისეთი სასმელი , რომელიც სასიამოვნო დასალევია (ვისთვის როგორ). ალკოჰოლი გვათავისუფლებს დაძაბულობისგან, ზედმეტი კომპლექსებისგან და საუბრის მოტივაციას გვაძლევს.

მეორე - საინტერესო ადამიანების არჩევა და გამოსაუბრება. ცოტას რომ მოვშინაურდებით - და თვალს ირგვლივ მყოფებს გადავავლებთ - უთუოდ მივხვდებით ვინ შეიძლება იყოს მეტნაკლებად საინტერესო ადამიანი ჩვენთვის.
ცოტახანს დავაკვირდებით - ყურადღებით მოვუსმენთ ჩვენს მიერ არჩეული ობიექტის საუბარს . აუცილებელია დავიჭიროთ რაიმე მნიშვნელოვანი ფრაზა, რომელიც წარმოდგენას შეგვიქმნის ადამიანზე და საუბრის დაწყების საშუალებას მოგვცემს.

საუბრის დასაწყებად შესაძლოა სტანდარტული ფრაზების გამოყენება - გამოკითხვა წარმომავლობის, პროფესიის , გატაცებების- ეს ყველაფერი კიდევ უფრო მეტ ინფორმაციას მოგვაწვდის ობიექტზე და მოგვცემს მიმართულებას საით უნდა წავიყვანოთ საუბარი.

თუ თქვენი გატაცებები ერთმანეთს ემთხვევა ან ახლოს არის ერთმანეთთან შეიძლება ითქვას რომ საინტერესო და სასიამოვნო საუბარი გარანტირებული გაქვთ.
თუმცა შეიძლება აღმოაჩინოთ რომ იგი მუშაობს ან გატაცებულია  ისეთი საგნით , რომლისაც თქვენ არაფერი გესმით. მაგალითად ავიღოთ -ბიოფიზიკა- ამ შემთხვევაში   უბრალოდ უნდა გამოვხატოთ დიდი დაინტერსება და რაც შეიძლება დეტალებში ავახსნევინოთ - ბიოფიზიკის რაობა. სასიამოვნო იქნება თუ აღვნიშნავთ რომ ყოველთვის გვაინტერესებდა ეს საკითხი მაგრამ არასდროს გვქონდა შანსი ასე ღრმად ჩაგვეხედა და მადლობა მას ამისთვის.

მესამე- სასიამოვნო საღამოს აუცილებელი ატრიბუტია იუმორი - თუ თქვენ ხართ ამ ნიჭით დაჯილდოვებული ხომ კარგი , თუარადა რა გაეწყობა -ისღა დაგრჩენიათ სხვა იუმორის მქონე ადამიანი წაახალისოთ და მაქსიმალურად უბიძგოთ გამოავლინოს თავისი ტალანტი ამ მხრივ,
რათა არც თქვენ მოიწყინოთ და არც დამსწრე საზოგადოებამ. 

მეოთხე -   სასიამოვნო მუსიკა ისეთი რამეა, რაც ავსებს და ალამაზებს საღამოს. გარდა ამისა -თქვენ დამატებით სასაუბრო თემას გაძლევთ. შესაძლოა მუსიკის თემამ - შეავსოს უხერხული დუმილი ან უბრალოდ მოგცეთ განტვირთვის და ამოსუნთქვის საშუალება.

მეხუთე- ყურადღება მივაქციოთ კვებას. თუ სუფრასთან ხართ და ძირითადად ასე ხდება საქართველოში- ჩემი რჩევა იქნება მაქსიმალურად ცოტა მიირთვათ. მოერიდეთ ისეთ მძიმე საჭმელებს როგორიც არის ცომეული და ხორცეული- მაგალითად ხაჭაპური და მწვადი. მაგარი საკვები - კუჭსაც ამძიმებს და ხასიათსაც. მოერიდეთ გაზიანი სასმელების დიდი რაოდენობით მიღებას - ესეც უბრალოდ გვბერავს და არასასიამოვნოდ გვაგრძნობინებს თავს. მიირთვით მსუბუქად , სალათები, ხილი -და მაქსიმალურად ნელ-ნელა. სწორი კვებით განწყობას კიდევ უფრო აიმაღლებთ და საღამოს ბოლოს არ იტყვით - ”ღმერთო ჩემო რამდენი ვჭამე -ვეღარ ვსუნთქავ”!


ყველაფერი რაც ახლა წაიკითხეთ უბრალოდ საკუთარი გამოცდილებაზე დაყრდნობით გაგიზიარეთ, არც ფსიქოლოგების ნააზრევია და არც გამოკითხვების შედეგები. თუმცა მაინც არამგონია შორს იყოს რეალობისგან.
ასე რომ

Have a nice evening !

ველი განსხვავებულ აზრებს და თქვენეულ ვერსიებს :)

Tuesday, December 15, 2009

მას შემდეგ რაც

ავტობუსებში მძღოლს არ ვუხდით ფულს, ხალხი გაბადრული სახით ამოდის და ჩადის ტრანსპორტში. არ შეგიმჩნევიათ? ”ვინუჟდენი” აღარ ხარ ვინმეს ბილეთი აუღო - მაგარი საბაბია ”მაპატიე ვერ გპატიჟებ ,ხურდა არა მაქვს ”. ასეთი ლაღი მისალმება ტრანსპორტში კარგა ხანია არ მინახავს. სამარშუტო ტაქსებისგან განსხვავებით - მეზობელს მეზობლის შეხვედრა უხარია, კლასელს კლასელის და ნაცნობს ნაცნობის.
დიდი მადლობა მთავრობას  იმისთვის, რომ ადამიანები აღარ არიდებენ ერთმანეთს თვალს ! :)

P.S.ამასწინათ როგორც იქნა შევიძინე სამგზავრო ბილეთი და საკმაოდ პრაქტიკული რამეა, დაუფიქრებლად ავტობუსში ახტომა აღარ მეშინია. იმ დღეს 3 ავტობუსი გამოვიცვალე და არ ვიცოდი თუ ფასდაკლება მოქმედებს მაგ შემთხვევაში- ანუ პირველი მგზავრობა-40,მეორე-30 და მესამე-20. მეტად შესანიშნავია მეტად!

Monday, December 14, 2009

გემრიელი ვახშამი

დღეს მაგრა მშიოდა და მაგრა მციოდა. ჰოდა სახლში მომავალს გენიალურმა იდეამ დამჰკრა თავში. გზად პოპულში შევიარე და ქამა სოკო მარინადში წამოვიყოლე.
სახლში შემოვვარდი , სასწრაფოდ გამოვიცვალე, ხელები დავიბანე და შევუდექი საქმიანობას.
აი შედეგიც . თქვნი არ ვიცი და მე კი საოცრად მეამა :)
ჰოდა მართალია მე არ ვმარხულობ მაგრამ -სამარხო კერძია- ასე რომ ორივე მხარეს-მემარხულეებს და უმარხოებს -ვურჩევ დაგემოვნებას :) მადლობა ნინოს სწავლებისთვის :*






 -შემადგენლობა -ხახვი, კარტოფილი, სტაფილო, ქამა სოკო, მწვანილი, მწვანე ხახვი, ნიორი, წიწაკა.

Sunday, December 13, 2009

5=5

როცა 5=5 ისეთი იშვიათი შემთხვევაა რომ აუცილებლად ღირს აღნიშვნად :)

ხან ტერიტორია გვაშორებს, ხან საქმე, ხან ათასი წვრილმანი თუ მსხვილმანი რამე-რუმეები, მაგრამ რაც მთავარია როცა ერთად ვართ- ყველაფერი კარგად არის , ისევ ისე, ძველებურად, ხალისით და მუღამით.



მალე გაცნობის ათი წლისთავი მოგვიახლოვდება - მაშ .
ასე სწრაფად გარბის დრო..დრო გარბის, გარბის დრო, გარბის დრო ,გარბის დრო...
გავუძლოთ ერთად თუ გული ფეთქავს :)

როგორ უნდა ასეთი პოსტის დამთავრება?
ხო გამახსენდა

love u girls :)

Friday, December 11, 2009

რობი კუხიანიძე

ამ ადამიანს ალბათ (ვიმედოვნებ) წარდგენა არ სჭირდება.
დღეს ტრანსპორტში -სახლში მომავალს, უცბად საოცრად მომინდა მისი მუსიკის მოსმენა, სახლში გიჟივით შემოვვარდი , კომპს ვეცი და ჩავრთე მისი ყველა ალბომი (რაც მაქვს).
ახლაც ვუსმენ და თან ძველი დრო მახსენდება.
ნეტა საახალწლოდ არ ექნება კონცერტი სადმე?- წავიდოდი სიამოვნებით.

მეტს მე აღარ დავწერ- ვისაც დააინტერესებს და ალბომების გადმოწერაც მოუნდება-
აუცილებლათ ესტუმრეთ ერმონიას ბლოგს .აქ  გაეცნობით აუთსაიდერის სრულ დისკოგრაფიას და ჩამოტვირთავთ კიდეც ალბომებს. ხოლო გაზეთი ანარეკლის ბლოგზე (ავტორი ერმონია)- წაიკითხავთ საინტერესო სტატიას
"ყველაზე საშინელი ბოზი არის ადამიანი, რომელიც საკუთარ გრძნობას ჟიმავს"


ეს ფოტო როდესაც ბოკეზე დავდე ,ბევრი უაზრო კომენტარიც მოვისმინე : მაგ. ”ვაიმე დედა რა საშინელებაა, ეს ხომ რეალობაა, რა საცოდავია ”- რის გამო შემძულდა კიდეც საკმაოდ დიდხანს  , მაგრამ ახლა ისევ მომეწონა და ამიტომაც ვდებ :)


და ჩემი ერთერთი უსაყვარლესი სიმღერა (ტექსტი):

ფეხსაცმელი
მე არა მაქვს ხელები, შენ რომ მოგეხვიო,
მე არა მაქვს თვალები, შენ რომ დაგინახო,
მე ყურებიც არა მაქვს, შენ რომ მოგისმინო,
მე ცხვირი არა მაქვს, შენ რომ შეგისუნთქო.
არა... არა და არა.

მე არ მინდა ომი, შენ რომ დაგამარცხო,
მე არც თოფი მინდა, შენ რომ მიგახვრიტო,
მე კბილები არა მაქვს, შენ რომ დაგკბინო,
მე ნერვებიც არა მაქვს, შენ რომ აგიტანო.
არა... არა და არა.

მე არა მაქვს სახე, შენ რომ შემამჩნიო,
მე არა მაქვს სხეული, შენ რომ შეგიფარო,
მე არც თავი არა მაქვს, შენთვის რომ ჩამოვიხრჩო,
ჩემში სისხლი გაშრა, შენთვის რა გავიღო?
არა... არა და არა.

ეს კი ვიდეო ”სიცოცხლე გამო”( გადაცემიდან”უსმინე ცოცხალს”) , ამ სიმღერას სიკვდილი ერქვა , მაგრამ როგორც ჩანს - შეუცვლია რობის ტექსტიც და სახელწოდებაც :)

”გაბედე გამოდი
მე გთხოვ გამოდი
სიკვდილო გამოდი
ვიმღეროთ გამოდი ... ”

Saturday, December 05, 2009

მზერა

მზერა (ვუმზერ, ვიმზირები) ცქერა, ჭვრეტა-თვალების საშუალებით არავერბალური გზით ინფორმაციის გადაცემის ერთერთი ფორმა.
მზერამ შესაძლოა გამოხატოს ემოცია და ფსიქოლოგიური მდგომარეობა.
იგი შეიძლება იყოს-ყურადღებიანი, დაინტერესებული, აღფრთოვანებული, ან სულაც ნაგლი, გამაღიზიანებელი, ქედმაღლური და ა.შ. 

 ”...მას, რაც არის, დაჟინებით ჭვრეტს გამჭოლი მზერა,
მერე, უცებ, არსებულსაც დაგვაცილებს ხელად
და შეხედავს ცას და მიწას, მზე რომ გადარკალავს.”
 
ანტონ ვილდგანსი

”რაღაც მზერა საიდანღაც, 
შენი სულის ღრმა კუნჭულში ჩახედული...
არ გასვენებს, ვინ გიყურებს ასე მწარე 
დაჟინებით
ამ თვალებით, გაბედული... თავხედური...”




Thursday, December 03, 2009

ფოტოგახსენება

ზაფხული.2009.გონიო.